Οι Παράξενες Έρευνες!

Παντελής Φ. Β. Γιαννουλάκης ©

Εμφανίζονται μαζί οι δύο πρώτοι τόμοι που συλλέγουν επιλεκτικά τις Παράξενες Έρευνες μου, (επιλογή από τα πάνω από 3.600 συγγραφικά ερευνητικά άρθρα μου και μελέτες και δοκίμια μου, δημοσιευμένα σε περιοδικά και αλλού, ή και κάποια αδημοσίευτα).
Οι δύο πρώτοι τόμοι αυτοί, για τελείως παράξενα και μυστηριώδη θέματα μου που αναπτύσσονται σε πάνω από 800 σελίδες, είναι εδώ! 
.

Παράξενες Έρευνες – Τόμος Α’ •  Παράξενες Έρευνες – Τόμος Β’

Αποφάσισα στο 2025 να συγκεντρώσω κάποιες από τις πιο ενδιαφέρουσες συγγραμμένες Παράξενες Έρευνες μου, μέσα στα σχεδόν 40 χρόνια της επαγγελματικής συγγραφικής μου δραστηριότητας, σε μία σημειολογική σύνθεση σε μορφή βιβλίων. Και, ιδού, οι δύο πρώτοι τόμοι των Παράξενων Ερευνών μου, και, σύντομα, θα εμφανιστούν μαζί επίσης και ο Τρίτος και ο Τέταρτος τόμος. Μετά, θα δούμε…
Φυσικά, θα πρόκειται απλώς για μία παράδοξη μικρή δειγματοληψία, από μια εξίσου παράδοξη θάλασσα μου συγγραφικών και ερευνητικών δραστηριοτήτων.
Αλλά θα είναι μία μικρή κιβωτός για την διάσωση της Εναλλακτικής Γνωσιολογίας στην Ελληνική γλώσσα, σε μία έρημο εδώ όπου σχεδόν κανείς δεν ενδιαφέρεται στ’ αλήθεια για όλες αυτές τις μυστηριώδεις θεματολογίες.
Δεν υπάρχει απολύτως κανείς εδώ γύρω που να τις συνεχίζει, εγώ δεν βλέπω κανέναν, κι έτσι πρέπει να τις διασώσω για το μέλλον, για τους ανθρώπους που θα έρθουν.
Ενδιαφέρουν μόνο τους Συνταξιδιώτες μου, μία μικρή ελίτ ψαγμένων ανθρώπων στην Ελλάδα.
Είμαι κι εγώ Παράξενος, σαν κι εσάς!
Δεν υπάρχουν άλλοι σαν κι εμάς εδώ πέρα…

.

ΟΙ ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΗ ΕΔΩ!
ΟΙ ΠΥΛΕΣ ΤΩΝ ΜΥΣΤΙΚΩΝ ΚΟΣΜΩΝ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΤΟΜΟΙ.

Αποκτήστε τους τόμους ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ εδώ:

To Original διαστρεβλώνεται, η Εστία μετακινείται, κυνηγάς κάτι που αλλάζει μορφές.

.

Διερεύνησε το Ανεξήγητο – Μην Εξηγείς το Αδιερεύνητο
(Investigate the Unexplained – Don’t Explain the Uninvestigated)

.

Όλες οι αληθινές έρευνες είναι παράξενες. Αν δεν είναι, είσαι ένας πολύ συνηθισμένος άνθρωπος για να ανακαλύψεις το ασυνήθιστο.

.

Μην ανησυχείς συνεχώς για το τί θα σκεφτούν οι άνθρωποι.
Δεν το κάνουν πολύ συχνά.

.

Vivere Pericolosamente
(Το Ζήν Επικινδύνως)

.

.

.

…Μέσα από τις πάνω από 800 σελίδες των δύο πρώτων τόμων ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ, καθώς τα δύο βιβλία στέκουν τώρα πάνω στο αιωνόβιο δρύινο τραπέζι του κρησφύγετού μου στην Ελλάδα: απορρέει μία αύρα, μία λάμψη, που διαχέει εδώ τώρα κάποια μικρά αποσπάσματα κειμένων, λίγους απεσταλμένους από τα παράξενα περιεχόμενα τους:
Για τα Ξωτικά – για την Βαμπιρολογία – για την Δρακολογία – για αυτούς που Ζούν Ανάμεσά Μας! – για  τον Πόλεμο της Θούλης – για τα Μυστικά της Αλχημείας…
Μικρές ακτίνες κειμένων που εκπέμπονται από τις σελίδες των τόμων: τμήματα από 6 κεφάλαια τους, από τα συνολικά 42 κεφάλαια που κρύβονται εκεί μέσα, προς το παρόν…

Ένα σούρουπο στην Ιρλανδία. Μαζί με τον Fairy Doctor.
Σουρούπωνε και βαδίζαμε αγκαζέ, συζητώντας χαμηλόφωνα, προς τον μαγικό λόφο του Ben Βulben, (για τον οποίο έχει γράψει τόσα πολλά ο William Butler Yeats), κι εγώ ηχογραφούσα την φωνή του:
«Παν, από εδώ θα πάμε, η διαδρομή που ακολουθείς έχει σημασία σε αυτά τα πράγματα. Θα δεις. Ο λαός αυτός (this Folk) είναι ο πιο μεγαλειώδης που έχω δει. Είναι κατά πολύ ανώτεροι από εμάς, και γι’ αυτό τους ονομάζουμε The Gentry. Είναι αριστοκράτες. Είναι…μια στρατιωτική αριστοκρατική τάξη, είναι ψηλοί και με ευγενές παρουσιαστικό. Είναι μια ξεχωριστή φυλή ανάμεσα στην δική μας φυλή και σε αυτήν των πνευμάτων, όπως οι ίδιοι μου έχουν πει. Τα προσόντα τους είναι καταπληκτικά. “Θα μπορούσαμε να αποκόψουμε το μισό ανθρώπινο γένος", είπαν, “αλλά δεν θέλουμε να το κάνουμε. Περιμένουμε την λύτρωσή μας". Και ξέρω έναν άνθρωπο που, πριν από τρία-τέσσερα χρόνια, τον έριξαν κάτω με παράλυση.
»Η όρασή τους είναι τόσο διεισδυτική, που νομίζεις ότι μπορούν να δουν και μέσα στην γη. Έχουν μια κρυστάλλινη φωνή, ασημένια, μελωδική, γρήγορη και γλυκιά, σχεδόν τραγουδιστή. Η μουσική που παίζουν είναι η πιο όμορφη μουσική που έχεις ακούσει ποτέ σου.
»Μπορούν να πάρουν ολόκληρο το σώμα των νέων και διανοούμενων ανθρώπων που είναι ενδιαφέροντες γι’ αυτούς, και να μεταστοιχειώσουν το σώμα τους σε σώμα σαν το δικό τους…»

.

Ίσως κάπως έτσι να πήραν και τον Robert Kirk, λοιπόν, στα Trossachs της Σκωτίας, κι από εκεί στο Secret Commonwealth.
Καθώς αντικρίζω το Ben Bulben μέσα στο σούρουπο, θυμάμαι ένα κείμενο του μεγάλου Ιρλανδού μυστικιστή ποιητή William Butler Yeats:
«…Λίγο πιο βόρεια από την πόλη του Sligo, στην εξοχή, στη νότια πλευρά του Ben Bulben, υπάρχει ένα μικρό λευκό τετράγωνο από ασβεστόλιθο. Κανένα χέρι θνητού δεν το έχει αγγίξει, και κανένα ζώο δεν το πλησιάζει παρ’ όλο που τα χόρτα είναι άφθονα τριγύρω. Δεν υπάρχει πιο απρόσβατο μέρος στον κόσμο, και λίγα υπάρχουν που να τα κυκλώνει τόσο δέος.
»Ο Θρύλος λέει ότι είναι η Πύλη για το “Faerie-land”, τον Κόσμο των Θαυμάτων. Την νύχτα ανοίγει, και οι εξωγήινες ομάδες των “Αρχόντων” (The Gentry) ξεπροβάλλουν για να τριγυρίσουν ανάμεσα στους ανθρώπους. Είναι αόρατοι για τους περισσότερους, αν και υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που μπορούν να τους δουν, και υπάρχουν και μέρη που είναι πιο “Ευγενή” από τα άλλα, στα οποία μπορεί κανείς να έρθει πιο εύκολα σε επαφή μαζί τους…»  (William Butler Yeats, The Celtic Twilight)

.

Σε άλλες εποχές, στην Ιρλανδία οι άνθρωποι τους έβλεπαν συνέχεια, και λεπτομερείς μαρτυρίες αναφερόντουσαν συνεχώς – και συχνά ακόμη τους βλέπουν, αλλά πλέον η πίστη σε αυτά τα πράγματα θεωρείται γελοία, κι έτσι δεν γίνονται πια αναφορές μαρτυριών, γι’ αυτόν τον λόγο. Πρέπει να είσαι πολύ εχέμυθος και προσεκτικός, και ωραίος τύπος, για να σου μιλήσει κάποιος ανοιχτά για αυτά…
Η Λαίδη Gregory, που στο παρελθόν συνέλεγε ιστορίες αυτόπτων μαρτύρων και τις κατέγραφε στα βιβλία της, δεν χρειαζόταν να ερευνήσει ιδιαίτερα, δεν είχε παρά να κάνει μια περιήγηση στον τόπο της, κι ούτε υπήρχε ιδιαίτερος δισταγμός για να συζητηθεί κάτι που έβλεπαν και βίωναν τόσοι πολλοί. Για παράδειγμα, να τι είπε η κυρία Sheridan στην Λαίδη Gregory:
«Ποτέ δεν είδα φωτιά να ανεβαίνει στον ουρανό [εννοεί τα λεγόμενα «Fairy Lights»], αλλά στο δάσος πέρα από το Raheen πολύ συχνά βλέπω κάτι σαν πόρτα να ανοίγει μέσα στην νύχτα, και το φως να λάμπει από μέσα της, όπως ακριβώς λάμπει μέσα από την πόρτα ενός σπιτιού η λάμπα και η φωτιά από το τζάκι… Από εκεί έρχονται Αυτοί.
»Πολλούς από Αυτούς έχω δει, είναι σαν κι εμάς αλλά φοράνε παράξενα ρούχα, και τα σώματά τους δεν είναι τόσο στέρεα όσο τα δικά μας, και τα μάτια τους είναι πολύ πιο μεγάλα και πιο  λαμπερά από τα δικά μας. Όλοι τους έχουν ένα τόσο διεισδυτικό βλέμμα, που είναι σαν να σε διαπερνά…»

Ένας από τους μαθητές του Απολλώνιου, ο Μένιππος, είχε γοητευθεί από μια πολύ όμορφη και πλούσια γυναίκα που πρώτα την είχε συναντήσει ως οπτασία ή φάντασμα. Το φάσμα της τού είχε πει πότε και πού (σ’ ένα προάστιο της Κορίνθου) θα βρεθούν κανονικά. Έτσι κι έγινε, συνευρέθηκαν στην έπαυλή της και ο νεαρός Μένιππος την ερωτεύτηκε και ήθελε να την παντρευτεί.
Όταν διηγήθηκε την ιστορία του στον Απολλώνιο, εκείνος είπε στον νεαρό μαθητή του ότι αυτό που τού συνέβαινε ήταν ότι τον καταδίωκε ένα ερπετό. Ο Απολλώνιος είπε στον Μένιππο:
«Πάμε να την συναντήσουμε για να συνειδητοποιήσεις την αλήθεια που σου λέω, αυτή η όμορφη νύφη είναι μία Έμπουσα, δηλαδή ένα από εκείνα τα όντα που πολλοί τα θεωρούν ως Λάμιες ή Μορμολυκίες.
»Αυτά τα όντα ερωτεύονται, και είναι αφοσιωμένα στις ηδονές της Αφροδίτης, αλλά ειδικά στην σάρκα των ανθρώπων, και βάζουν ως δόλωμα απίστευτες ηδονές σ’ αυτούς που σκοπεύουν να τους καταβροχθίσουν στα όργιά τους…»
Παρ’ όλες τις διαμαρτυρίες του Μένιππου, ο Απολλώνιος αντικρίζει την Λάμια και την αντιμετωπίζει λέγοντάς της αυτές τις αλήθειες. Τότε, ένα-ένα, όλα τα στοιχεία που αποτελούσαν το περιβάλλον της, την θαυμαστή της έπαυλη, αρχίζουν να εξαφανίζονται. Τελικά, εκείνη ομολογεί τα σχέδιά της και την συνήθειά της να τρέφεται «με νεαρά και όμορφα κορμιά, γιατί το αίμα τους είναι αγνό και δυνατό…»
Ο Φιλόστρατος υποστηρίζει πως το περιστατικό αυτό είναι «η πιο γνωστή ιστορία του Απολλώνιου».

.
Πολλούς αιώνες αργότερα στα 1797, ο Γκαίτε, ενθουσιασμένος απ’ αυτήν την ιστορία, θα γράψει το θρυλλικό Βαμπιρικό ποίημα  Die Braut von Korinth, Η Νύφη της Κορίνθου, και το ποίημα αυτό ήταν που ουσιαστικά πυροδότησε την μεγάλη επανεμφάνιση του Βαμπίρ στην Ευρωπαϊκή λογοτεχνία. (Από όλα αυτά, επίσης, είμαι βέβαιος ότι είναι εμπνευσμένη η αριστουργηματική ιστορία με τίτλο Η Νεκρή Ερωμένη, του Τεοφίλ Γκωτιέ).

Κάποιοι μελετητές υποστηρίζουν ότι το μοιραίο αυτό ποίημα του Γκαίτε επηρεάστηκε και από μια άλλη αρχαία Ελληνική διήγηση.
Μελετώντας την σχετική ξένη βιβλιογραφία έχω συναντήσει πολλές φορές κάποιες αναφορές στον συγγραφέα αυτής της αρχαίας Ελληνικής αφήγησης, αλλά ομολογώ ότι προσωπικά δεν μπόρεσα να τον εντοπίσω στην αρχαία Ελληνική γραμματεία, (κάτι που ίσως να καταφέρει κάποτε κάποιος αναγνώστης μου), ούτε να μάθω περισσότερες πληροφορίες γι’ αυτόν. Τον αναφέρουν με το όνομα Phlegon of Tralles.

Ο Φλέγων, (που απ’ ότι φαίνεται ήταν ένας απελεύθερος που έζησε στην εποχή του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού), διηγείται, ως ένας από τους μάρτυρες, την παράξενη ιστορία της Φιλίννουσας, κόρης του Δημόστρατου και της Χαρίτως. Η οποία, έξι μήνες μετά το θάνατό της, θεάθηκε από έναν υπηρέτη να μπαίνει την νύχτα στο δωμάτιο του Μαχάτη, ενός νεαρού φιλοξενούμενου των γονιών της.
Ο υπηρέτης ειδοποιεί τους γονείς της νεκρής κόρης και οι τρεις τους προσπαθούν να κρυφοκοιτάξουν στο δωμάτιο του νεαρού φιλοξενούμενού τους, στο οποίο έκανε έρωτα με μία γυναίκα, αλλά δεν μπορούσαν να διακρίνουν ποια ήταν αυτή. Το επόμενο πρωί η Χαρίτω λέει στον Μαχάτη για τον θάνατο της κόρης της. Εκείνος παραδέχεται ότι το όνομα του κοριτσιού που τον επισκέφτηκε στο δωμάτιό του ήταν Φιλίννουσα, και δείχνει στους γονείς ένα δαχτυλίδι που τού χάρισε, καθώς και τον στηθόδεσμό της που άφησε πίσω της. Οι γονείς αναγνωρίζουν τα αντικείμενα τα οποία φυσικά ανήκουν στην κόρη τους.
Όταν η γυναίκα επέστρεψε το επόμενο βράδυ στον Μαχάτη, οι γονείς μπαίνουν στο δωμάτιο για να δουν την νεκρή κόρη τους. Εκείνη, οργισμένη που εμπόδισαν την συνεύρεσή της με τον νεαρό Μαχάτη, τους λέει ότι «της δόθηκαν» τρεις νύχτες μαζί του, αλλά τώρα, εξαιτίας της παρέμβασής τους, θα πεθάνει και πάλι. Πραγματικά, η Φιλίννουσα ξανάγινε ένα κρύο πτώμα.

.

Σ’ αυτό το σημείο, ο ίδιος ο Φλέγων μπαίνει μέσα στην ιστορία. Ως αξιωματούχος της πολιτείας, καλέστηκε να διερευνήσει τί συνέβαινε με την παράξενη αυτήν υπόθεση, γιατί οι φήμες για την επιστροφή της Φιλίννουσας είχαν διασπαρθεί σ’ όλη την πόλη.
Διέταξε μια διερεύνηση του ταφικού τύμβου της (σαν ένας αρχαίος Δρ. Βαν Χέλσινγκ), όπου και βρέθηκαν τα δώρα που της είχε δώσει ο Μαχάτης, αλλά όχι το σώμα της. Ένας σοφός της πόλης συμβουλεύει τον Φλέγωνα, λέγοντάς του πως το σώμα της Φιλίννουσας πρέπει να καεί, και πρέπει να γίνουν κάποιες εξαγνιστικές τελετές στον τάφο της για να εξευμενιστούν οι θεοί.
Ο Φλέγων τα διηγείται όλα αυτά ως αληθινή ιστορία, τα στοιχεία της οποίας ερεύνησε ο ίδιος…

.

Ο Απουλήιος, στο πρώτο κεφάλαιο του αρχαίου αριστουργήματος του Φανταστικού Ο Χρυσός Γάιδαρος, διηγείται την ιστορία μιας επαφής με μια Λάμια, η οποία αρπάζει τον εραστή της –που είχε προσπαθήσει να αποδράσει απ’ αυτήν μόλις κατάλαβε τι του συνέβαινε– και τον σκοτώνει με μεγάλη αγριότητα, μπήγοντας το σπαθί της στο λαιμό του και πίνοντάς του όλο το αίμα, ενώ μετά τού ξεριζώνει την καρδιά για να την καταβροχθίσει…

.

Οι Λάμιες, οι Έμπουσες και οι Μορμολυκίες (που το όνομά τους προέρχεται σαφώς από την δαιμόνισσα Μορμώ, και ίσως εννοεί τους λύκους της Μορμώς), αν και ήταν γνωστό ότι έπιναν το αίμα των ζωντανών, μάλλον δεν ήταν ακριβώς Βαμπίρ με την έννοια που έδιναν στα όντα αυτά αργότερα οι κάτοικοι της Ανατολικής Ευρώπης. Ήταν μάλλον δαιμονικά πνεύματα παρά αναζωογονημένα πτώματα νεκρών ή κάτι παρόμοιο.
Αντίθετα, οι μετέπειτα «Βρυκόλακες» στην Ελλάδα, ήταν περισσότερο νεκροί που ζωντάνευαν και έβγαιναν από τους τάφους τους για να βασανίσουν τους ζωντανούς, παρά απλώς κακά πνεύματα που υλοποιούνταν. 
Όλες οι παραδόσεις και οι διαδόσεις και οι θρύλλοι για τους Βρυκόλακες, ξεκίνησαν από την Ελλάδα, (και όχι π.χ. από τα Καρπάθια όπως νομίζουν πολλοί), και περισσότερο από τα νησιά του Αιγαίου…

.

Στην αρχαία Ρώμη, τα Βαμπίρ δεν ήταν ούτε αναστημένοι νεκροί ούτε κακά πνεύματα, αλλά ζωντανές μάγισσες (μια πεποίθηση που επιβίωσε μέχρι τον Μεσαίωνα και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στις διώξεις των μαγισσών). Οι Στρίγκες (Strigoi, από όπου βγαίνει και η δημοφιλής λέξη Στρίγκλα ή Στρίγγλα –και Στριγγλιά, που ήταν η κραυγή τους), ήταν μια τέτοια περίπτωση.

.

Ο Ρωμαίος ποιητής Οβίδιος (Ovid, 1ος αι. μ.Χ.) ασχολείται με το θέμα στο τέταρτο βιβλίο του έργου του Fasti, όπου μεταξύ άλλων γράφει:
«Πετούν μέσα στην νύχτα και ψάχνουν για μωρά χωρίς γκουβερνάντες, τα αρπάζουν από τις κούνιες τους και μολύνουν τα κορμιά τους. Λέγεται ότι ξεσχίζουν τα σπλάχνα και τα εντόσθια των νηπίων με τα ράμφη τους, και έχουν τα λαρύγγια τους γεμάτα από το αίμα που έχουν πιει. Ονομάζονται Στρίγκες…»
Η Στριξ (Strix), η μάγισσα-βαμπίρ Στρίγκα (Strega), είχε την ικανότητα να αλλάζει μορφές (shape-shifter) και να περιπλανιέται πετώντας τις νύχτες, συνήθως με μορφή νυχτοπουλιού. Έπινε ανθρώπινο αίμα και είχε δηλητηριώδη αναπνοή…

Οι πρώτοι Δράκοι στην νεότερη ιστορία της Ευρώπης, εντοπίζονται στην Ελβετία, και γενικά στις Άλπεις.
Παρ’ όλα αυτά, οι αρχαιότερες Ευρωπαϊκές αναφορές είναι στην Ελλάδα, στην Ιταλία, στις Βρετανικές Νήσους, στην Γερμανία και στην Νορβηγία…

.

Μετά τον Έτερλιν, που είχε διατυπώσει την ίδια πεποίθηση, ο Στουμπφ τοποθετεί τον Χρόνο των Δράκων στην πρώτη φάση αποικισμού των Άλπεων. Πρώτος ο πάστορας αυτός, υπογραμμίζει έντονα τον ιθαγενή χαρακτήρα κάποιων Δρακόντειων τύπων.
Ο Στουμπφ γράφει, παρά τα λόγια του Πλίνιου (Φυσική Ιστορία) ότι ο Δράκος (Track) γεννιέται στην χώρα των Μαυριτανών και στις Ινδίες:
«Μερικοί ανάμεσά τους έζησαν όντως στις Αλπικές χώρες μας, όπως αναφέρεται εδώ […]. Διότι, παρόλο που οι Άλπεις παγώνουν απ’ τα ακατάπαυστα χιόνια, σε πολλές θέσεις, κατά τις μεσημβρινές ώρες, οι βράχοι και τα σπήλαια επωφελούνται της ηλιοφάνειας. Εκεί ζει ο Δράκος (Track), πιο συχνά σε σπήλαια εκτεθειμένα στην ζέστη του ήλιου και μπορεί έτσι να ζεσταθεί […].
»Σε κάποιες δασώδεις χαράδρες (töbel) των ηλιόλουστων Ελβετικών βουνών, έχουν ζήσει επίσης φοβεροί Δράκοι (Lintwürm), μερικοί από τους οποίους βρέθηκαν πριν ακόμα κι από τριάντα χρόνια, σε θέσεις που είναι σήμερα όμορφα κτήματα.
Ο πληθυσμός των Aλπικών χωρών αυξήθηκε από τότε σημαντικά, με τέτοιο τρόπο που οι ορεινές περιοχές έγιναν αντικείμενο εκμετάλλευσης, κι εκχερσώθηκαν τόσο που σήμερα δεν βλέπουμε πια τα παράσιτα άλλων εποχών…»
Έτσι, λοιπόν, στην ουσία, ο Στουμπφ διορθώνει τον Πλίνιο. Ο Δράκος δεν είναι μόνο ένα εξωτικό ζώο. Υπήρχε, μέχρι πριν από κάποια πρόσφατα χρόνια, στο κέντρο της Ευρώπης.
Ο χρονογράφος ασχολείται με την ανάλυση κι επεξεργασία μιας υπόθεσης, για να μπορέσει να εξηγήσει πώς τέτοια τερατώδη ερπετά (συχνά ακόμη και σχεδόν ανθρωποειδή) κατάφεραν να επιβιώσουν στις δριμύτητες του κλίματος. Με αφετηρία την συγγένεια ανάμεσα στους Δράκους κι άλλα «παράσιτα», όπως ερπετά και σαύρες, ο Στουμπφ υποθέτει ότι ο Δράκος (Track) αρέσκεται κι αυτός σε ηλιόλουστες περιοχές. Συμπεραίνει λοιπόν ότι οι Δράκοι μένουν κατά προτίμηση σε σπηλιές που βλέπουν στον ήλιο, κι έτσι καταφέρνουν να αντιμετωπίσουν τις παγωνιές…

.

Σύμφωνα πάντα με τον Στουμπφ, εκτός από τον Δράκο (Τrack), τα Ελβετικά βουνά είχαν στεγάσει κι έναν άλλο τύπο Δράκου, το Lintwurm, διαφορετικό του πρώτου, τόσο ως προς το όνομα, όσο και ως προς την κατοικία του.
(Αλλά βλέπε και την παλιά Αγγλική συνήθεια ο Δράκος στα παλαιά κείμενα να ονομάζεται Worm. Σήμερα θα το ερμηνεύαμε ως Σκώληξ. Αλλά βλέπε π.χ. και το έργο The Lair of the White Worm, του Bram Stoker, συγγραφέα του Dracula –ένα όνομα που σημαίνει ο Γιός του Δράκου. Το, όχι και τόσο γνωστό πλέον, έργο αυτό του Stoker, έχει μεταφερθεί διασκευασμένο στον κινηματογράφο στην ομώνυμη ταινία του Ken Russel).

.

Στις Γερμανικές μεσαιωνικές σημειώσεις, ο όρος Lintwurm χρησιμοποιούνταν κυρίως για το φτερωτό ερπετό. Υποδεικνύεται εδώ ότι το παράξενο αυτό μεγάλο ερπετό αγαπούσε το σκοτεινό και υγρό περιβάλλον των tobels, τουλάχιστον στην Βόρεια Γερμανία. Αυτά τα tobels είναι φαράγγια παραχωμένα και σκαμμένα από τους χείμαρρους, που σχηματίζουν μερικές φορές μικρές λεκάνες σε απότομες πλαγιές, γεμάτες με έλατα. Ο Στουμπφ ξεχωρίζει με σαφήνεια, λοιπόν, δύο είδη Δράκων, τον Τrack, πλάσμα των βουνοκορφών, εγκαταστημένο σε σπηλιές στα πλάγια του βουνού, και τον Lintwurm, κρυμμένο σε μυστικές χαράδρες, όπου αναβλύζει αόρατος χείμαρρος.
Ο Track και ο Lintwurm. Ο πρώτος ήταν ένα πλάσμα φτερωτό με μεμβράνινα φτερά. Ο δεύτερος, τετράποδο ερπετό, αντίστοιχο με κάποιον τύπο άπτερου Δράκου, που έμοιαζε με κροκόδειλο, συχνά δίποδο, αλλά σε όρθια στάση.

.

Όλοι οι πρώτοι σοβαροί μελετητές όπως ο Στουμπφ, συμφωνούν και τοποθετούν τους Δράκους στο εσωτερικό μιας φυσικής κατηγορίας περιβάλλοντος, αυτήν της άγριας πανίδας των Άλπεων. Έτσι, ο Τrack και ο Lintwurm τρομοκρατούν τα ζώα, όπως και οι αρκούδες, οι λύκοι και οι λύγκες. Στο εξής, ο Δράκος παρουσιάζεται να είναι συνηθισμένος. Μόνο η σπανιότητά του τον κάνει να ξεχωρίζει από άλλα σαρκοβόρα. Το τερατώδες ερπετό δεν είναι πια ο αντίπαλος του Θεού, αλλά ο εχθρός των ανθρώπων.
Ο Στουμπφ επαναλαμβάνει το μήνυμα του Έτερλιν και του Τσούντι. Γι’ αυτούς τους Ελβετούς Χρονογράφους του 16ου αιώνα, η ιστορία του Ελβετικού Δράκου συνδέεται μ’ αυτήν της κατάκτησης ενός εχθρικού περιβάλλοντος, της κατάκτησης μιας δύσκολης χώρας από τους πρώτους κατοίκους της, με την ίδια λογική που οι Αμερικανοί κατέκτησαν την χώρα τους από τους Ινδιάνους. Αυτοί έπρεπε να αντιμετωπίσουν τους Δράκους.
Ο Στουμπφ παρουσιάζει γι’ αυτό χαρακτηριστικά μερικές αναφορές: την περίπτωση των τερατωδών ερπετών-φυλάκων της φυσικής γέφυρας του Ρες, την επική περιπέτεια του Βίνκελριντ, και των επεισοδίων που τα χαρακτηρίζει ως «το τέλος των Δρακόντειων πολέμων» στο Ούντερβαλντ του 1438…

.

Η Ελβετία, πατρίδα της Δρακολογίας, έχει υιοθετήσει έναν από τους μεγάλους φίλους της. Τον Λέοπολντ Σιζάτ. Ο Σιζάτ (1601-1663) ανήκει, κι αυτός επίσης, στην κοινοτική ελίτ όπως και ο Στουμπφ, ως ένας απ’ τους μεγάλους συμβούλους της Πολιτείας. Δημοσιεύει το 1661 μια Περιγραφή της Φημισμένης Λίμνης της Λουκέρνης ή των Τεσσάρων-Καντονιών. Παρά τον περιοριστικό χαρακτήρα του τίτλου του, το έργο ξεπερνά τα τοπογραφικά δεδομένα, προσφέροντας πολλές αποδείξεις φυσικής ιστορίας. Στο μέρος που διαπραγματεύεται την πανίδα των Καντονιών, ο Λέοπολντ Σιζάτ αφιερώνει δύο ολόκληρα κεφάλαια στους Δράκους.
Ξεκινά γράφοντας: «Αναρωτιέται εύκολα κανείς γιατί μερικοί μπορούν να ισχυριστούν ότι δεν υπήρξαν ποτέ Δράκοι πάνω στην Γη ή στην Φύση…»

.

Ο Σιζάτ καταδικάζει ρητά την μείωση του ρόλου των Δράκων από συγγραφείς που βλέπουν σ’ αυτούς μόνο μια συμβολική διάσταση. Όμως, λέει, ο καθένας μπορεί να συμβουλευτεί τα αμέτρητα παλιά Ελβετικά χρονογραφήματα, που μαρτυρούν άνετα και με πολλά δεδομένα την αφθονία των Δράκων στους παλιούς καιρούς. Ευτυχώς, όμως, λέει, η εποχή μας είναι απαλλαγμένη από τέτοια επιζήμια πλάσματα, «και το οφείλει αυτό σε μια ιδιαίτερη Θεία Χάρη, που μας απάλλαξε από αυτά τα τέρατα…»

Εντοπίζει ξανά τα ίχνη των Δράκων, στα τέρατα που έπρεπε να νικήσουν οι απόστολοι της Ελβετίας. Γι’ αυτόν, ο «Βόας» (Boa) του Πλίνιου και του αγίου Ιλαρίωνα, ήταν σίγουρα ένας Lindtwurm. Έτσι, για παράδειγμα, ο άγιος Μάγκνους έπρεπε να αντιμετωπίσει έναν Βoa κοντά στο Κέμπτεν κι έναν Δράκο στην περιοχή Ρόσχαουπτ…

.

Πολλές προσωπικότητες κύρους, από τους αρχαίους Έλληνες και Λατίνους συγγραφείς, μέχρι τον Στουμπφ, βεβαιώνουν την ύπαρξη των Δράκων. Έτσι και ο Λέοπολντ Σιζάτ, παρατηρεί με περηφάνια ότι η γενέτειρα πόλη του διατηρεί χειροπιαστές αποδείξεις για την πραγματικότητα τέτοιων τεράτων. Μνημονεύει το Σαιντ Λέτζερ, όπου ο συγγραφέας ισχυρίζεται ότι είδε με τα μάτια του να απεικονίζονται εκεί πάνω δυο Δράκοι του τρομερού όρους Πιλάτος. Ένας άλλος θησαυρός της πόλης είναι η Πέτρα του Δράκου, (οι κάτοικοι διηγούνται ότι την πέταξε εκεί ένας Δράκος, μία Δρακόπετρα).
…Οι Δράκοι δεν ανήκουν μόνο στο πολύ μακρινό παρελθόν. Η άνω χώρα διαθέτει ακόμα ίχνη της ύπαρξής τους, όπως ο σκελετός που ανακαλύφτηκε στο όρος Στάφελβαντ, το 1602. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, ένας Δράκος με κεφάλι ερπετού και μακριά ουρά, που πετούσε σπίθες, σύμφωνα με τον χρονογράφο Κρίστοφ Σόρερ, βγήκε από ένα άντρο του Πιλάτου για να πετάξει μια μικρή απόσταση και να φτάσει σε μια άλλη ανοιχτή σπηλιά στην κορυφή του όρους Φλούε.
Κοντά στο Μπρίντεζι, στην Ιταλία, ένας τεράστιος Δράκος είχε εμφανιστεί το έτος 1600, ύστερα από μια σφοδρή καταιγίδα. Με την δηλητηριώδη ανάσα του, είχε σκοτώσει πολλούς ανθρώπους, πριν τελικά συντριβεί υπό το βάρος εκριζωμένων δέντρων. (Γιόχαν Λέοπολντ Σιζάτ, Beschreibung des Berühmbter Lucerner oder Vier Waldstätten Sees, Lucerne: David Hautten, 1661, κεφ. XXV, σελ. 175).

Το σύνθημα το έχω μεταδώσει εδώ και πολλά χρόνια:
«Ζούν Ανάμεσά Μας».

.

Πρωτότυπα εμείς εισηγηθήκαμε και χρησιμοποιήσαμε στο Περιοδικό Strange αυτό το σύνθημα στα τέλη της δεκαετίας του 1990, και η ιδέα είναι ότι, στον τίτλο αυτό που διαδίδαμε τότε (και έχει διαδοθεί πλέον πάρα πολύ ως τίτλος, αφότου μάς μιμήθηκαν τόσοι πολλοί –άσχετοι, βέβαια), παίζοντας με την απροσδιοριστία (δεν αναφέραμε ποιοί ζούν ανάμεσα μας), αφήναμε ανοιχτό ένα εύρος ερμηνειών, που όλες φυσικά με ενδιέφεραν…
Πρωτότυπα, η ίδια απροσδιοριστία υπάρχει και στον όρο «Aliens» (Ξένοι), ο οποίος παρ’ όλο που μεταφράζεται στα Ελληνικά ως «Εξωγήινοι», στην πρωτότυπη μορφή του αφήνει ανοιχτό επίσης ένα εύρος ερμηνειών ως προς τι είναι «Αυτοί» (Them).

.

Λοιπόν, είχαμε πάντα να κάνουμε με το Άγνωστο, το οποίο έχει εισβάλλει στην πραγματικότητά μας και…ζει ανάμεσά μας. Η αλήθεια είναι ότι αντιστέκεται στις εξηγήσεις, κι αυτό είναι που υπενθυμίζει η απροσδιοριστία αυτού του τίτλου και αυτού του όρου.
Ήταν και είναι ένα μεγάλο Μυστήριο.

.

Οι…«Άλλοι» (The Others). Όντα μιας παράλληλης ύπαρξης, όντα «από Έξω» («Έξω από ‘Δώ»), όντα Εξω-τικά («Ξωτικά»), Εξωκοσμικοί, ακόμη και ιδιαίτεροι μεταλλαγμένοι άνθρωποι, φορείς αλλαγών, εκπρόσωποι δυνάμεων «από Αλλού» (άλλη μια φράση γοητευτικής απροσδιοριστίας), άτομα μιάς άλλης πραγματικότητας, παράλληλης με την δική μας…
Ξένοι, «ξένα σώματα», Επισκέπτες (Visitors), κρυφοί «Εισβολείς» (Space Invaders, εισβολείς στον χώρο μας), Παρατηρητές (Watchers), «Φύλακες», «Άγγελοι» (Αγγελιαφόροι, Messengers) ή «Δαίμονες» (Ενδιάμεσοι, Inter-Mediums), (Διά-βολοι, από το «διαβάλω»: ρίχνω κάτι ανάμεσα, επεμβαίνω ενδιάμεσα), Θεοί (Γρήγοροι), αυτοί που δημιουργούν την πραγματικότητά μας εκ του παρασκηνίου, επόπτες, μυστικοί «εξωτερικοί παράγοντες».

.

…Ζουν Ανάμεσά Μας!
Όταν για πρώτη φορά ξεκίνησα να χρησιμοποιώ αυτόν τον τίτλο γύρω στο 1997-8, προβάλλοντας την ερμηνεία του μυστικού «εξωκοσμικού» στοιχείου που είναι ήδη εδώ (ή ήταν εδώ από πάντα), τον είχαμε δανειστεί από μια θρυλλική cult ταινία της δεκαετίας του 1980, που πάντα μού άρεσε πολύ, (θεωρώντας ότι περιέγραφε τέλεια την κατάσταση μας, αντιστασιακά και αποκαλυπτικά).
Η ταινία ήταν το They Live (1988) του John Carpenter. Ο τίτλος της, φυσικά, αναφέρεται στο σύνθημα της ταινίας: «They Live, You Sleep» (Αυτοί Ζουν, Εσύ Κοιμάσαι), αναφορικά στην επιβεβλημένη ύπνωση της ανθρωπότητας, (αυτό που λίγο αργότερα εκπέμπαμε, πάλι πρωτότυπα στο Περιοδικό Strange, με τον όρο Matrix), και στην μεταμφιεσμένη «εξωγήινη» ελίτ που την διευθύνει από το παρασκήνιο…
Οι ανώνυμοι άνθρωποι που μεταφράζουν στα Ελληνικά τους τίτλους των ξενόγλωσσων ταινιών για λογαριασμό των κινηματογραφικών εταιριών, το 1988 είχαν μεταφράσει τον τίτλο They Live, κάπως αποτυχημένα (ως προς το σύνθημα της ταινίας), ως «Ζουν Ανάμεσα Μας» (που τον ξεσήκωσαν από την παλιά UFOλογία), και μ’ αυτόν τον τίτλο είχε γίνει γνωστή τότε η ταινία στην Ελλάδα.
Και ήταν αυτόν τον αποτυχημένα μεταφρασμένο τίτλο –με την UFOλογική νοσταλγία του– που  ανασύραμε εννιά-δέκα χρόνια αργότερα για να διαδόσουμε την αινιγματική αυτή δήλωση που «υπονοεί» εξωγήινους (Aliens, Ξένους), με τον τρόπο μας, και έκτοτε αντιγράφηκε πολύ ως δήλωση όπως την εννοούσαμε εμείς, και έγινε εδώ τελικά ταυτόσημη με το «εξωγήινο ζήτημα», με την UFOλογία, κλπ, και μετατράπηκε τελικά σε μεταμοντέρνο τίτλο κοινής χρήσης, για το μεγάλο μυστήριο του κόσμου μας…

.

Ο μεγάλος Φορτεανός ερευνητής, εξερευνητής και συγγραφέας,  John Α. Keel (Τζων Κηλ, 1930-2009), μέσα από το έργο του είχε δώσει στο μεγάλο μυστήριο του κόσμου μας τον χαρακτηριστικό τίτλο: DisneyLand of the Gods : Η ΝτίσνεϋΛαντ των Θεών…
Από τότε αυτός ο χαρακτηριστικός τίτλος χρησιμοποιείται για να υπονοήσει το μεγάλο σενάριο του John Keel, το οποίο σύντομα υιοθετήθηκε από πολλούς συγγραφείς και ερευνητές.
Τί ήθελαν εδώ οι «θεοί από τον ουρανό» του μακρινού παρελθόντος;
Γιατί έχουν κατασκευαστεί όλα αυτά τα μυστηριώδη κτίσματα που είναι αφιερωμένα σε αυτούς σε όλον τον πλανήτη;
Τί είναι ο κόσμος μας;…
Λοιπόν, ο κόσμος μας δεν είναι παρά η «Ντίσνεϋλαντ των Θεών»: ας το δούμε έτσι:  ένα θεματικό πάρκο αφιερωμένο στους θεούς. Όπου οι θεοί έρχονταν εδώ για να παίξουν ο καθένας όποιον ρόλο ήθελε, να διασκεδάσουν με τους ανθρώπους ή να τους βοηθήσουν, να κατασκευάσουν ό,τι ήθελαν, να πειραματιστούν, να παίξουν, να πολεμήσουν.

.

Μιλάμε, βέβαια, για ανώτερους εξωγήινους από άλλους πλανήτες ή για ανώτερα όντα από μια άλλη διάσταση ή ένα άλλο χωροχρονικό συνεχές ή έναν κόσμο παράλληλο με την Γη, που εμφανίστηκαν εδώ σ’ εμάς ως θεοί.
Και οι οποίοι ζούσαν (ή ζουν ακόμη) ανάμεσά μας.
Όπως κι αν έχει το πράγμα, πρώτα απ’ όλα μιλάμε για τους Watchers: Αυτούς που μας Παρακολουθούν, με τα Παράξενα Ιπτάμενα Οχήματά τους, από την βαθύτατη αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Ίσως, τους γεννετιστές δημιουργούς των ανθρώπων..

…Αλλά, μετά την συνθηκολόγηση, η Θουλιανή μυστική βάση στους πάγους, αυτοανακηρύσσεται ανεξάρτητη και αήττητη και αντικαθιστά τα Γερμανικά σύμβολα στα αεροπλάνα της με το δικό της σύμβολο, τον «Μαύρο Ήλιο» : έναν δίσκο που δεν είναι απολύτως μαύρος αλλά πολύ σκοτεινός κόκκινος, σαν το πηγμένο αίμα, κυκλωμένος από αγκυλωτές ακτίνες.
Ο Reimer κι ο Recke διασώζονται από μια συντριβή του αεροσκάφους τους στις ερημιές της Αρκτικής από τον Gutmann («Καλός άνθρωπος»), έναν αξιωματικό των Waffen-SS, ο οποίος γίνεται στην συνέχεια ο καθοδηγητής και φιλοσοφικός δάσκαλός τους…

.

Ορίστε μια ανακεφαλαίωση της φιλοσοφίας της Θούλης, όπως διαμορφώνεται από την διδασκαλία του Gutmann:
Το φως της Θούλης δεν έρχεται από την Ανατολή αλλά από τον Βορρά. Η παράδοσή της είναι «Ουράνια», προέρχεται δηλαδή από τον Ουρανό, τον άρχοντα της κοσμικής τάξης και του αρχέγονου Παραδείσου της Αρίας Φυλής που τοποθετείται στον Βόρειο Πόλο.
Ήταν ο άρπαγας γιος του Ουρανού, ο Κρόνος, που έδωσε σ’ αυτήν την ευτυχισμένη και ενωμένη πρώτη ανθρωπότητα, το αμφίβολο δώρο του εγωισμού. Το επακόλουθο του πειρασμού αυτού ήταν η αλλαγή του ανθρώπινου οργανισμού, η οποία αλυσιδωτά οδήγησε στην διάλυση της πρωταρχικής ενότητας, και τελικά όμως και στην καταστροφή του ίδιου βασιλείου του Κρόνου: της Ατλαντίδας.
Στην συνέχεια, το θερμό κλίμα της μυστικής νήσου της Υπερβορείας, αντικαταστάθηκε ξαφνικά από έναν διαρκή βαρύ χειμώνα. Οι αρχέγονες φυλές της Αρκτικής και Πολικής Ατλαντίδας, έχασαν τις πατρίδες τους και αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν προς τον Νότο. Όπου εγκαταστάθηκαν –στην Ευρώπη, στην Περσία, στην Ινδία και αλλού– προσπάθησαν να ξαναφτιάξουν το χαμένο τους Παράδεισο, και διατήρησαν μέσα στους μύθους και στους θρύλλους τους, την ανάμνησή του.
Δεδομένης μιας ιδιόμορφης οικουμενικής πίστης, οι κάτοικοι της Θούλης του Λάντιγκ, απέχουν πολύ από το να είναι στενοκέφαλοι φυλετιστές ρατσιστές. Αντιλαμβάνονται «έναν εσωτερικό κόσμο-κέντρο ή κάποια αρχηγεία ηθικών θετικών δυνάμεων. Είναι η πραγματική Ύστατη Θούλη, (Ultima Thule), όχι μόνο των Αρίων αλλά και ολόκληρου του κόσμου…»
Ελάχιστοι μόνο γνωρίζουν την τοποθεσία της, αλλά δεν βρίσκεται μακριά –σε γήινους όρους– από την Πολική βάση των πολεμιστών της Θούλης. Υπάρχουν και κάποιες ομάδες που βρίσκονται σε επικοινωνία μαζί της, μέσω της τηλεπάθειας. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι την γνώριζαν σαν το βόρειο βουνό Όν, και οι Θιβετιανοί την αποκαλούν Ri-rap-hlumpo.

.

Το υπέρτατο κέντρο εκδηλώνεται μέσω φαινομένων που αποκαλούνται Manisolas, που κρατήθηκαν κρυμμένα, από τα αρχαία ακόμη χρόνια, πίσω από το πέπλο του θρησκευτικού δέους.
Είναι εντελώς διαφορετικό είδος των UFOs και τελείως διαφορετικά από τα Γερμανικά δίσκο-πλάνα: τα Manisolas, είναι «βιο-μηχανές» που είναι ζωντανές, αναπαράγονται και πεθαίνουν(!), κατά την διάρκεια του κύκλου ζωής τους που αποτελείται από 7 μέρη…
Αρχίζουν ως κύκλοι αγνού φωτός και στην συνέχεια κρυσταλλοποιούνται σε μια μεταλλική δομή που έχει υψηλή περιεκτικότητα σε Ζιρκόνιο (και αγνό Μαγνήσιο). Αυτή είναι η θηλυκή του δομή. Μετά αναπτύσσει ένα αρρενωπό, φαλλικό στοιχείο, που το οδηγεί σε μια κατάσταση ανδρόγυνης ισορροπίας. Από το σημείο αυτό αρχίζει η διαδικασία της ανάδρασης, και ο πυρήνας ενός νέου Manisola αναπτύσσεται στην μήτρα του…

.

«Την ημέρα διαχέουν μια εκτυφλωτική χρυσή ή ασημένια λάμψη, μερικές φορές με ίχνη ενός κοκκινωπού καπνού, πολύ γρήγορα συμπυκνώνονται κι αφήνουν λευκές και γκρίζες γραμμές-ίχνη. Την νύχτα οι δίσκοι λάμπουν με φωτεινά ή λαμπερά χρώματα, αφήνοντας περιστασιακά μακριές φλόγες ολόγυρα στις άκρες τους και κόκκινες και γαλάζιες σπίθες που μπορούν να γίνουν τόσο δυνατές που μπορούν φαινομενικά να τυλίξουν τους δίσκους στις φλόγες.
»Το αξιοπρόσεκτο είναι πως η ικανότητα της αντίδρασής τους ενάντια σε οτιδήποτε τα καταδιώκει, έχει τα χαρακτηριστικά ενός λογικού πλάσματος, που ξεπερνάει κατά πολύ κάθε ηλεκτρονικό αυτο-πηδαλιουχούμενο ή ραδιοελεγχόμενο σκάφος…»

…Ο Τζαμπίρ, λοιπόν, γνωστός και ως Γκεμπέρ, (που δίκαια μπορεί να ονομαστεί ως ένας από τους πατέρες της Αλχημείας), πειραματίστηκε επίσης για να δει τί θα γινόταν αν έκανε απόσταξη μια ποικιλία από οργανικά υλικά, δηλαδή από ουσίες που προέρχονται από ζωντανά όντα.
Σε κάθε περίπτωση, λάμβανε τελικά: α) ένα «υγρό», το οποίο αναγνώριζε ως Νερό, αφού ήταν Ψυχρό και Υγρό, β) ένα «έλαιο», που αφού ήταν Θερμό και Υγρό, έπρεπε να είναι Αέρας, γ) μια χρωματιστή ουσία –μια βαφή, ένα βάμα– που  καιγόταν, που υπέθεσε πως πρέπει να είναι το Στοιχείο της Φωτιάς, δ) και ένα ξηρό μαύρο υπόλοιπο –ένα κατακάθι–  που το θεώρησε ως το Στοιχείο της Γης. Έτσι, είχε απομονώσει τα τέσσερα Στοιχεία του Αριστοτέλη…
Έπειτα, βάλθηκε να εξαγνίσει αυτά τα Στοιχεία και να απομονώσει κάθε Ποιότητα.
Με την απόσταξη νερού 700 φορές –όπως γράφει ο ίδιος– έλαβε μια λαμπερή λευκή ουσία, που κρυσταλλοποιούταν σαν αλάτι. Αυτό, είπε, είναι η εξαγνισμένη Ποιότητα της Ψυχρότητας.
Υπέθεσε πως θα μπορούσε να παράγει αγνή Υγρασία από το «έλαιο» του, αγνή Ξηρότητα από την «γη» του, και αγνή Θερμότητα από την «βαφή» του. Την τελευταία, την περιγράφει ως μια διαφανή ουσία, λαμπερή, ακτινοβόλα και κόκκινη. Αυτή ήταν η ουσία που αργότερα οι Ευρωπαίοι Αλχημιστές την ονόμασαν «Φιλοσοφική Λίθο».
Και είναι κυριολεκτικά άπειρες οι θαυμαστές ιδιότητες που τής αποδίδονται, ενώ η αναζήτηση της έφτασε και στο σημείο να περάσει στο πεδίο του συμβολικού…

.

Αυτό είναι το βασικό μεγάλο μυστικό, το αποκαλύπτω:
Δημιουργήθηκε και –υπερβατικά της Ουσίας– η έννοια της «Πεμπτουσίας» (Quintessence), που είναι το αποτέλεσμα της πέμπτης διήθησης. Κάνεις διήθηση μια ουσία, ξανά και ξανά, από το αποτέλεσμα της εκάστοτε διήθησης, πέντε φορές.
Η ουσία που προκύπτει την πέμπτη φορά, είναι η «Πεμπτουσία», Quintessence, ο εξαγνισμός της ουσίας.
Πρόκειται για την ουσία που «κρύβεται» μέσα στην ουσία, «συγκαλυμμένη», ο «πυρήνας» της ουσίας ή η πυρηνική ουσία, αυτή η «Πεντακάθαρη» (απ’ όπου και προέρχεται αυτή η Ελληνική λέξη) ουσία, η αιθερική φύση κάθε ουσίας.
Κατά την εποπτεία μου και την άποψή μου, εκεί υπάρχει το βαθύτερο μυστικό…

.

Για να μπεί κανείς εντελώς απλουστευτικά στο νόημα, ας αναλογιστεί αυτό:
Το πρώτο άρωμα που κατασκευάσθηκε ήταν το αρωματικό λάδι των τριαντάφυλλων. Για να παραχθούν 400 γραμμάρια απ’ αυτό το άρωμα, χρειάζεται για απόσταξη ένας τόνος από ροδοπέταλα, δηλαδή μια ανθοκαλλιέργεια 4 στρεμμάτων!…

Μια ωραία δήλωση του Dr. Kit Green (forensic neuroimaging, CIA):
«We face a discontinuity. We are no longer experts in anything».
«Αντικρύζουμε μία ασυνέχεια. Δεν είμαστε πια ειδικοί σε τίποτε».

…Κοιτώντας τον κόσμο της γνώσης και της πληροφορίας, οι περισσότεροι άνθρωποι πλέον κολυμπούν άτσαλα μέσα σε μία μπαγιάτικη κρύα σούπα πληροφοριών, και –αν δεν πνιγούν διανοητικά μέσα της– ψαρεύουν μέσα από αυτήν κάποιες πληροφορίες, συνήθως φήμες ή επιβαλλόμενα μικρά αφηγήματα για κάποια εφήμερη πραγματικότητα, και φτιάχνουν οι ίδιοι τις μεταλλαγμένες γνώσεις τους και απόψεις τους, γνώμες πάνω στο τίποτα, ανταλάσσοντας κουταλιές αυτής της σούπας με όλους τους άλλους που τσαλαβουτούν μέσα σε αυτήν.
Εκτός ίσως από κάποιους μισθοφόρους επιστημονοειδείς εργάτες, κανείς πλέον δεν είναι ειδικός σε τίποτε απολύτως. Η γνώση δεν υπάρχει. (Οι μεγαλύτεροι γνώστες έχουν ήδη φύγει από την ζωή, ή είναι πολύ γέροι πια και κουρασμένοι για να καθίσουν να ασχοληθούν με το ανόητο πλήθος).
Η γνώση δεν υπάρχει μέσα στα media, μέσα στο internet, στους τηλεοπτικούς δέκτες, στα κινητά και στις οθόνες των κομπιούτερς.
Η γνώση υπάρχει μόνο μέσα στα βιβλία.
Οι γνώσεις που υπάρχουν μέσα στα βιβλία, δεν υπάρχουν πουθενά αλλού.
Αν δεν έχεις τα βιβλία, δεν γνωρίζεις τίποτε απολύτως.

.

Ας κάνει ο καθένας ό,τι θέλει με την σούπα του, μέσα στην σούπα τους, δεν με ενδιαφέρει.
Εγώ είμαι μέσα στην Βιβλιοθήκη.

Αυτοί είναι οι δύο πρώτοι τόμοι της απαγορευμένης βιβλιοθήκης μου.
ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ – Τόμος Α΄
ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ – Τόμος Β΄
Σύντομα, θα εμφανιστούν μαζί και άλλοι δύο τόμοι της. Και, μετά, ποιος ξέρει;…

.

Το Μυστήριο Είναι Παντού.
Οι αληθινοί εξερευνητές του ήταν και είναι πολύ λίγοι εδώ πέρα.
Θέλεις να γίνεις κι εσύ ένας από εμάς;
AD ASTRA PER ASPERA

Παντελής Φ. Β. Γιαννουλάκης ©

Αποκτήστε τους τόμους ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ εδώ:

Ακούστε την εκπομπή/αφιέρωμα από τον Μυστικό Διαστημικό Σταθμό: