Η Πνευματική Αντίσταση και οι Παράξενες Έρευνες

Η επερχόμενη Δυστοπία των Βιβλίων

«Ο κόσμος, κατά τον Mallarme, υπάρχει μόνο και μόνο για ένα βιβλίο. Κατά τον Bloy, είμαστε εδάφια, λόγια ή γράμματα ενός βιβλίου μαγικού, και το αέναο αυτό βιβλίο είναι το μόνο πράγμα που υπάρχει στον κόσμο: για την ακρίβεια, είναι ο κόσμος…»

Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Η επερχόμενη Δυστοπία των Βιβλίων

Αντιστάθηκα πολύ μέχρι να πειστώ ότι τα βιβλία θα χαθούν.

Δεν θα χαθούν για όλους, αλλά θα χαθούν για τους περισσότερους ανθρώπους.

Είναι πλέον ολοφάνερο αυτό, δεν υπάρχει πια λόγος να επιμένω στις ρομαντικές αισιόδοξες προσδοκίες μου για το αντίθετο, δεν υπάρχει πια λόγος να αρνούμαι να το παραδεχθώ.

Εμείς οι ίδιοι θα χαθούμε, το ίδιο και οι μνήμες και οι γνώσεις μας, το ίδιο και τα αρχεία μας και τα βιβλία μας.

Η επερχόμενη Δυστοπία των Βιβλίων

Ο πιο αγαπημένος μου Ρωμαίος, ο Μάρκος Αυρήλιος, έλεγε πως αφ’ότου πεθάνουμε δεν θα μας θυμάται κανείς, τελείωσε, διότι και αυτοί που θα μας θυμούνται θα πεθάνουν, κι ακόμη κι εκείνοι που θα θυμούνται αυτούς, θα πεθάνουν κι αυτοί. Δεν θα μείνει τίποτε.

Προφανώς, όμως, είχε κατά νού τους ανθρώπους, όχι τα βιβλία. Τα βιβλία θα μείνουν, κάνει λάθος ο Μάρκος Αυρήλιος, έλεγα, όταν ήμουν ακόμη ένας αγνός και ανίδεος νεαρός. (Επίσης, έλεγα, τώρα εγώ διαβάζω και θυμάμαι τον Μάρκο Αυρήλιο, κι αυτό είναι κάτι που τον αναιρεί, τί παράδοξο!).

Άλλωστε, ήδη πρέπει τότε να ήμουν ένας από τους δέκα ή πενήντα ανθρώπους στην Ελλάδα, που γνώριζε ή διάβαζε τον Μάρκο Αυρήλιο, χωρίς να το γνωρίζω.

.

Η Ελλάδα είναι πιά μία τριτοκοσμική χώρα, το ίδιο και η Ελληνική γλώσσα, που, παρ’ όλο που ενέπνευσε τόσες γλώσσες, είναι πλέον ένα αξιοπερίεργο.

Σήμερα, στον κόσμο των οκτώ και πλέον δισεκατομμυρίων ανθρώπων, τα Ελληνικά τα μιλούν μετά βίας ούτε καν είκοσι εκατομμύρια άνθρωποι –και τα διαβάζουν ακόμη πιο λίγοι, πολύ πιο λίγοι…

Το Α.Ι. θα μιλάει Ελληνικά για να εντυπωσιάσει για τις γνώσεις του, αν και, βέβαια, κανείς δεν εντυπωσιάζεται που μιλάει Κινέζικα. Μιλώντας Ελληνικά, όμως, θα είναι σαν να μιλάει αρχαία Σουμεριακά.

Τα Λατινικά έχουν επιβιώσει σχεδόν μόνον εξαιτίας της Βίβλου, χάρις στην ευγενή έμμονη Λατινική ιδέα των Ρωμαιοκαθολικών για την Αγία Γραφή.

Παρ’ όλο που τα Ευαγγέλια είναι συγγραμμένα στα Ελληνικά από το Άγιο Πνεύμα, και ακόμη και η Βίβλος διαδόθηκε στα Ελληνικά (Septuagint – η μετάφραση των Εβομήκοντα από τον Πτολεμαίο στην Αλεξάνδρεια).

Με την εξαφάνιση των βιβλίων, δεν θα έχουμε ως Έλληνες ούτε την αντίστοιχη μας Λατινική έμμονη ιδέα, ούτε την φιλελληνική προτίμηση της βιβλιογραφίας του Αγίου Πνεύματος.

Σχεδόν όλοι οι πολύ μορφωμένοι άνθρωποι έχουν φύγει από την Ελλάδα, και δεν πρόκειται να ξαναγυρίσουν, και τα παιδιά τους ήδη μιλούν τις γλώσσες των χωρών όπου κατέφυγαν. Σύντομα η δεύτερη γλώσσα στην Ελλάδα θα είναι τα Πακιστανικά ή τα Ουρντού ή και τα Αφρικανικά ή τα Αραβικά. Και λίγο αργότερα θα είναι η πρώτη γλώσσα. Ελληνικοί διάλεκτοι θα επιβιώσουν στα απομακρυσμένα χωριά, ίσως και σε κάποιες λίγες μελλοντικές απομονωτικές κωμοπόλεις ή σε μικρά νησιά.

Κι εκείνοι οι σεβάσμιοι καθηγητές στα πανεπιστήμια του κόσμου που σήμερα τα μιλούν, θα έχουν πεθάνει. Οι επίγονοι τους θα ενδιαφέρονται μόνο για το πώς θα προπαγανδίσουν στα παιδιά την Woke κουλτούρα, το Cancel Culture, ή την μελλοντική ατζέντα του αριστερόστροφου Μεταμοντερνισμού.

.

Κανείς δεν θα μπορεί να διαβάσει τα Ελληνικά βιβλία. Άλλωστε, δεν θα είναι πια και διαθέσιμα, τα περισσότερα από αυτά. Ήδη συμβαίνει.

Δεν ενδιαφέρεται κανένας.

Τους Έλληνες τους απασχολεί πλέον μόνο η ψευτο-πολιτική, το κλάμα, η επίκριση, το φαγητό, η κατανάλωση, η κομπίνα, το internet και η τηλεόραση, και η ματαιοδοξία. (Ας μην μιλήσω για την μισαλλοδοξία).

.

Όταν οι λευκοί Ευρωπαίοι επισκέφτηκαν για πρώτη φορά την Νήσο του Πάσχα στον Ειρηνικό Ωκεανό, και ρώτησαν τους ιθαγενείς για την προέλευση των θρυλλικών αγαλμάτων που υπάρχουν εκεί, οι γεροντότεροι είπαν αόριστα πως τα είχαν φτιάξει οι θεοί που βγήκαν από την θάλασσα. Δεν ήξεραν λεπτομέρειες.

Μονάχα πάρα πολύ ελάχιστοι νησιώτες από τους 6.000 που ζούσαν τότε εκεί, γνώριζαν να διαβάζουν την γλώσσα και τις μυστηριώδεις γραφές «Ρόνγκο-Ρόνγκο», γραμμένες ή χαραγμένες πάνω σε επίπεδες ξύλινες πλάκες, τύμβους και βράχους, που έλεγαν την ιστορία των θρυλλικών αγαλμάτων, των προγόνων και του νησιού. Ήταν τόσο ελάχιστοι αυτοί, που απλώς αρνήθηκαν να μιλήσουν με τους ερωτούντες, κι αυτό ήταν όλο, δεν μαθεύτηκε ποτέ τίποτε.

Αλλά με τις συνεχείς λεηλασίες, τα σκλαβοπάζαρα και τις επιδημίες, ο πληθυσμός μειώθηκε σε εκατό ανθρώπους, και όλοι όσοι ήξεραν να διαβάζουν τα γράμματα πέθαναν, παίρνοντας στον τάφο τα μυστικά της Νήσου του Πάσχα, και, φυσικά, των θεών από την θάλασσα, και των προγόνων και τα πάντα.

Η παράξενη γλώσσα και γραφή Ρόνγκο-Ρόνγκο, παραμένουν μέχρι σήμερα αμετάφραστες. Άγνωστες.

Μία σχεδόν όμοια γραφή αγνώστου προελεύσεως, που επίσης δεν έχει αποκρυπτογραφηθεί, βρέθηκε σχετικά πρόσφατα στα νησιά  Καρολίνες, χωρίς απολύτως κανέναν ιθαγενή να μπορεί να την διαβάσει.

.

Τα Ρόνγκο-Ρόνγκο είναι η παραδειγματική μοίρα της Ελληνικής γλώσσας και γραφής, και γνώσης.

Ακόμη κι αν θα την αναγνωρίζουν κάποιοι ειδικοί του μέλλοντος, κανείς δεν θα ενδιαφέρεται να του την διδάξουν. Το πιθανότερο, μάλιστα, είναι ότι ακόμη και η Ιστορία κανονικά θα απαγορεύεται.

.

Έτσι κι αλλιώς, γραπτώς οι άνθρωποι θα διαβάζουν μόνον ατάκες, λεζάντες, σλόγκαν και συνθήματα, δυο-τρεις παραγράφους ή ραβασάκια και μηνυματάκια. Όπως ήδη συμβαίνει και αυξάνει. Είναι ευχής έργον που ακόμη διαβάζουν τουλάχιστον Ελληνικούς υποτίτλους στις τηλεοπτικές σειρές κλπ στο Netflix, κ.ά..

Οι περισσότεροι άνθρωποι που ενημερώθηκαν για την ύπαρξη αυτού του παράξενου κειμένου εδώ, δηλαδή που το έμαθαν και το είδαν, δεν θα το διαβάσουν, γιατί είναι μεγάλο για τον εγκέφαλό τους και το μεταλλαγμένο νευρικό τους σύστημα. Δεν διαθέτουν ούτε καν τον χρόνο, και να ήθελαν, (κρατούν τον χρόνο τους για μερικά εκατομμύρια τυχαία και αδιάφορα μικρά βίντεο).

Άλλωστε, μιλάει για παράξενα πράγματα που δεν τους ενδιαφέρουν.

Ευχαρίστως θα το έσβηναν, και αυτό, και οτιδήποτε άλλο έχω συγγράψει.

Η επερχόμενη Δυστοπία των Βιβλίων

Τουλάχιστον στην Ελλάδα, (δεν είμαι σίγουρος για αλλού), το να έχεις μία μεγάλη βιβλιοθήκη στο σπίτι σου, συνήθως είναι το πιο μισητό πράγμα. Πρέπει συνεχώς να την διεκδικείς, να την υπερασπίζεσαι, να την δικαιολογείς, να την διασώζεις, να μην εξαφανιστεί –οι περισσότεροι γύρω σου ευχαρίστως θα την εξαφάνιζαν! Ακόμη και οι δικοί σου άνθρωποι, ναι, συμβαίνει πολύ συχνά. Είναι πολύ μεγάλο βάρος, πιάνει τόσο πολύ χώρο, μαζεύει σκόνη, πεταμένα λεφτά, κανείς άλλος δεν μπορεί να την αξιολογήσει, δεν ενδιαφέρει κανέναν εκτός από εσένα, κανείς δεν την διαβάζει εκτός από εσένα, κανείς δεν μπορεί να καταλάβει γιατί να έχεις μια τόσο μεγάλη βιβλιοθήκη, τί να την κάνεις, κανείς δεν καταλαβαίνει, μόνο προβλήματα δημιουργεί για όλους.

Αν έχεις μια τέτοια βιβλιοθήκη, το πιθανότερο είναι πως, όταν φύγεις από αυτόν τον κόσμο, και δεν θα μπορείς να την πάρεις μαζί σου, πολύ σύντομα θα εξαφανιστεί, θα την πετάξουν στα σκουπίδια ή θα την πουλήσουν στους παλιατζήδες!

Εκεί έχουν καταλήξει σχεδόν όλες οι ιδιωτικές βιβλιοθήκες που παραδίδονται στους επόμενους Έλληνες.

Ούτε καν τα λίγα βιβλιοπωλεία που έχουν απομείνει, δεν έχουν πια μια αξιόλογη βιβλιοθήκη, όπως παλιά. Όλα έχουν μόνο τα τελευταία βιβλία, ως καταναλωτικά προϊόντα πολυτελείας, επιλεγμένα ή επιβεβλημένα, και μερικά ράφια με στοκ. Ακόμη και αληθινοί βιβλιοπώλες σχεδόν δεν υπάρχουν πια.

Είσαι τυχερός, αν είσαι βιβλιόφιλος, αν έχεις κάπου κοντά σου εκεί που μένεις, μία καλή (δηλαδή μέτρια) δημόσια βιβλιοθήκη. Δεν τολμώ να σκεφτώ τον αληθινό αριθμό τους στην επικράτεια…

.

Οι βιβλιοθήκες θα ψηφιοποιηθούν, όπως ψηφιοποιήθηκαν τα αρχεία των εφημερίδων και των περιοδικών εντύπων. Δεν θα προλάβουν καν να γίνουν μικροφίλμς, όπως έγιναν αυτά. Θα ψηφιοποιηθούν και θα παραγκωνιστούν, το κάθε βιβλίο δεν θα είναι παρά ακόμη ένα άχαρο αρχείο, ένα file, ανάμεσα σε αναρίθμητα, όλα ίδια, όλα αδιάφορα. Αν θα τα προσεγγίζεις, θα το κάνεις μόνο μέσω Database, για κάποια παλιά πληροφορία. Τα περισσότερα, μάλιστα, θα είναι μυστικά.

Οι μεγάλες βιβλιοθήκες που θα μείνουν, θα είναι μουσεία. Θα σου τα δείχνουν τα βιβλία, αλλά δεν θα μπορείς ούτε να τα πάρεις ούτε να καθήσεις να τα διαβάσεις, δεν θα σου τα δίνουν, θα τα εκθέτουν μόνο. Μπορεί να τα περιγράφει μόνο, περιληπτικά, κάποιος ηλεκτρονικός ξεναγός, (διαστρεβλωμένα από την ερμηνεία του).

Σχετικά σύντομα, όλα τα βιβλία θα είναι σπάνιες πρώτες εκδόσεις, μόνον. Οι ανατυπώσεις θα είναι ακόμη πιο σπάνιες.

Ήδη, τα περισσότερα paperbacks από όλα εκείνα που έχουν εκδοθεί ποτέ, είναι collector’s items, συλλεκτικά αντικείμενα.
Τα περισσότερα hardcovers από όλα εκείνα που έχουν εκδοθεί ποτέ, δεν υπάρχουν καν, δεν είναι καν διαθέσιμα κάπου.

Τα περισσότερα βιβλία (υπολογίζω το 80%) που έχουν συγγραφεί και εκδοθεί ποτέ, δεν υπάρχουν, δεν είναι διαθέσιμα, είναι εξαντλημένα, είναι out of print. Οι λόγοι για τους οποίους ένα καλό βιβλίο καταλήγει out of print, είναι ήδη πάρα πολλοί, και συνεχώς αυξάνονται…

Η επερχόμενη Δυστοπία των Βιβλίων

Στην μεγάλη ομιλία μου (στην Αθήνα, 17/3/2008, στο θέατρο Προσκήνιο) με θέμα: Ο Μυστικός Κόσμος των Βιβλίων, μεταξύ πολλών άλλων είπα πολλά για το για πόσο χρόνο επιβιώνει το χαρτί των βιβλίων, (αν δεν καεί), σε ποια βιβλία, ποιών περιόδων, υπό ποιές περιστάσεις ή συνθήκες, κλπ. Τα καλά βιβλία μας μπορούν να επιβιώνουν πάρα πολλά χρόνια, σίγουρα πολύ περισσότερα από το κομπιούτερ σου.

Μπορεί κάποιος να παρακολουθήσει αυτήν την πρωτότυπη ομιλία μου, σε δύο μέρη, εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=aL75-mE0IZM

Η επερχόμενη Δυστοπία των Βιβλίων

.

.

Οι «μεγάλοι συγγραφείς» του μέλλοντος, οι περισσότεροι δεν θα συγγράφουν, απλά δόλια και κλεψίτυπα θα κάνουν συνθετικά copy-paste από πολλά παλιά βιβλία (που δεν θα γνωρίζει πλέον σχεδόν κανείς εκεί έξω), επαναλαμβάνοντας το παρελθόν σε μίξη –και δεν θα χρειάζεται καν να είναι άνθρωποι, θα είναι το A.I. που θα το κάνει αυτό για λογαριασμό τους.

Αυτή θα είναι η κατάντια της ανθρώπινης λογοτεχνίας και διανόησης, που δεν θα αξίζει τίποτε απολύτως.

Θα την απολαμβάνουν αληθινά –μέσα από τα αληθινά βιβλία– μόνον  αξιόλογοι ειδικοί, συλλέκτες, και ευκατάστατοι νοσταλγοί του παρελθόντος και connoisseurs.

Η επερχόμενη Δυστοπία των Βιβλίων

Είμαι υποχρεωμένος να δηλώσω κάτι, με μεγάλη σαφήνεια, κάτι που το γνωρίζω πάρα πολύ καλά:

Οι γνώσεις δεν υπάρχουν στο Internet, υπάρχουν μόνο σε βιβλία. 

Απώλεια των βιβλίων, σημαίνει απώλεια των γνώσεων, απόλυτα.

Και, όλα τα μυστικά βρίσκονται σε βιβλία, όχι απλά διαθέσιμα στο Internet…

Αν δεν έχεις διαβάσει βιβλία για ένα θέμα, δεν γνωρίζεις σχεδόν τίποτε για αυτό, οι γνώσεις των βιβλίων αυτών δεν υπάρχουν στο Internet, πουθενά. Θα μπορούσε κανείς εύκολα να το διαπιστώσει αυτό, αν ενδιαφερόταν στ’ αλήθεια για ένα θέμα.

Οι γνώσεις που υπάρχουν επιφανειακά στο Internet, είναι τύπου «λαϊκής επιμόρφωσης».

Είναι, φυσικά, το απόλυτο paradigm για την Ποσότητα έναντι της Ποιότητας (Quantity Vs Quality). 

Μπορεί στο Internet, σ’ έναν βαθμό, να υπάρχουν αμέτρητα θέματα, αλλά για το κάθε θέμα γράφονται μόνο τα ίδια και τα ίδια, καθώς τα αντιγράφει ο ένας από τον άλλον και η κάθε «πηγή» από την άλλη. Πάντα λιγοστά, και σχεδόν πάντα είναι τα επιβεβλημένα, αυτά που προωθούνται για να γνωρίζουν όλοι τα ίδια, με τον ίδιο τρόπο, με την ίδια οπτική, με την ίδια αντίληψη.

Η επερχόμενη Δυστοπία των Βιβλίων

Παρ’ όλη την έμμονη ιδέα του παλιού Cyberpunk με το σλόγκαν Information Wants to be Free (Η Πληροφορία Θέλει να είναι Ελεύθερη), και παρ’ όλη την επίφαση της διάδοσής της στο Internet (έχοντας αλλάξει σε: Η Πληροφορία δεν Θέλει να είσαι Ελεύθερος), η Ελευθερία του Λόγου δεν υπάρχει πια, έχει εξαφανιστεί, κανείς δεν την θυμάται καν ότι υπήρξε κάποτε ως αγώνας. Κανείς δεν ξέρει πια καν τί σημαίνει…

Έχει αντικατασταθεί πλέον από την Ελευθερία του Σχολιασμού, στο Internet, (είσαι ελεύθερος πλέον να κάνεις τον έξυπνο), αλλά δεν είναι το ίδιο με την Ελευθερία του Λόγου, που είναι κάτι εντελώς άλλο, και δεν υπάρχει πια ούτε καν ως concept, δεν θα το βρείς πουθενά.

Απλή απόδειξη είναι, το ότι δεν γίνεται κατανοητό αυτήν την στιγμή που το γράφω, πως η ελευθερία των σχολίων (Free to Comment) δεν είναι η ελευθερία του Λόγου (Freedom of Speech).

Επίσης, υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι που νομίζουν ότι από την στιγμή που υπάρχει το Internet, έπαψε να υπάρχει το Σύστημα (The System) –άλλωστε, δεν γίνεται πλέον σωστά κατανοητό ούτε καν αυτό το concept.

Μπορεί το Internet να είναι το εργαλείο μας, με αποτέλεσμα π.χ. 10 ή 100, ανάλογα, αλλά είναι και το εργαλείο του Συστήματος, με αποτέλεσμα το Άπειρο. Απέναντί σου.

Ξέρουν τόσα πολλά περισσότερα από σένα, που είναι ανυπολόγιστο. Ξέρουν τόσα πολλά περισσότερα για σένα. Και διαμορφώνουν τις αλήθειες σου.

Η επερχόμενη Δυστοπία των Βιβλίων

Είναι οι διαφημιστές που κάποτε, πριν πολλά χρόνια, ανακάλυψαν αυτό το μεγάλο μυστικό, που συνεχίζει και τώρα να είναι ένα από τα μεγαλύτερα απλά μυστικά του κόσμου μας: «Ό,τι σού λέω τρείς φορές, είναι αλήθεια».

Ναι, ό,τι ακούς τρεις φορές, από τρεις διαφορετικές πηγές, όλες το ίδιο, είναι αλήθεια.  Αυτό το μυστικό κατευθύνει τις αλήθειες σου. Και είσαι ελεύθερος να τις σχολιάσεις, όσο θέλεις, και είσαι ελεύθερος να τις επαναλάβεις, συνεχώς.

Η επερχόμενη Δυστοπία των Βιβλίων

Όπως υπολογίζουν τον μέσο ή τον κατώτατο μηνιαίο μισθό, θα υπολογίζουν το ποσό των γνώσεων που θα πρέπει να έχει ο μέσος άνθρωπος (ή ο κατώτατος άνθρωπος). Πόσα θα πρέπει να ξέρει. Τόσα… Αυτά τού είναι αρκετά, θα λένε. Ήδη το λένε. Δεν τους εμποδίζει απολύτως τίποτε από το να το υλοποιήσουν ολοκληρωτικά, και ανεπανόρθωτα. Θα τους εμποδίσεις εσύ; Όχι, βέβαια, οι περισσότεροι συμφωνούν πλέον μαζί τους. Έχουν άλλες προτεραιότητες για να εμποδίσουν άλλα πράγματα, ή έτσι νομίζουν…

.

Επίσης, επιτρέψτε μου να επιστήσω την προσοχή σας σε ένα παλαιότατο γεγονός, δοσμένο εδώ από μένα ως αλληγορία:

Ο τηλεφωνικός κατάλογος δεν μπορεί να υποκαταστήσει ή να αντικαταστήσει τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις. Είναι ένα ογκώδες Ευρετήριο, ένα έργαλείο για αυτές, δεν είναι αυτές. Το ότι μπορεί να βρίσκεις εκεί μέσα εκατοντάδες χιλιάδες τηλεφωνικά νούμερα, δεν σημαίνει τίποτε αν δεν μεταφραστούν σε τηλεφωνικές κλήσεις και συνδιαλέξεις. Και, μπορείς μόνο να καλέσεις ένα τηλεφωνικό νούμερο που θα το βρεις εκεί, μόνο αν ξέρεις από πριν το όνομα που ψάχνεις. Στον τηλεφωνικό κατάλογο, μπαίνεις εκεί μέσα με ένα όνομα, βγαίνεις με ένα νούμερο. Ο ογκοδέστατος τηλεφωνικός κατάλογος δεν σου μαθαίνει τίποτε, είναι ένα εργαλείο εύρεσης, αν ξέρεις τί ψάχνεις.

Ποιός θα σου μάθει τί να ψάξεις, γιατί, πώς να ψάχνεις, πού, και τί πρόκειται να συμβεί με αυτό; Δεν ξέρεις, αλλά σίγουρα όχι το ευρετήριο…

.

Γιατί το ανθρώπινο είδος έχει κατακτήσει τον πλανήτη μας; Ποιά είναι η αληθινή διαφορά μας από τα ποντίκια; Γιατί τα ποντίκια δεν έχουν πολιτισμό, και όλα τα άλλα που κατακτήσαμε και έχουμε εμείς, η ανθρωπότητα;

Εξαιτίας της Γραφής.

Τα ποντίκια δεν μπορούν να γράψουν και να διαβάσουν.

Δεν μπορούν να νικήσουν τον χρόνο και την απόσταση, και να ξεπεράσουν την μικρή ζωή τους. Δεν μπορούν να μεταδώσουν αυτά που ανακάλυψαν και έμαθαν και εμπνεύστηκαν, στους επόμενους.

Αν ο γέροντας ποντικός μπορούσε να μεταφέρει τις γνώσεις του στους νέους ποντικούς, κοντά του και μακριά του, και αυτοί να τις κατανοήσουν, τότε τα ποντίκια θα βρίσκονταν στην θέση μας. Θα είχαν κατακτήσει αυτά τον πλανήτη. Αλλά, μην έχοντας την Γραφή, ξαναρχίζουν συνέχεια από το μηδέν. Ευτυχώς.

Το πιο σημαντικό που μας κάνει να ξεχωρίζουμε από όλα τα άλλα είδη, είναι η νοημοσύνη μας και η περίτεχνη επικοινωνία μας, η γλώσσα, και πιο πολύ απ’ όλα η Γραφή.

Όχι το να γράφουμε στους άλλους τί φάγαμε σήμερα, ή πώς θα διασκεδάσουμε, ή ποια είναι η γνώμη μας στα σχόλια μας για την επικαιρότητα.

Τα βιβλία.

Οι κατεγραμμένες μνήμες και γνώσεις και εξερευνήσεις και μεγάλες εμπνεύσεις και μεγάλες ιδέες της ανθρωπότητας. Η Ψυχή του Κόσμου.

.

Τώρα, που αρχίσαμε καθοριστικά να στερούμαστε τα βιβλία, σε τί θα μεταλλαχθεί ο κόσμος μας;

Τί μάς περιμένει; Τα βιβλία γνωρίζουν το μέλλον, και δεν θα τα έχουμε πλέον. Θα έχουμε μόνο τα μηνυματάκια σου, τα ελεύθερα σχόλια σου (για πάντα!), τον φάκελο σου από την κατασκοπία του Συστήματος και την στατιστική, άπειρα ανόητα βίντεο, έναν ωκεανό Α.Ι. εικόνων, κακο-αντιγραφές των κακο-αντιγραφών, άπειρους ματαιόδοξους απατεωνίσκους και υποκριτές, και κάτι απειροειδή ευρετήρια που θα οδηγούν το ένα στο άλλο, και πουθενά.

Οι αληθινές γνώσεις και ιδέες, που υπάρχουν μόνο μέσα στα βιβλία και πουθενά αλλού –και που σχεδόν κανείς δεν το γνωρίζει πια αυτό– θα χαθούν. Για πάντα!

Πρέπει να διασώσουμε τα βιβλία. Προς το μέλλον.

.

Αν υπάρχει κάτι να διασωθεί –μεταλλάσσοντας τα βιβλία σε κάτι άλλο– ποιός θα το αποφασίσει; Τί θα αποφασίσει να διασώσει, σύμφωνα με τις δικές του ιδέες ή της κλίκας του και της παράταξής του;

Η Κιβωτός του Νώε ήταν ευσπλαχνική, διέσωσε ζευγάρια από τα πάντα. Δεν αποφάσισε τί να διασώσει και τί όχι. Δεν υπήρχαν επιτροπές, γραμμές, ο πόλεμος των ιδεών, πλήθη μοχθηρών κομπλεξικών, διαμορφωτές της κοινής γνώμης, συνομώτες, κλπ, κλπ. Και, αν υπήρχαν, όπως τώρα, καταπνίγηκαν από τον Κατακλυσμό.

Η περιβόητη ψηφιοποίηση των βιβλίων, ακόμη κι αυτή, πρέπει να έχει βιβλία για να τα ψηφιοποιήσει. Και, ακόμη και χωρίς όλα, ποιος θα αποφασίσει ποια θα διασωθούν προς το μέλλον, και ποια όχι; Εσύ; Όχι; Ποιος; Ποιοί; Γνωρίζεις;

Το Α.Ι. που θα αναπαριστά τον ίδιο τον Ιούλιο Βερν, πειστικά σε εκατοντάδες βίντεο, θα σου μάθει ίσως τα πάντα για τις 20.000 Λεύγες υπό την Θάλασσα, μαζί με διοράματα των βυθών, δύτες και τεράστια χταπόδια, και σχεδιαγράμματα του Ναυτίλου, ίσως κι έναν δικό του χάρτη της Μυστηριώδης Νήσου, ίσως να σου δείχνει και αερόστατα του παλιού καιρού, ίσως ακόμη και δεινόσαυρους στο κέντρο της Γης –την παράκρουση, όπως θα το καταλαβαίνεις, των παλιών γραφικών πλανημένων φαντασιόπληκτων. 

Αλλά δεν πρόκειται να μάθεις ποτέ το παραμικρό, για τα 75 μεγάλα βιβλία του Ιουλίου Βερν, πόσο μάλλον το περιεχόμενό τους.

Και, φυσικά, πολύ φυσικά, δεν πρόκειται να κάνει ούτε καν το ίδιο, για τον Συνταγματάρχη Churchward, για τον George Hunt Williamson, για τον J. K. Huysmans, για την Margaret Murray, για τους αδελφούς Strugatsky, για τον Ε.Τ.Α. Hoffmann, για τον Lord Dunsany, για τον August Derleth, για τον Φώτη Κόντογλου, για τον Guillaume Apollinaire, για τον Robert Anton Wilson, για τον William S. Burroughs, για τον Philip K. Dick, ή, έστω, για τον Karel Zeman.

Κι ακόμη και στο ογκώδες διεθνές ευρετήριο, ίσως να μάθεις κάτι για αυτούς (όχι κάτι από αυτούς), αυτό που πρέπει να ξέρεις, ίδιο με όλους τους άλλους, στο κατώτατο ποσοστό των πραγμάτων που σού είναι αρκετά να γνωρίζεις.

Δηλαδή τίποτα.

.

Αν δεν έχεις τα βιβλία, δεν έχεις τίποτα.

Αν δεν έχεις τις γνώσεις, τις εμπνεύσεις, τις ιδέες, τα νοήματα, το πνεύμα, δεν είσαι τίποτα.

Δηλαδή, αυτό έχω καταλάβει εγώ, αυτό πιστεύω εγώ, αυτό καταθέτω ως συγγραφέας.

Αυτό τώρα εδώ, για παράδειγμα, το διαβάζεις από μένα, εγώ το γράφω. Ξέρεις ποιός σού το λέει, ίσως να ξέρεις και γιατί σού το λέει.

Όταν διαβάζεις, για παράδειγμα, κάτι στο Wikipedia, ποιός σού το λέει; Ποιός το γράφει; Γιατί; Δεν ξέρεις ποιός είναι…

.

Υπάρχουν κι εκείνοι που έχουν μια θεωρία για τα μέσα, για τα media, που θα μας πούν να μην ανησυχούμε. Όταν εμφανίστηκε η τηλεόραση, θα πουν, φάνηκε να καταργεί το ραδιόφωνο, αλλά δεν έγινε έτσι τελικά, το ραδιόφωνο συνέχισε να υπάρχει. Όταν εμφανίστηκε το Internet, φάνηκε ότι θα εξαφανίσει την τηλεόραση, αλλά δεν έγινε έτσι τελικά, η τηλεόραση συνέχισε να υπάρχει –και, μάλιστα, π.χ. στην Ελλάδα συνέχισε να είναι πανίσχυρη.

Όταν εμφανίστηκαν τα CD, φάνηκε ότι θα εξαφανίσουν τους δίσκους βινυλίου, αλλά δεν έγινε έτσι τελικά, οι δίσκοι επανήλθαν, τα CD σχεδόν εξαφανίστηκαν τελικά, και τώρα υπάρχει το Cloud και το Streaming. Οι βιντεοκασσέτες, τα DVD, ο Κινηματογράφος, και λοιπά και λοιπά…

Όλες αυτές τις θεωρίες για τα media, κλπ, εγώ τις έχω διαβάσει σε βιβλία…

Αν έπαυαν να υπάρχουν τα βιβλία, τί θα συνέβαινε με τις…θεωρίες;

.

Η εικαστική τέχνη, η ζωγραφική, έχει τελειώσει με τα κομπιούτερς, και έχει τελειώσει και για δεύτερη φορά με το Α.Ι.. Η μουσική έχει τελειώσει με το Internet, οι νέοι μόνο ανακαλύπτουν την παλιά μουσική όπου εκεί οδηγούνται τελικά από τις νέες απομιμήσεις της. Όλοι οι καταπληκτικοί δίσκοι που έφτιαξαν την σύγχρονη μουσική, δεν θα υπήρχαν αν η εμφάνιση του Internet είχε γίνει στην εποχή τους. Αυτούς ακούνε μέχρι σήμερα, ξανά και ξανά, το κάθε ρεύμα επανέρχεται το ένα πίσω από το άλλο, από το παρελθόν. Πείτε μου έναν καταπληκτικό σημερινό δίσκο, σχεδόν δεν υπάρχει. Μόνον απομιμήσεις.

…Πάμε να τελειώσουμε και τα βιβλία; Θα διαβάζετε μόνο επιλεγμένα .pdf που τα βρήκατε τυχαία, βιντεάκια, ή τις διαστρεβλωμένες απομιμήσεις κάποιων συγγραφικών βιβλίων σε websites; Λεζάντες σε εικόνες από Α.Ι.; Ή μόνον αυτούς που κάνουν τους έξυπνους στα social media, όταν δεν τους κάνετε εσείς;

Από τί θα αντικατασταθούν τα βιβλία; Από τα Podcasts;

Και, εντάξει, ας πούμε ότι οι δέκα νέοι καλοί συγγραφείς, αν υπάρξουν, αντί να γράψουν βιβλία, θα κάνουν Podcasts! (Λέμε τώρα…) Τα εκατομμύρια άλλα βιβλία πριν τα Podcasts;…

.

Υπάρχουν πολλοί που νομίζουν ότι το Cloud ή ο σκληρός δίσκος, κλπ, ή το ίδιο το Internet, (που είναι απλώς μία τιτάνια πρόφαση για διαφημίσεις, και μας έχει ξεγελάσει), είναι καλύτερα από μία βιβλιοθήκη…

Και, αν μια μέρα, στο κοντινό ή μακρινό μέλλον, γίνει ένα πολύ καλό Black-Out, και καούν όλα τα κομπιούτερς ή όλοι οι Servers, ή δεν έχουμε πια διαθέσιμο ηλεκτρικό ρεύμα, κ.ά., τότε τί θα συμβεί; Πού θα παίζουμε τα αρχειάκια μας; Τί θα απογίνουν όλα τα αρχεία του Youtube ή του Spotify; Και πού θα είναι οι ψηφιοποιήσεις μας; Θα αποχαιρετήσουμε οτιδήποτε είναι digital…

Δεν θέλω εδώ να καταθέσω την τεράστια λίστα με τις καταραμένες αιτίες από τις οποίες μπορεί εύκολα να προκληθεί αυτό το γενικό και μόνιμο Black-Out. Ούτε την ακόμη πιο τεράστια λίστα με τις ανυπολόγιστες ζημιές και τις απίστευτες απώλειες που θα προκαλέσει. Ούτε θέλω να εξηγήσω πού θα βρεθούμε, ως ανθρωπότητα, αν συμβεί ακόμη και οτιδήποτε παρόμοιο…

Το έχουν, άλλωστε, κάνει οι συγγραφείς, σε πάρα πολλά βιβλία…

Θέλω, όμως, εδώ να καταθέσω την προτροπή μου να το ξανασκεφτείτε για την βιβλιοθήκη…

Και, αν οι άνθρωποι, κατά τον παραγκωνισμό και ακύρωση και εξαφάνιση των περισσοτέρων βιβλίων τουλάχιστον, όπως ήδη διαφαίνεται: θα χάσουν τον άμετρο κόσμο του συγγραφικού main stream και του κλασσικού και του κεντρικού και του γνωσιολογικού κατεστημένου και των ανέκαθεν προωθούμενων βιβλίων, των best sellers, κλπ, κλπ: τί θα απογίνει η Εναλλακτική Γνωσιολογία; Η έρευνα του Παράξενου, η λογοτεχνία των Μυστηρίων, οι εναλλακτικές κοσμοθεωρίες, το Φανταστικό, η Πνευματική Αντίσταση, η αληθινή εξερεύνηση του Αγνώστου; Τί θα απογίνει το Underground, το Counter-Culture, το Supernatural, το Occult, το Fantasy, το Sci-Fi, το Strange, το Paranormal, η μεταφυσική φιλοσοφία, η ιδιαίτερη λογοτεχνία, η Μυστική Ιστορία των Ιδεών, τα εναλλακτικά θέματα;;…

Μπορούν να διασωθούν αυτά τα βιβλία; Και το μέλλον τους;

Ακόμη και το οποιοδήποτε εγχείρημα διάσωσης των βιβλίων, τα συμπεριλαμβάνει; . . .

Και τί συμβαίνει, ή τί θα συμβεί, με όλα αυτά στην Ελληνική γλώσσα; Στα Rongo-Rongo;…

.

Κάποτε, γύρω στο 2010 ή 2012, ενημερώθηκα από την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία, για το πόσοι άνθρωποι διαβάζουν βιβλία στην Ελλάδα, σύμφωνα με τις έρευνές της και τις στατιστικές της. Δηλαδή, έμαθα το ποσοστό, επίσημα.

Το αντίστοιχο ποσοστό στην Βρετανία, είναι 24% του πληθυσμού.

Το αντίστοιχο ποσοστό στην Γαλλία, είναι 26% του πληθυσμού.

Θέλετε να μάθετε το αντίστοιχο ποσοστό για την Ελλάδα; (Το έχω εκπέμψει πολλές φορές από τότε).

Το αντίστοιχο ποσοστό για την Ελλάδα, είναι (ήταν) 0,5%.

Αυτό είναι το ποσοστό του πληθυσμού στην Ελλάδα, που το 2010-12 διάβαζε βιβλία. Πριν δεκαπέντε χρόνια. Σήμερα, ίσως να είναι και 0,2 ή 0,3%…

Πενήντα χιλιάδες άνθρωποι (το 2010-12) διαβάζουν βιβλία στην Ελλάδα. (Εννοούνται τα εξωσχολικά). Ίσως όχι αυτοί που πολύ ευκαιριακά διαβάζουν ένα βιβλίο κάποτε. Αυτοί μπορεί να είναι ελάχιστα περισσότεροι, αλλά δεν στοιχειοθετούν ποσοστό. Μιλάμε για τους ανθρώπους που, γενικά, διαβάζουν βιβλία. Οτιδήποτε. Άρλεκιν, ή τα βιβλία που τους προτείνει το κόμμα ή η γραμμή του, επιστημονικά, σαχλά μυθιστορήματα και ψυχοδράματα, κ.ά..

Σήμερα, το 2025, σίγουρα είναι πολύ λιγότεροι.

Αυτοί που ενδιαφέρονται για την Εναλλακτική Γνωσιολογία, τις Παράξενες Έρρευνες, στην Ελλάδα, στην Ελληνική γλώσσα, βρίσκονται μέσα σε αυτόν τον αριθμό. Είναι ένα μικροσκοπικό ποσοστό μέσα σε αυτό το ημι-μηδενικό ποσοστό!

.

Εγώ, για παράδειγμα, που είμαι ένας συγγραφέας που επιμένω να συγγράφω στην Ελληνική γλώσσα, κατά τα τελευταία σχεδόν σαράντα χρόνια της επαγγελματικής συγγραφικής μου δραστηριότητας, απευθύνομαι αναγνωστικά κυρίως σε αυτό το μικροσκοπικό ποσοστό μέσα σε αυτό το ημι-μηδενικό ποσοστό!

Και, σε όλα αυτά τα χρόνια μέχρι σήμερα (2025), πεισματικά και ηρωικά, έχω δημοσιεύσει 49 βιβλία μου, (εκτός των εκατοντάδων τευχών πολλών περιοδικών, ομιλιών, εκπομπών, κ.ά.), και έχω επίσης συγγράψει πάνω από 3.600 άρθρα και ερευνητικές μελέτες και δοκίμια και διηγήσεις, κλπ, Παράξενες Έρευνες.

Έχω συγγράψει και δημιουργήσει όλα αυτά τα θέματα και τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα στην Ελλάδα, εκκεντρικώς αλλά αυθεντικά, με όλους τους τρόπους, σχεδόν μόνος μου!

Ποιό είναι το μέλλον αυτών των λόγιων συγγραφών και αυτών των ερευνητικών δραστηριοτήτων, κλπ, στην Ελλάδα; Στην Ελληνική γλώσσα;

Δεν βλέπω κανένα ιδιαίτερο μέλλον. Δεν πρόκειται να συνεχίσει κανείς, ικανά και αληθινά, αυτές τις λόγιες δημιουργικές προσπάθειες. Δεν υπάρχει σχεδόν κανείς. (Το σχεδόν, το βάζω για να μην είμαι πολύ αυστηρός).

Και, το αληθινό και σοβαρό ενδιαφέρον για αυτά τα πολύ ιδιαίτερα θέματα και γνώσεις και ιδέες, ανάμεσα στους Έλληνες, είναι πλέον ένα σχεδόν μηδενικό ποσοστό του ημι-μηδενικού ποσοστού, των στατιστικών υπηρεσιών… (Μπορεί να λένε και ψέμματα! Αλλά πόσο ψέμματα θα ήταν για να κάνουν την διαφορά;)

Αυτή είναι η πραγματικότητα. Δυστυχώς, αυτή είναι. Δεν μου αρέσει, αλλά αυτή είναι.

.

Ο κόσμος των βιβλίων και της αληθινής γνωσιολογίας και έμπνευσης, δεν είναι ένας κόσμος. Είναι πολλοί κόσμοι! Δεν πρόκειται να χαθεί απλά ο κόσμος των βιβλίων, όπως το σκέφτονται οι περισσότεροι. Θα χαθούν όλοι οι κόσμοι των βιβλίων, κόσμοι ολόκληροι, αμέτρητες αληθινές εναλλακτικές πραγματικότητες, αμέτρητα πνεύματα, ανυπολόγιστη πνευματικότητα, και αναρίθμητα μεγάλα μυστικά. Το ίδιο το νόημα του κόσμου και της ανθρώπινης ύπαρξης, σε όλα τα πιθανά επίπεδα…

Εδώ παραπάνω, αναφερόμουν μόνον σε έναν κόσμο των βιβλίων, ή σε μερικούς…

Με πολλούς τρόπους, μέσα στα χρόνια, έχω ατενίσει την απέραντη αχανή βιβλιοθήκη, κανένα ενδιαφέρον και καμμία φαντασία δεν την συμπεριλαμβάνει. Ούτε την ύψιστη πνευματικότητα που βρίσκεται από πίσω της ή μέσα της.

Δεν ενδιαφέρεται κανείς για να μιλήσει για αυτήν, υπέρ αυτής;

Δεν ενδιαφέρεται κανείς για να την διασώσει, έστω αντιστασιακά;

.

Είναι σαν κάποιος ή κάτι να θέλει να κάψει όλα τα βιβλία, ή έστω όλα τα καλά αληθινά βιβλία, και να μην τον εμποδίζει κανείς, αλλά και να μην λέει τίποτε κανείς.

Πριν γεννηθώ καν, πριν από 72 χρόνια, το 1953, ο πιο ευγενής ίσως συγγραφέας του λεγόμενου Science Fiction (της λεγόμενης «επιστημονικής φαντασίας»), ο Ray Bradbury, συνέγραψε ένα βιβλίο με τον τίτλο Fahrenheit 451 (Φαρενάιτ 451). 

Ο παράξενος τίτλος του έργου υποδεικνύει με ακρίβεια τους βαθμούς της θερμοκρασίας κατά την οποία καίγεται το χαρτί, την θερμοκρασία που ένα βιβλίο αρπάζει φωτιά και καίγεται.

Στις σελίδες αυτού του βιβλίου, (το οποίο μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο το 1966 από τον Francois Truffaut), περιγράφεται μία απολυταρχική μελλοντική κοινωνία όπου τα βιβλία  –όλα τα βιβλία, κάθε είδους– είναι απαγορευμένα. Δεν υπάρχουν πια βιβλία.

Και επειδή κάθε απαγόρευση, για να μπορεί να επιβληθεί παντού, χρειάζεται πάντα κάποιες δυνάμεις εποπτείας και καταστολής, τον εντοπισμό και την καύση όλων των βιβλίων –κυρίως εκείνων που οι ιδιοκτήτες τους ή οι συγγραφείς τους αρνήθηκαν να τα κάψουν– έχει αναλάβει η πυροσβεστική υπηρεσία.

Ο ήρωας του έργου, ο Guy Montag, ένας πυροσβέστης εκπαιδευμένος από το κράτος να είναι καταστροφέας βιβλίων, ξεκινά τυχαία την ανάγνωση ενός διασωθέντος βιβλίου και αρχίζει η μεταστροφή της συνείδησής του. Πολλά συμβαίνουν. Ανακαλύπτεται, και, τελικά, επικηρυγμένος και κυνηγημένος, αναζητά καταφύγιο στην ύπαιθρο. Όπου, κάποτε, συναντά μία παράξενη κοινότητα ανθρώπων όπου το κάθε μέλος της έχει μεταμορφωθεί σε ένα βιβλίο, γεγονός που μετατρέπει την περιπλανώμενη αυτή κοινότητα σε μία πολύτιμη ζωντανή βιβλιοθήκη!

Κάθε ένας από εκείνους τους ανθρώπους, έχει αποστηθίσει, με ακρίβεια και πιστότητα, από ένα βιβλίο. Μ’ αυτόν τον τρόπο έκρυψαν τα βιβλία από τους διώκτες τους, και τα διέσωσαν, κρυφά και σιωπηλά, μέσα τους.  Ο καθένας από αυτούς τους ανθρώπους-βιβλία, τους ανθρώπους της αντίστασης,  είναι κατακλυσμένος από την αγωνία να βρει έναν διάδοχο, για να τού μεταδώσει το βιβλίο που ενσαρκώνει, πριν πεθάνει…

.

Ιδού κάποια αποσπάσματα, από το αντιστασιακό αυτό βιβλίο των βιβλίων:

(Η απόδοση στα Ελληνικά είναι δική μου: 

.

«…Είμαστε συνηθισμένοι σε όλα αυτά, τα έχουμε περάσει όλα! Ξέρεις, όλοι μας έχουμε κάνει την σωστή σειρά λαθών, αλλιώς δεν θα ήμασταν τώρα εδώ. Όταν ζούσαμε ως ξεχωριστά άτομα, δεν νιώθαμε παρά μονάχα οργή. Εγώ χτύπησα έναν πυροσβέστη όταν, πριν από πολλά χρόνια, ήρθε να κάψει την βιβλιοθήκη μου. Από τότε δεν σταμάτησαν να με κυνηγούν παντού… Θέλεις να έρθεις στην συντροφιά μας, Montag;…»

«Ναι!…»

«Λοιπόν, τί μπορείς να μας προσφέρεις;…»

«Μάλλον τίποτε… Πίστευα ότι είχα ένα μέρος από τον Εκκλησιαστή, και ίσως λίγη Αποκάλυψη, αλλά τώρα ούτε αυτά δεν τα έχω…»

«Τον Εκκλησιαστή, είπες; Υπέροχα! Πού είναι;…»

«Εδώ μέσα…» είπε ο Montag και έδειξε το κεφάλι του.

«Α, μάλιστα…» Ο Granger χαμογέλασε και κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι του. «Μάλιστα…» Ο Γκρέιντζερ στράφηκε προς τον Αιδεσιμότατο: «Έχουμε κανένα βιβλίο του Εκκλησιαστή;…»

«Ένα. Είναι ένας άνδρας ονόματι Harris, από το Youngstown του Ohio…»

Ο Granger έπιασε τον Montag από τον ώμο:

«Βάδιζε προσεκτικά. Πρόσεχε πολύ την υγεία σου.

»Ξέρεις, όλοι μας έχουμε φωτογραφική μνήμη, αλλά ξοδέψαμε μία ολόκληρη ζωή μαθαίνοντας πως να συγκρατούμε τα πράγματα που έτσι κι αλλιώς είναι φυλαγμένα εκεί μέσα.
Ο κύριος Simmons από ‘δώ, έχει εργαστεί επίπονα στο θέμα αυτό επί είκοσι χρόνια, και ήδη κατέχουμε την μέθοδο να ανακαλούμε ανά πάσα στιγμή οτιδήποτε διαβάσαμε ποτέ. Θα σου άρεσε, άραγε, κάποια μέρα να διαβάσεις την Πολιτεία του Πλάτωνα;…»

«Βεβαίως!…»

«Εγώ είμαι η Πολιτεία του Πλάτωνα… Μήπως θέλεις να διαβάσεις Μάρκο Αυρήλιο; Ο κύριος Simmons είναι ο Μάρκος Αυρήλιος…»

«Χαίρω πολύ», είπε ο κύριος Simmons.

«Παρομοίως…», χαμογέλασε ο Montag.

.

«Λοιπόν, φίλε μου, επέτρεψέ μου να σου συστήσω τον Jonathan Swift, τον συγγραφέα του αμαρτωλού βιβλίου Τα Ταξίδια του Gulliver. Ο κύριος που στέκεται δίπλα του είναι ο Καρτέσιος. Ο κύριος από ‘δώ, είναι ο Schopenhauer. Ο κύριος δίπλα μου είναι ο Albert Schweitzer, ένας αληθινά ευγενής φιλόσοφος. Όλοι είμαστε εδώ, καλέ μου Montag: ο Αριστοτέλης και ο Μαχάτμα Γκάντι και ο Γκοντάμα Βούδας και ο Κομφούκιος και ο Thomas Love Peacock, και ο John Milton, και ο Thomas Jefferson… Και ταυτόχρονα είμαστε και ο Ματθαίος, ο Μάρκος, ο Λουκάς. και ο Ιωάννης…»

Όλοι γέλασαν σιγανά…

«Δεν είναι δυνατόν!» αναφώνησε ο Montag.

«Κι όμως, είναι…» αποκρίθηκε με ένα αινιγματικό χαμόγελο ο Granger.

«Και επίσης είμαστε και εμπρηστές βιβλίων, δυστυχώς. Διαβάσαμε βιβλία και ύστερα τα κάψαμε εμείς οι ίδιοι, από φόβο μήπως και τα ανακαλύψουν. Τα μικροφίλμ δεν θα μας βοηθούσαν, διότι και αυτά μπορεί να ανακαλυφθούν και να καταστραφούν, ξέρεις καλά πόσο εύκολα μπορείς να γίνεις ύποπτος –και  επιπλέον, ταξιδεύουμε συνεχώς, δεν θα μπορούσαμε να θάβουμε τα μικροφίλμ και να επιστρέφουμε αργότερα στο ίδιο σημείο. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να ανακαλυφθεί κάθε σχετικό αντικείμενο. Είναι προτιμότερο να φυλάμε τα βιβλία μέσα στα κεφάλια μας, όπου κανείς απολύτως δεν μπορεί να τα δει, ούτε και να υποψιαστεί την ύπαρξή τους.

»Είμαστε όλοι μας αποσπάσματα ή και μεγάλα κομμάτια Ιστορίας, Λογοτεχνίας, Φιλοσοφίας, Ποίησης, Θρησκείας, Νομικής. Ο Lord Byron, o Thomas Paine, o G. K. Chesterton, ο Χριστός, οι πάντες είναι εδώ, μαζί μας…

»Και η ώρα είναι ήδη περασμένη. Ο πόλεμος αρχίζει από στιγμή σε στιγμή. Και είμαστε όλοι εδώ, και η πόλη είναι εκεί, τυλιγμένη ολόκληρη μέσα στο μανδύα της με τα χίλια χρώματα…»

.

«Το μόνο που θέλουμε είναι να διατηρήσουμε άθικτη την πολύτιμη γνώση. Προς το παρόν, δεν θέλουμε να ερεθίσουμε ούτε να εξοργίσουμε κανέναν. Διότι, αν χαθούμε εμείς, η γνώση θα πεθάνει ίσως για πάντα…

»Βαδίζουμε ακολουθώντας τις παλιές γραμμές των τραίνων, την νύχτα κοιμόμαστε στους λόφους, και οι άνθρωποι των πόλεων μάς αφήνουν στην ησυχία μας. Μερικές φορές μάς σταματούν και μάς ψάχνουν, αλλά δεν βρίσκουν πάνω μας κανένα ενοχοποιητικό στοιχείο.

»Η οργάνωσή μας είναι ελαστική και ευλύγιστη, απίστευτα χαλαρή και αποσπασματική. Μερικοί από εμάς έχουμε αλλάξει τα πρόσωπά μας με πλαστική εγχείριση, το ίδιο και τα δακτυλικά μας αποτυπώματα. Για την ώρα το έργο μας είναι βασανιστικό, περιμένουμε την αρχή και, ελπίζω σύντομα, το τέλος του πολέμου.

»Τότε δεν θα είμαστε πλέον κάτω από τον έλεγχο των δυναστών μας, δεν θα είμαστε πια μια παράξενη μειονότητα που κλαίει στις ερημιές…»

«…Θα μεταδώσουμε προφορικά τα βιβλία στα παιδιά μας, κι αυτά με την σειρά τους θα τα μεταδώσουν στους άλλους. Βέβαια, πολλά βιβλία θα χαθούν έτσι. Αλλά δεν μπορείς να αναγκάσεις τον κόσμο να σε ακούσει. Πρέπει να έρθουν σ’ εμάς από μόνοι τους, όταν θα έρθει εκείνη η ώρα που θα αναρωτηθούν τί συνέβη και ο κόσμος έχει φύγει κάτω από τα πόδια τους. Αυτό δεν θα αργήσει να γίνει…»

«Πόσοι είστε συνολικά;…»

«Είμαστε χιλιάδες στους δρόμους, στις ξεχασμένες σιδηροδρομικές γραμμές, στους λόφους, αλήτες εξωτερικά, ενώ μέσα μας είμαστε βιβλιοθήκες…

»Ο καθένας απομνημόνευε το βιβλίο που ήθελε να θυμάται, έτσι ξεκίνησαν όλα. Έπειτα, τα τελευταία είκοσι χρόνια, συναντούσαμε ο ένας τον άλλον στο ταξίδι της περιπλάνησής μας, πλέκαμε το δίκτυο αργά και σταθερά, καταστρώναμε το μυστικό μας σχέδιο…

»Αλλά, ως άνθρωποι, δεν είμαστε παρά φθαρμένες και ταλαιπωρημένες θήκες βιβλίων, εντελώς ασήμαντοι κατά τα άλλα…»

Παρ’ όλο που το έργο αυτό του Ray Bradbury, έχει βεβιασμένα καταχωρηθεί στο αμφιλεγόμενο αρχείο της ετικέτας του Science Fiction, στην πραγματικότητα είναι ένα έργο βαθιά αλληγορικό και φιλοσοφικό, ισάξιο με τα καλύτερα από τα αινιγματικά πονήματα του Chesterton, του C. S. Lewis, του Borges, ή του Henry James.

Ο Bradbury κάνει μία πνευματική περιπλάνηση κατευθείαν στην καρδιά του θέματος που μας απασχολεί εδώ.

Ας ρίξουμε μαζί μια φευγαλέα ματιά στις συντεταγμένες αυτής της πνευματικής περιπλάνησης:

.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι πίσω από κάθε βιβλίο (ή, μήπως, θα ήταν σωστότερο να πω: μέσα σε κάθε βιβλίο) κρύβεται ένας άνθρωπος. Ο συγγραφέας του. Ίσως μάλιστα μέσα σε κάθε άνθρωπο να κρύβεται ένα βιβλίο –και, επειδή ο κάθε άνθρωπος δεν το συγγράφει, ίσως γι’ αυτό οι συγγραφείς να συγγράφουν περισσότερα από ένα, για να ισοφαρίσουν αυτήν την αδράνεια. Ίσως και όχι…

Ακόμη και στα παράξενα θέματα και ιδέες, με τα οποία ασχολούμαι εγώ, θα πρέπει να πούμε ότι, στην ουσία, δεν υπάρχουν παράξενα θέματα, αλλά παράξενοι άνθρωποι. Εκείνοι που τα δημιουργούν, κι εκείνοι που ενδιαφέρονται για αυτά.

Απαγορευμένα θέματα, απαγορευμένες γνώσεις, απαγορευμένοι άνθρωποι.

Εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, κι εγώ, ίσως είμαστε δύο απαγορευμένοι άνθρωποι.

Τα βιβλία που μας ενδιαφέρουν, και που προφανώς θα θέλαμε να διασώσουμε, είναι απαγορευμένα βιβλία για την καθημερινή πραγματικότητα και για το Κατεστημένο εδώ πέρα. Και οι περισσότεροι άνθρωποι δεν τα γνωρίζουν, ούτε ενδιαφέρονται γι’ αυτά. Καθόλου.

.

Αν διαλογιστούμε πάνω στους πιθανούς λόγους για τους οποίους ένα βιβλίο μπορεί να χαρακτηριστεί «απαγορευμένο», ή έστω ένας άνθρωπος να χαρακτηριστεί «απαγορευμένος», θα δούμε ότι δεν σχετίζονται με το χαρτί ή την εκτύπωση και το δέσιμο του βιβλίου ή με το εξώφυλλό του, ή με την εξωτερική εμφάνιση ενός ανθρώπου, αλλά με το περιεχόμενό τους, την ιδιαιτερότητά τους, την προσωπικότητά τους και το πνεύμα τους.

Και, ένα βιβλίο –αλλά και ένας άνθρωπος– περιέχει γνώσεις, ιδέες, περιπέτειες, εμπνεύσεις, διηγήσεις. Επομένως όταν μιλάμε για «απαγορευμένα βιβλία», μιλάμε για απαγορευμένες γνώσεις, απαγορευμένες ιδέες, απαγορευμένες περιπέτειες, απαγορευμένες εμπνεύσεις, απαγορευμένες διηγήσεις. Και απαγορευμένες προσωπικότητες, απαγορευμένα πνεύματα.

Μιλάμε για την Εναλλακτική Γνωσιολογία, για τους Εναλλακτικούς Ανθρώπους, για τις Εναλλακτικές Πραγματικότητες. Για τις εκκεντρικές ιδέες, τους εκκεντρικούς ανθρώπους, τις Παράξενες Έρευνες.

Για την Μυστική Ιστορία των Ιδεών. Για τις υπερβατικές γνώσεις. Για την αληθινή Πνευματική Αντίσταση εδώ πέρα.

Παλαιότερα, κάποιοι έκαιγαν ανθρώπους και έκαιγαν βιβλία. Αλλά δεν χρειάζεται να το κάνουν πλέον. Ανακάλυψαν πιο αποτελεσματικές μεθόδους

: Αντί να κάψουν ένα βιβλίο που έχεις, είναι πιο δραστικό μέτρο να μην το έχεις καθόλου, να μην μπορείς να το αποκτήσεις, να μην το διαβάσεις. Κι επειδή, συνήθως, για να το αποκτήσεις πρέπει να υφίσταται η διανομή του, εδώ μιλάμε για παράξενες γνώσεις και ιδέες που συνήθως δεν διανέμονται ευρύτερα, δεν μεταδίδονται σε ευρεία κλίμακα, είναι εξαιρετικά σπάνιες και δυσεύρετες, ή και τελείως χαμένες.

Και, όπως κάποτε υπήρχαν οι άνθρωποι (οι «πυροσβέστες») που έκαιγαν τα βιβλία και τους ανθρώπους (διότι μετέφεραν μία «σπίθα» που το εκάστοτε Κατεστημένο δεν ήθελε να εξελιχθεί σε ευρύτερη «πυρκαγιά»), εξελίχθηκαν πλέον και αυτοί σε ανθρώπους –ή κοινωνικές ομάδες– που απλά είναι σε άγρυπνη επιφυλακή: έτοιμοι να κριτικάρουν άδικα, να χλευάσουν, να υποβιβάσουν, να ακυρώσουν, να διαψεύσουν, να διαδώσουν τύψεις, φήμες, να σαμποτάρουν ή να μποϋκοτάρουν, να αποκλείσουν και να περιορίσουν τις εκάστοτε «απαγορευμένες» γνώσεις, ή και να τις διαστρεβλώσουν εντελώς. Εκείνες τις μη αποδεκτές γνώσεις από το κατεστημένο των γνώσεων και της κοινωνίας (του κοινού νού), γνώσεις «απαράδεκτες». Περιπλανώμενες, εξορισμένες, επικηρυγμένες γνώσεις και ιδέες και εμπνεύσεις, και οι άνθρωποι που τις κρύβουν μέσα στα κεφάλια τους ή στις βιβλιοθήκες τους.

The Books of the Damned, κατά Charles Fort…

.

Οι «απαγορευμένοι» άνθρωποι, συναναστρέφονται –αργά ή γρήγορα– ο ένας τον άλλον, στον χώρο και στον χρόνο, με αποτέλεσμα να μεγαλώνει το προϊόν της απαγόρευσης, από την αλχημεία που προκαλεί η συναναστροφή τους. Η Εναλλακτική Γνωσιολογία, οι Παράξενες Έρευνες και ιδέες, τα απαγορευμένα βιβλία, κυκλοφορούν «από χέρι σε χέρι», από στόμα σε αυτί, από κεφάλι σε κεφάλι, με μία διαδικασία μυστική, κρυφή, αντιστασιακή. Αν δεν συνέβαινε αυτό, δεν θα είχαμε διαβάσει κανένα απαγορευμένο ιδιαίτερο βιβλίο, δεν θα ξέραμε καν ότι υπάρχουν τέτοια πράγματα…

Εδώ γύρω, ανέκαθεν, σχετικά πολύ λίγοι είναι οι άνθρωποι που αληθινά ενδιαφέρονται για  το Παράξενο, για τα Μυστήρια, για την Εναλλακτική Γνωσιολογία, για την ιδιαίτερη σημειολογία και ιστοριολογία και ανάλυση, για την Μεταφυσική και για το Φανταστικό, για την Έρευνα του Αγνώστου, για τα σπάνια ειδικά θέματα, για τις Παράξενες Έρευνες, για την Μυστική Ιστορία των Ιδεών…

Έχω κάνει τα πάντα για να δημιουργήσω το πεδίο αυτών των θεμάτων στην Ελλάδα, επί σχεδόν σαράντα χρόνια, που, αν υπήρξε ή υπάρχει έστω λίγο, αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά πλέον από τις ιδέες μου και τα θέματα που πρωτότυπα έχω παρουσιάσει, στην Ελληνική γλώσσα. Με όλους τους τρόπους, με μεγάλους κόπους και τολμήματα, με πολλές θυσίες και με αφοσίωση.

Η επερχόμενη Δυστοπία των Βιβλίων

Στο 2025 αποφάσισα να συγκεντρώσω επιλεκτικά, τις Παράξενες Έρευνες μου, επιλεγμένες μέσα από τα πάνω από 3.600 ερευνητικά κείμενα και μεγάλα άρθρα και μελέτες μου και διηγήσεις μου, (εκτός των 49 βιβλίων μου έως σήμερα). Με τον σκοπό, σαν με ένα μπουκάλι ναυαγού που ρίχνεται προς το άγνωστο, να διασωθεί η Εναλλακτική Γνωσιολογία στην Ελληνική γλώσσα, σαν μία κιβωτός προς το μέλλον.

Η επερχόμενη Δυστοπία των Βιβλίων

Το έργο μου Παράξενες Έρευνες, είναι πλέον μία Τετραλογία. Τέσσερα βιβλία, τέσσερις τόμοι (Α-Β-Γ-Δ), πάνω από 1.600 σελίδες! Με 80 θεματολογίες.

Πρόσφατα εμφανίστηκε ο Τόμος Γ΄  και ο Τόμος Δ΄  των Παράξενων Ερευνών.

Ίσως να εμφανιστούν κι άλλοι τόμοι, ίσως και όχι, δεν το γνωρίζω ακόμη.

Όπως έχω αναφέρει, πρόκειται για βιβλία που συγκεντρώνουν επιλεκτικά τα ερευνητικά συγγραφικά μου κείμενα των τελευταίων 35-40 ετών. Επιλεγμένα από τα πάνω από 3.600 αντίστοιχα συγγραφικά άρθρα μου και συγγραμένες έρευνες και ερευνητικές μελέτες μου, (εκτός από τα 49 βιβλία μου μέχρι σήμερα), μέσα στα περίπου 40 χρόνια της επαγγελματικής συγγραφικής μου δραστηριότητας.

Που δεν χωράνε σε καμμία σειρά βιβλίων, όσο μεγάλη κι αν είναι, δυστυχώς.

Και, ούτε «χωράνε» στην Ελλάδα, όπως αποδείχθηκε.

Η επερχόμενη Δυστοπία των Βιβλίων

Όλα αυτά, όμως, έχουν παρουσιαστεί και συγγραφεί στην Ελληνική γλώσσα, σε ένα ερημικό τοπίο εδώ, ανάμεσά σας.

Οι Συνταξιδιώτες μου, που με στήριξαν και με υποστήριξαν ευγενώς και με βοήθησαν, είναι εκείνοι που έχουν διασώσει μέσα τους ή γύρω τους το έργο μου αυτό, αντιστασιακά, παρά τις συνεχείς αντίξοες συνθήκες, κι αυτοί με την δική τους ιδιαιτερότητα.

Εκ καρδίας τούς ευχαριστώ, τους τιμώ και τους ευγνωμονώ.

Το ίδιο και τους Κεκοιμημένους μας, τους δικούς μας ήρωες, που έχουν συμβάλλει και αυτοί σε όλα αυτά…

Μου αρέσει να σκέφτομαι ότι όλοι μας είμαστε μια παράξενη παρέα, διαχρονικά. Κρυφή εδώ πέρα.

Η επερχόμενη Δυστοπία των Βιβλίων

Εδώ έχουμε να κάνουμε, αυθεντικά, με μία γνωσιολογική Κληρονομιά. Που νιώθω ότι πρέπει να διασωθεί και να διαδοθεί προς το μέλλον, ίσως προς τους νέους, ή προς τους νέους που θα έλθουν, αλλά και στην νέα μνήμη των παλαιοτέρων.

.

Με την έκδοση της σειράς βιβλίων Παράξενες Έρευνες, αυτή είναι η πρόθεση μου, να διασωθεί έστω αμφίβολα προς το μέλλον μία αυθεντική θεματολογία της Εναλλακτικής Γνωσιολογίας στην Ελληνική γλώσσα.

Τα πιο παράξενα και ενδιαφέροντα και μυστηριώδη θέματα. Μυστικές περιπέτειες και Παράξενες Έρευνες. Πύλες για άλλους κόσμους.

Να συνεχίσουν να υπάρχουν, δηλαδή, έστω κι έτσι, έστω περιορισμένα και σπάνια, αυτά τα θέματα στα Ελληνικά.

Έστω σε μία κιβωτό, σε έναν φάρο, σε ένα μπουκάλι ναυαγού στον ωκεανό, ή σε ένα κουτί με ιδιαίτερες συγγραφές, με σπάνιες γνώσεις και ιδέες, που σήμερα ή κάποτε κάποιος θα το βρει, κι έτσι θα έρθουμε σε επαφή από μακριά, από πολύ μακριά, ή και από τόσο κοντά.

Η επερχόμενη Δυστοπία των Βιβλίων

AD ASTRA PER ASPERA
Η επερχόμενη Δυστοπία των Βιβλίων

Παντελής Φ. Β. Γιαννουλάκης

Η επερχόμενη Δυστοπία των Βιβλίων
Η επερχόμενη Δυστοπία των Βιβλίων

Αποκτήστε τις ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ του Παντελή Γιαννουλάκη, σε Τέσσερις Τόμους, από το Αόρατο Κολλέγιο: