Παντελής Γιαννουλάκης ©

Earth’s Magnetic Field Research and Aerospraying

«Τα Όνειρα είναι αρχαιότερα από την Βαβυλώνα…»
(H. P. Lovecraft)

.

.

Στο νέο μου βιβλίο PARANORMAL (Το Απόλυτο Βιβλίο για το Παραφυσικό – εκδ. Αόρατο Κολλέγιο) ασχολήθηκα σε μεγάλο μέρος του με την Ζωή Μετά τον Θάνατο.
Και, (παρα)φυσικά, με τα πνεύματα και την Ψυχή.
Κατέθεσα επίσης και την πεποίθησή μου ότι: Οι Νεκροί Ζούν Αλλού.

.

Ο κάθε ένας μας, στην βάση του ενεργού πνεύματός του, έχει μια ψυχή.
Καταλαβαίνω ότι για πολλούς αυτό φαίνεται απίστευτο, κι όμως είναι η Αλήθεια : ακόμη και ο πιο κακόμοιρος άνθρωπος ή ο πιο ανόητος κακός απαράδεκτος απαίσιος χαρακτήρας, παραδόξως, ακόμη κι αυτός, (παρ’ όλο που φαίνεται άψυχος), έχει μια ψυχή.

.

Αυτή η ψυχή, αυθεντικά, έλκει την καταγωγή της από τον Θεό. Και είναι η προσωπική μας σύνδεση με τους Ουρανούς. Και, ουσιαστικά, περιέχει ένα blueprint, το περίγραμμα ενός πλάνου, το Θείο Σχέδιο όσο μάς αφορά προσωπικά.
Και είναι ο αγνός λεπτεπίλεπτος μοναδικός εαυτός μας.

.

Αυτήν την Ψυχή καλούμαστε να την καλλιεργήσουμε (το καλό έργο), να την προστατεύσουμε και να την φροντίσουμε (ως την μόνη αληθινή περι-ουσία μας), και να την παραδόσουμε όμορφη, τέλεια, εξελιγμένη.
Είναι υπό την ευθύνη μας.

.

Παρ’ όλο που αυτό είναι σαφέστατα το πιο σημαντικό ζήτημα του κόσμου για εμάς, (αυτά εδώ δεν είναι απλά κάποια λόγια, αλλά η αλήθεια), οι περισσότεροι άνθρωποι, απ’ όσο καταλαβαίνω, δεν κάνουν τίποτε για όλο αυτό, ίσως δεν το γνωρίζουν καν, δεν τους απασχολεί, ή έχουν εμπλακεί σε κάποια σοβαρή παρεξήγηση σε σχέση με αυτό, δεν έχουν συνείδηση του μεταφυσικού εαυτού τους.

.

Πρόκειται για τον αληθινό εαυτό μας πίσω από τον εαυτό μας, πρόκειται για το φως μας, για το νόημά μας (το νόημα της ζωής μας), την ουσία μας, την σημασία μας.
Και για έναν εσωτερικό κώδικα -για τον οποίον δυστυχώς γνωρίζουμε τόσα λίγα- για την διαχείρισή της.
Δεν έχουμε ένα άμεσο ικανοποιητικό manual, τις οδηγίες χρήσεως της, παρά μόνο συμβουλές, καταδείξεις, εμπνεύσεις, βοήθειες που δίδονται από παρεμβάσεις εξ άνωθεν (ή έχουν δοθεί μέσα στους αιώνες: πάντα λίγα).
Το μυστικό manual υπάρχει, αλλά βρίσκεται μέσα μας, και μπορούμε να το εξερευνήσουμε αν αρχίσουμε να νιώθουμε τι συμβαίνει – η  ψυχή μας ανταποκρίνεται (διαθέτει και έναν…ασύρματο, με την προς άνωθεν σύνδεση) και μάς διδάσκει, μας μεταδίδει τα πάντα για την διαχείριση. Όμως, με τους τρόπους της ψυχής, όχι με τους τρόπους του κόσμου.

Επίσης, συχνά ενεργοποιείται με συγκεκριμένες λέξεις και έννοιες, δηλαδή με τον Λόγο, και με ατμόσφαιρες και με συν-αισθήματα.

.

Η ψυχή μας είναι υπερευαίσθητη.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, καταγράφει τα πάντα.
Συνήθως, γεγονότα και πράγματα που δεν παρατηρούμε συνειδητά, και συναισθήσεις που δεν τις επεξεργαζόμαστε συνειδητά.
Αυθεντικώς, είμαστε Ανιχνευτές πολύ λεπτεπίλεπτων πραγμάτων.

.

Στην ψυχή μας “εντυπώνονται" πράγματα που προέρχονται από τις εμπειρίες μας του κόσμου.
Εντυπώνονται και πράγματα που δεν θα θέλαμε να εντυπωθούν έτσι μέσα μας, αν ο έλεγχος ήταν στην δική μας θέληση.
Οι “εντυπώσεις" αυτές, ανάλογα με την φύση τους ή το είδος τους, μεταλλάσσουν την ψυχή.
Την διαβάλουν και την διαστρεβλώνουν, ή την καλλιεργούν και την καλωπίζουν, την ασχημαίνουν ή την ομορφαίνουν.

.

“Μετήλλαξαν την Αλήθεια του Θεού, σε ένα Ψέμα, και λάτρευσαν και υπηρέτησαν το Δημιούργημα και όχι τον Δημιουργό, ο Οποίος είναι Ευλογημένος εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν…"
(Προς Ρωμαίους, 1:25)

.

Δύο Τάσεις ή έλξεις “παλεύουν" για την ψυχή μας, σε έναν συνεχή Μυστικό Πόλεμο – που προσφέρει νίκες στην Τάση στην οποία θα δώσουμε την συμμαχία μας.
Στο Φως ή στο Σκότος.

Το δυστύχημα ή το ευτύχημα, για εμάς –ας το πούμε έτσι : είναι ότι η ψυχή μας θα καταλήξει στον τόπο της συμμαχίας μας.

Δηλαδή, θα είναι πλέον διαμορφωμένη για εκεί…
(Θα πρέπει ο αναγνώστης μου να προβληματιστεί πάνω στο ζήτημα της διαμόρφωσης και του συντονισμού).

.

Η Ευψυχία οδηγεί στην ευτυχία.

.

.

Αν η Ανθρωπότητα είναι ένας Στόλος πλοίων, εγώ μπορεί να είμαι καπετάνιος στο πλοίο μου, αλλά δεν είμαι ο Ναύαρχος του Στόλου.
Ποιος είναι ο Ναύαρχος του Στόλου;
Ποιος είναι αυτός στον οποίον υπακούνε –ή θα έπρεπε να υπακούνε– όλοι  οι καπετάνιοι του Στόλου;
Και, μήπως έχει γίνει κάποια ανταρσία μέσα στον Στόλο;

. . . . .

.

Μιλώντας παραβολικά για πλοία, θέλω να παραθέσω εδώ κάποια από τα γραφόμενα του μεγάλου ψυχικού δασκάλου μας, του C. S. Lewis:

.

«Υπάρχουν δύο τρόποι με τους οποίους χαλάει η ψυχική συσκευή “άνθρωπος”. Ο ένας είναι όταν τα άτομα απομακρύνονται το ένα από το άλλο, ή συγκρούονται το ένα με το άλλο και κάνουν ζημιά, ή με την απάτη και την δολιότητα ή με την βία. Ο άλλος τρόπος είναι όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά μέσα στο άτομο –όταν τα διάφορα μέρη του (οι διάφορες ικανότητες και επιθυμίες του, κλπ) είτε ακολουθούν αντίθετες κατευθύνσεις, είτε συγκρούονται η μία με την άλλη.
»Μπορούμε να ξεκαθαρίσουμε το ζήτημα αν σκεφτούμε τους ανθρώπους σαν έναν στόλο από πλοία που πλέουν σε σχηματισμό. Το ταξίδι θα είναι επιτυχές μόνο αν τα πλοία δεν συγκρούονται και δεν εμποδίζουν το ένα το άλλο, και αν κάθε πλοίο βρίσκεται σε καλή κατάσταση και οι κινητήρες του δουλεύουν σωστά.  Στ’ αλήθεια, δεν μπορείς να έχεις το ένα απαιτούμενο στοιχείο χωρίς το άλλο. Αν τα πλοία συνέχεια συγκρούονται, δεν πρόκειται να παραμείνουν πολύ χρόνο σε καλή κατάσταση. Από την άλλη, αν μέσα τους τα τιμόνια έχουν χαλάσει, δεν θα είναι δυνατόν να αποφύγουν τις εξωτερικές συγκρούσεις.
»Ή, αν θέλεις, σκέψου την ανθρωπότητα σαν μία ορχήστρα που παίζει μια μελωδία. Για να έχεις καλό αποτέλεσμα πρέπει να υπάρχουν δύο παράγοντες. Το ξεχωριστό όργανο του κάθε μουσικού πρέπει να είναι κουρδισμένο, κι επίσης το κάθε όργανο πρέπει να παίζει την κατάλληλη στιγμή έτσι ώστε να συνδυάζεται αρμονικά με όλα τα άλλα.
»Αλλά, υπάρχει και κάτι που δεν έχουμε λάβει υπ’ όψιν ακόμη. Δεν ρωτήσαμε πού προσπαθεί ο στόλος να πάει, ούτε ποιο κομμάτι προσπαθεί η ορχήστρα να παίξει. Τα όργανα μπορεί να είναι κουρδισμένα και μπορεί όλοι να παίζουν την κατάλληλη στιγμή, αλλά, ακόμη κι έτσι, η εκτέλεση δεν θα είναι επιτυχημένη αν τους έχουν καλέσει να παίξουν μουσική χορού και αυτοί παίζουν πένθιμα εμβατήρια. Και, όσο καλά κι αν πλεύσει ο στόλος, το ταξίδι θα είναι αποτυχία αν είχε σκοπό να φτάσει στην Νέα Υόρκη και τελικά καταλήξει στο Κάιρο.
»Φαίνεται, λοιπόν, ότι η Ηθική έχει σχέση με τρία πράγματα. Πρώτον, με την δικαιοσύνη και την αρμονία μεταξύ των ατόμων. Δεύτερον, μ’ αυτό που θα μπορούσαμε να πούμε νοικοκύρεμα ή τακτοποίηση και εναρμόνιση των πραγμάτων μέσα σε κάθε άτομο. Τρίτον, με τον γενικό σκοπό της ανθρώπινης ζωής ως σύνολο: για ποιον σκοπό δημιουργήθηκε ο άνθρωπος, ποιο δρομολόγιο θα πρέπει να ακολουθήσει ολόκληρος ο στόλος, ποια μελωδία θέλει ο μαέστρος να παίξει.
»Ίσως έχεις προσέξει ότι οι σημερινοί άνθρωποι σχεδόν πάντα σκέφτονται το πρώτο πράγμα, και ξεχνούν τα άλλα δύο. Διαβάζουμε στις εφημερίδες ότι (υποτίθεται ότι) έχουμε κάποια ηθικά στάνταρτς, ότι δηλαδή επιδιώκουμε την καλοσύνη και την δικαιοσύνη μεταξύ των εθνών και των τάξεων και των ατόμων. Δηλαδή, σκέφτονται μόνο το πρώτο πράγμα. Υπάρχει λόγος για αυτό. Υπάρχει ένας αιώνιος πόλεμος σε σχέση με αυτό, και όχι μόνο.
»Όταν ένας άνθρωπος σχολιάζει κάτι που θέλει να κάνει, με τα λόγια, λέει “αποκλείεται να είναι λάθος, επειδή δεν βλάπτει κανέναν άλλον”. Σκέφτεται ότι δεν έχει σημασία πώς μοιάζει το καράβι του από μέσα, αρκεί απλά να μην συγκρούεται με το διπλανό καράβι. Είναι μάλλον πολύ φυσικό, όταν αρχίζουμε να σκεφτόμαστε για την ηθική, να αρχίζουμε με το πρώτο πράγμα, με τις κοινωνικές σχέσεις. Όμως, είσαι σίγουρος ότι δημιουργήθηκες εδώ για τις κοινωνικές σχέσεις; Ή ότι η ευθύνη σου είναι απλά αυτό;
»Ίσως μένουμε στο πρώτο πράγμα, επειδή τα αποτελέσματα της ηθικής σε αυτήν την σφαίρα είναι τόσο φανερά και μας πιέζουν κάθε μέρα: ο πόλεμος και η φτώχεια και η αδικία και η απάτη και τα ψέμματα και η μετριότητα και η τσαπατσουλιά. Και, δεύτερον, διότι όσο παραμένεις στο πρώτο πράγμα, δεν υπάρχει μεγάλη διαφωνία για την ηθική. Όλοι οι άνθρωποι όλων των εποχών συμφωνούσαν (τουλάχιστον στην θεωρία) ότι οι άνθρωποι πρέπει να είναι ειλικρινείς και καλοί και να βοηθούν ο ένας τον άλλον. Αλλά, παρ’ όλο που είναι φυσικό να ξεκινήσουμε με όλα αυτά, αν η σκέψη μας για την ηθική σταματάει εκεί, θα ήταν το ίδιο αν δεν τα είχαμε καν σκεφτεί. Αν δεν προχωρήσουμε στο δεύτερο στοιχείο –το νοικοκύρεμα στον εσωτερικό κόσμο του κάθε ανθρώπου– το μόνο που κάνουμε είναι να ξεγελάμε τον εαυτό μας…
»Τί ωφελεί να λέμε στα καράβια πώς να γυρίζουν το τιμόνι ώστε να αποφεύγουν τις συγκρούσεις, αν αυτά είναι τέτοια σαράβαλα ώστε δεν μπορούν καθόλου να οδηγηθούν;
Τί ωφελεί να συντάξουμε στο χαρτί κανόνες για κοινωνική συμπεριφορά, αν ξέρουμε ότι στην πράξη, η δολιότητά μας, η φιλαργυρία μας, η δειλία μας, η στρυφνότητά μας και η υπερηφάνεια μας, θα μας εμποδίσουν να τους τηρήσουμε;
»Αυτό που εννοώ είναι ότι όλη η σκέψη μας δεν θα είναι παρά μάταιες φαντασιώσεις, εκτός αν αναγνωρίσουμε ότι τίποτε άλλο εκτός από την ευψυχία και την ανιδιοτέλεια, την ποιότητα, των ατόμων, δεν πρόκειται ποτέ να συντελέσει στην καλή λειτουργία οποιουδήποτε συστήματος.
»Είναι ίσως αρκετά εύκολο να εξουδετερώσει κανείς τις ειδικές μορφές της ανειλικρίνειας ή της αδικίας ή της βίας, κλπ, που εκδηλώνονται στο τωρινό σύστημα,  αλλά, εφ’ όσον οι άνθρωποι είναι απατεώνες ή δόλιοι ή άδικοι ή βίαιοι, θα βρούν κάποιον τρόπο να εξακολουθούν να παίζουν το παλιό παιχνίδι κάτω από το καινούριο σύστημα. Αυτές είναι μερικές μόνο από τις πολυπλοκότητες αυτού του αφανούς πολέμου.
»Δεν μπορείς να κάνεις τους ανθρώπους καλούς με τον νόμο. Και, χωρίς καλούς ανθρώπους δεν μπορείς να έχεις καλή κοινωνία. Η κοινωνία δεν είναι καλή, επειδή δεν έχει καλούς ανθρώπους.
»Αυτός είναι ο λόγος που πρέπει να προχωρήσουμε να σκεφτούμε το δεύτερο πράγμα: την ηθική μέσα στο άτομο.
»Νομίζω, όμως, ότι ούτε εκεί μπορούμε να σταματήσουμε. Εδώ, φτάνουμε στο σημείο να αναλογιστούμε ότι οι διαφορετικές πεποιθήσεις για το σύμπαν και για τον κόσμο, οι διαφορετικές ιδεολογίες, οδηγούν σε διαφορετική συμπεριφορά. Ίσως θα μας φαινόταν εκ πρώτης όψεως πολύ λογικό, να σταματήσουμε πριν φτάσουμε εκεί, και απλώς να συνεχίσουμε μόνο με εκείνους τους τομείς της ηθικής στους οποίους συμφωνούν όλοι οι λογικοί άνθρωποι. Αλλά, είναι δυνατόν να το κάνουμε;
»Ας θυμηθούμε ότι η θρησκεία περιέχει μία σειρά από διακυρήξεις για γεγονότα, που πρέπει να είναι είτε αληθείς είτε ψευδείς. Αν είναι αληθείς, τότε προκύπτει μία σειρά από συμπεράσματα για την σωστή πλεύση του στόλου “Άνθρωπος”. Αν είναι ψευδείς, τότε προκύπτει μια πολύ διαφορετική σειρά συμπερασμάτων.
»Για παράδειγμα, ας πάμε πίσω στον άνθρωπο που λέει ότι κάτι αποκλείεται να είναι εσφαλμένο παρά μόνο όταν βλάπτει κάποιον άλλον. Καταλαβαίνει αρκετά καλά ότι δεν πρέπει να προκαλεί ζημιά στα άλλα πλοία της νηοπομπής. Αλλά ειλικρινά νομίζει ότι αυτά που κάνει στο δικό του καράβι είναι καθαρά δική του υπόθεση. Άραγε, όμως, δεν έχει μεγάλη σημασία το αν το καράβι είναι δική του ιδιοκτησία ή όχι;
»Άραγε, δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να είμαι εγώ ο ιδιοκτήτης του νού και του σώματός μου, από την μιά, και στο να είμαι απλώς ένας ενοικιαστής, υπόλογος στον πραγματικό ιδιοκτήτη, από την άλλη; Εάν με έχει δημιουργήσει κάποιος άλλος, για δικούς του σκοπούς, τότε θα έχω πολλά καθήκοντα, που δεν θα τα είχα αν ήμουν ιδιοκτήτης του εαυτού μου…
»Εδώ βρίσκεται η ρίζα για τον μεγάλο “παρασκηνιακό” πόλεμο των συμπερασμάτων…»
(C. S. Lewis – Mere Christianity)

Στο δίτομο έργο μου Ο Μυστικός Πόλεμος, αναλύοντας την Σκοτεινή Αρνητική Παράταξη και την Φωτεινή Θετική Παράταξη, εστιάστηκα –μεταξύ πολλών άλλων–και στην αντιπαράθεση μεταξύ Κολλεκτιβισμού (Κοινωνισμού) και Ατομισμού (Ανθρωπισμού).
Στο αν μετράς εσύ ο ίδιος προσωπικά ως άτομο, ή είσαι απλά ένα γρανάζι στο κοινωνικό μηχάνημα και απλά στερεότυπο μέλος μιας κοινωνικής ομάδας. Στο αν έχεις μία προσωπική ξεχωριστή ψυχή, ή αν είσαι απλά ένα βιολογικό μηχάνημα. Άν έχεις σημασία και νόημα, ή απλά πρακτική χρήση.
Και, αναπόφευκτα, αν μετράει το σε τί εσωτερική κατάσταση είναι η ψυχή σου, αν ασχολείσαι καθόλου με αυτό, ή ασχολούνται άλλοι με αυτό εν αγνοία σου, και γιατί. Αν κάτι ή κάποιοι σού αρνούνται την προσωπικότητά σου, την ιδιαιτερότητά σου, το νόημα σου, την ψυχή σου. ‘Η, τέλος πάντων, αν πιστεύεις καν ή όχι στην ύπαρξη της ίδιας της ψυχής σου. Και πώς ακριβώς έχεις καταλήξει σε αυτό. Τί σε οδηγεί;
Τί συμβαίνει εδώ πέρα που βρίσκεσαι; Και τί συμβαίνει εκεί μέσα σου;

on-soul, περί ψυχής…

Εις βάθος, το σημαντικότερο ζήτημα σε σχέση με την ψυχή μας, τελικά, είναι η Ζωή Μετά τον Θάνατο. Το ότι, εφ’ όσον έχεις ψυχή και πνεύμα, αυτά επιβιώνουν (εσύ επιβιώνεις) και μετά τον φυσικό θάνατο του σώματος.
Είναι η πιο τολμηρή θέση που υπάρχει : Είμαστε Αθάνατοι!

on-soul, περί ψυχής…

Η αθανασία της ψυχής είναι ο πυρήνας του μυστηρίου της ψυχής μας.
Και, αν η ψυχή μας διαμορφώνεται ανάλογα με την διαχείρισή της όσο ζούμε εδώ στον κόσμο, τότε αυτό σημαίνει πως με ό,τι ψυχή καταλήξουμε στην έξοδο από αυτό το φυσικό σώμα και τον κόσμο, αυτή θα είναι έτσι στην αιωνιότητα.
Είναι αυτό που ρωτούσαν οι παλιοί : «Τί ψυχή θα παραδώσεις;»

on-soul, περί ψυχής…

Στον δυτικό Χριστιανικό κόσμο, στον Χριστιανισμό, διακυρήσσεται ότι ο κάθε άνθρωπος θα ζήσει αιώνια. Αν είσαι Χριστιανός, το κύριο πιστεύω σου είναι (ή θα έπρεπε να είναι) ότι θα ζήσεις στην αιωνιότητα.
Υπάρχουν, λοιπόν, πολλά καλά πράγματα που δεν θα άξιζε τον κόπο να μας απασχολήσουν εάν επρόκειτο να ζήσουμε μόνο ογδόντα χρόνια. Αλλά που ξαφνικά έχουν μεγάλη σημασία και πρέπει να τα πάρουμε αληθινά πολύ στα σοβαρά, αν πρόκειται να ζήσουμε για πάντα.

on-soul, περί ψυχής…

Για παράδειγμα, ίσως, μέσα μου, η οργή μου, η αθλιότητά μου, ή η ζήλια μου, σταδιακά να χειροτερεύουν, και να με κάνουν όλο και πιο απαίσιο υποκείμενο. Αλλά αυτό να γίνεται τόσο σταδιακά ώστε στα εβδομήντα μου χρόνια αυτή η αύξηση δεν θα είναι τόσο εμφανής. Αλλά όλα αυτά θα γίνουν μια απερίγραπτη κόλαση μέσα σε χίλια ή σε ένα εκατομμύριο χρόνια. Αν αυτό που κυρήττει ο Χριστιανισμός είναι αλήθεια, τότε η λέξη Κόλαση είναι ένας ακριβής τεχνικός όρος για το πού θα καταλήξουν οι κακίες μου.

on-soul, περί ψυχής…

Η Αθανασία, δημιουργεί αυτήν την διαφορά, που έχει σχέση με την διαφορά μεταξύ Κοινωνισμού και Ατομισμού, όπως στον Μυστικό Πόλεμο.
Εάν τα άτομα ζουν μόνο ογδόντα χρόνια, τότε ένα έθνος, ένα κράτος, μία κοινωνία, ένα σύστημα, μια δημοκρατία ή μια αυτοκρατορία, ένας πολιτισμός, που μπορεί να διαρκέσει π.χ. χίλια χρόνια, είναι πιο σπουδαία από το άτομο.
Αν όμως αυτό που διακυρήσσει ο Χριστιανισμός είναι αλήθεια, (εγώ πιστεύω ότι είναι), τότε το άτομο δεν είναι απλά πιο σπουδαίο, αλλά ασύγκριτα πιο σπουδαίο, επειδή είναι αιώνιο, δεν πρόκειται να τελειώσει ποτέ! Επειδή είναι αιώνιο, και η ζωή ενός κράτους ή μιας κοινωνίας ή ενός πολιτισμού, σε σύγκριση με την δική του ζωή, είναι μονάχα μια φευγαλέα στιγμή.
Η ψυχή και το πνεύμα του ανθρώπου υπάρχουν και θα υπάρχουν στην αιωνιότητα.
Ο κόσμος και η κοινωνία που βλέπετε γύρω σας, θα εξαφανιστεί.

on-soul, περί ψυχής…

Αν η σημασία μας είναι η ψυχή μας, τότε πρέπει να σκεφτούμε για την ηθική, και για τους τρεις τομείς της : τις σχέσεις μεταξύ ανθρώπου και ανθρώπου, τα πράγματα μέσα σε κάθε άνθρωπο, μέσα μας, και τις σχέσεις ανάμεσα στον άνθρωπο και στην μεγάλη δύναμη που τον δημιούργησε, την αρχική και ύστατη και ύψιστη προσωπικότητα.

Ίσως όλοι να μπορούμε να συνεργαστούμε στο πρώτο –αν δεν μας εμποδίσει ο Μυστικός Πόλεμος. Οι αληθινές διαφωνίες ξεκινούν με το δεύτερο, και γίνονται πολύ σοβαρές στο τρίτο.
Ίσως υπάρχει ένα προφανές κοινωνικό Normal για τον άνθρωπο. Το Μυστικό του ανθρώπου και του νοήματός του, όμως, βρίσκεται στο Paranormal.

on-soul, περί ψυχής…

Μελετάμε τα πάντα για την φύση και τον κόσμο και την φευγαλέα κοινωνία και τον θνητό πολιτισμό μας, σαν να μην υπάρχει η μεταφυσική πλευρά μας που είναι αθάνατη και αιώνια.
Ίσως ήρθε η ώρα να ανασηκώσουμε το πέπλο, να αντικρύσουμε την μεγάλη ευθύνη, το μεγάλο καθήκον, το μεγάλο έργο.
Να αφυπνιστούμε από την κοινωνική ύπνωση, και να αντικρύσουμε αληθινά τον εαυτό μας, και, μέσα του, τον Θεό μας.
Να μελετήσουμε, επιτέλους, την ψυχή μας.