Ο Λόρδος Μπάιρον ήταν ο Κόμης Ντράκουλα!

21 Μαρτίου, 2024 Off By Παντελής Γιαννουλάκης
Ο Λόρδος Μπάιρον ήταν ο Κόμης Ντράκουλα!
Παντελής Β. Γιαννουλάκης ©

LORD BYRON VAMPYRE
Ο Λόρδος Μπάιρον ήταν ο Κόμης Ντράκουλα!
Το Αρχέτυπο του Λόρδου Βαμπίρ
που Ξεκινά από την Ελλάδα
Και η Πολύ Παράξενη Ιστορία του

Τί ξέρετε για τους Βρυκόλακες, τα Βαμπίρ; (Vampyr, Vampyre, Vampire).
Και, πώς προήλθε αρχικά εκείνη η εικόνα ενός Βαμπίρ γοητευτικού μυστηριώδη Ευγενή Κόμη ή Λόρδου που παρασύρει τα θηλυκά θύματά του, πίνοντας το αίμα τους;
Τα ρεαλιστικά πλάσματα που ρουφούν αίμα την νύχτα από τα κοιμισμένα θύματά τους –εκτός από τις «νυχτερίδες Βαμπίρ»– είναι τα κουνούπια. Σύμφωνα με επίσημες εκθέσεις των Ηνωμένων Εθνών (U.N. Pest Control Reports) περίπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο σε όλον τον κόσμο, εξαιτίας των κουνουπιών (!) από την ασθένεια που αποκαλείται «Malaria», που στα ελληνικά ονομάζουμε Ελονοσία. Η Malaria εγχέεται μαζί με το σάλιο συγκεκριμένων κουνουπιών μέσα στο ανθρώπινο οργανισμό όταν αυτά ρουφούν ανθρώπινο αίμα.
Όσο παράξενο κι αν ακούγεται είναι αληθινό: από την Νεολιθική εποχή μέχρι σήμερα, περισσότεροι από τους μισούς ανθρώπινους θανάτους έχουν προκληθεί από κουνούπια που μεταδίδουν την Malaria! Επίσης, οι αιμοπότες ψύλλοι μετέδωσαν μια μεγάλη επιδημία τον 14ο αιώνα που σκότωσε 15 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλη την Ευρώπη…
Malaria. Mal στα Γαλλικά σημαίνει Κακό (από το Λατινικό Malus). H Malaria είναι η ροή του Κακού μέσα στο αίμα, που φέρνει την αρρώστια, την χλωμάδα και τον θάνατο. Οι αιμοπότες εκχέουν το Κακό μέσα στο αίμα των θυμάτων τους.
(Επιπλέον, στα Λατινικά, Mala είναι τα σαγόνια, που υποδεικνύει ίσως τα σαγόνια και τα δόντια που δαγκώνουν για να μολύνουν με το Κακό το αίμα. Επίσης MalAria, είναι η Άρια του Κακού, ένας βόμβος του Κακού, όπως ο βόμβος των εντόμων, ή ένα τραγούδι ή ένα ποίημα που μεταφέρει το Κακό στο άκουσμά του).
Ο μεγάλος ποιητής Λόρδος Μπάιρον (Lord Byron) πέθανε στο Μεσολόγγι της Ελλάδας, από τυφώδη πυρετό και Malaria και συνεχείς αιμοπτύσεις.

.

Ο Λόρδος Μπάιρον ήταν το πρότυπο έμπνευσης για τον Ευγενή Βρυκόλακα, την ρομαντική ερωτική και σκοτεινή γοητευτική φιγούρα του καλλιεργημένου τυχοδιώκτη Βαμπίρ με την λυρική έκφραση λόγου και το υπνωτιστικό βλέμμα. Ο Λόρδος Μπάιρον ήταν ο Λόρδος Βαμπίρ.
Και, κατά την άποψη μου, σ’ αυτόν βάσισε ο Μπραμ Στόκερ τον χαρακτήρα του ευγενούς Κόμη Ντράκουλα (συνδύασε τον χαρακτήρα του Λόρδου Μπάιρον με τα στοιχεία που περιέβαλλαν τον Βλαντ Τέπες, τον αληθινό Dracula –όνομα που στα Ρουμανικά σημαίνει «γιός του διαβόλου» ή «γιός του δράκου»– εθνικού ήρωα της Ρουμανίας εναντίον των Τούρκων). Και στη συνέχεια της ιστορίας μας θα σάς διηγηθώ πώς ακριβώς έγινε αυτό…

.

Ο μεγάλος Άγγλος ποιητής, λόγιος και δανδής, Λόρδος George Gordon Byron (γνωστός στην Ελλάδα ως Λόρδος Βύρων, εθνικός ήρωας για την συμμετοχή του στην Εθνεγερσία του 1821), γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1788 και πέθανε στο Μεσολόγγι τον Απρίλιο του 1824, σε ηλικία 36 ετών. 
Κατά τη διάρκεια της πολύ εκκεντρικής ζωής του, ο Λόρδος Μπάιρον υπήρξε στόχος δυσφημιστικών σχολίων, ανεξέλεγκτων παράξενων φημών, αντιπάθειας από τους συντηρητικούς κύκλους των Ευγενών της Αγγλίας, ήταν εξόριστος από παντού, και –ούτε λίγο, ούτε πολύ– θεωρούνταν ως ο Εωσφόρος προσωποποιημένος : διάσημος, πανέμορφος, αυθάδης, εκκεντρικός, μοιχός, ερωτύλος, υπερόπτης, ριψοκίνδυνος, περιπετειώδης, καλλιτέχνης, μεγαλοφυία, χαοτικός, επαναστάτης, ταξιδευτής, βίαιος, μελαγχολικός, σκοτεινός, κουτσός (είχε ένα πρόβλημα στο πόδι του από την γέννησή του, και κούτσαινε). Μια ρομαντική μεγαλοφυία, ένας μεγάλος ποιητής, ένας καταραμένος γοτθικός φιλόσοφος, ένας μεγάλος εκκεντρικός.

.

Το 1812 σχετίστηκε με τη Λαίδη Caroline Lamb, και αρραβωνιάστηκε μαζί της ανακοινώνοντας την πρόθεσή τους να παντρευτούν. Η Λαίδη όμως ανακάλυψε ότι την απατούσε κατά κόρον και διέλυσε τον αρραβώνα τους, με αποτέλεσμα να προκληθεί μεγάλο σκάνδαλο στην Αγγλική Καλή Κοινωνία. Αμέσως μετά ο Μπάιρον έκανε ένα θυελλώδη ερωτικό δεσμό με την ετεροθαλή αδελφή του, Augusta Leigh. Κι αμέσως μετά παντρεύτηκε την Annabelle Milbanke, έκανε μαζί της ένα παιδί, αλλά σύντομα αυτή τον χώρισε, ανακαλύπτοντας τις νέες μοιχείες του…
Με όλα αυτά προκλήθηκαν τόσα πολλά σκάνδαλα και επιπλέον τόσες πολλές διαδόσεις κυκλοφορούσαν για την φύση των ποικίλων εκκεντρισμών του, που τελικά είχαν το αποτέλεσμα να εξοστρακιστεί από όλους τους κύκλους των Ευγενών (έτσι κι αλλιώς, όλοι τον ζήλευαν ή τον αντιπαθούσαν) και να αναγκαστεί να αυτοεξοριστεί μακριά από την Αγγλία.
Την ίδια εποχή, έγραψε το μεγάλο ποίημα του The Giaour, Ο Γκιαούρης, επιδεικνύοντας έτσι τις γνώσεις του για τους Έλληνες Βρυκόλακες, πρόκειται για ένα ποίημα για τον Έλληνα Βρυκόλακα.
Η Λαίδη Lamb έγραψε ένα πικρόχολο βιβλίο στο οποίο εξιστορούσε –μεταμφιέζοντάς την σε λογοτεχνία– την επεισοδιακή σχέση της με τον Λόρδο Μπάιρον. Ήταν το μυθιστόρημα Glenarvon (1816), στο οποίο πρωταγωνιστεί ένας διαβολικός χαρακτήρας, ο Lord Ruthven (Λόρδος Ρούθβεν) που δεν είναι παρά μια μεταμφίεση για τον Μπάιρον, χωρίς πρόθεση αληθινής απόκρυψης ή αλληγορίας γιατί η Λαίδη τον φωτογραφίζει απόλυτα.

.

Την εποχή εκείνη, ένας επίδοξος συγγραφέας και θαυμαστής του Μπάιρον, καταφτάνει μαζί με την αδελφή του από την Σκωτία, επιχειρώντας να εισχωρήσει στον κύκλο του ποιητή. Πρόκειται για τον νεαρό γιατρό John Polidori από το Εδιμβούργο (με Ιταλική ή Ελληνική καταγωγή). Ο Μπάιρον φλερτάρει έντονα με την αδελφή του Πολιντόρι, κι έτσι αναπόφευκτα οι δύο άντρες τελικά γνωρίζονται και γίνονται φίλοι.
Ο Πολιντόρι είχε αποφοιτήσει από την Ιατρική Ακαδημία του Εδιμβούργου, (μια σχολή που από τότε είναι διάσημη ως η καλύτερη ιατρική σχολή σε όλον τον κόσμο, μέχρι τις μέρες μας), και τελικά έφυγε από την πόλη εξαιτίας κάποιου σκανδάλου που είχε ξεσπάσει εις βάρος της ιατρικής του ομάδας.
Πρόκειται για την περιβόητη ιστορία της τακτικής εξαφάνισης νεκρών σωμάτων από το νεκροταφείο του Εδιμβούργου, που είχε ξεσηκώσει τον τρόμο των πολιτών που πίστευαν ότι οι νεκροί βρυκολάκιαζαν και κυκλοφορούσαν τις νύχτες στους δρόμους της πόλης.
Αυτό που συνέβαινε στην πραγματικότητα ήταν ότι οι καθηγητές και οι γιατροί της ακαδημίας αποφάσισαν ότι έπρεπε να κάνουν πειράματα, και να ασκούνται στην ανατομία πάνω σε νεκρά σώματα, κάτι που τότε απαγορευόταν αυστηρά. Κι έτσι, πλήρωναν αδρά διάφορους εθελοντές τυμβωρύχους (“Body-Snatchers”) να παρακολουθούν τις κηδείες και την νύχτα να ξεθάβουν τους πρόσφατα πεθαμένους και να τους πηγαίνουν στην σχολή. Πολλοί συγγενείς νεκρών ανακάλυπταν την απουσία των σωμάτων, και μια μακάβρια υστερία είχε εξαπλωθεί σε όλο το Εδιμβούργο.
Οι κινηματογραφόφιλοι μπορούν να δουν την πολύ καλή παλιά ασπρόμαυρη ταινία The BodySnatcher, με τον Πήτερ Κούσινγκ και τον Μπόρις Καρλώφ,  που μεταφέρει επακριβώς την υπόθεση αυτή της εποχής εκείνης.
Οι αστικοί θρύλοι (urban legends) που δημιουργήθηκαν τότε, είναι ζωντανοί στο Εδιμβούργο μέχρι σήμερα, όπως έχω διαπιστώσει ο ίδιος σε ξεναγήσεις μου στην πόλη αυτή με τις έντονες γοτθικές ατμόσφαιρες. Και στο νεκροταφείο του Εδιμβούργου, υπάρχουν ακόμη τάφοι κουκουλωμένοι με κάγκελα, για να μην μπορεί κανείς να κλέψει τον νεκρό, ή για…να μην μπορεί να βγει ο νεκρός αν αποφασίσει κάτι τέτοιο…

Οι αστικοί θρύλοι (urban legends) που δημιουργήθηκαν τότε, είναι ζωντανοί στο Εδιμβούργο μέχρι σήμερα, όπως έχω διαπιστώσει ο ίδιος σε ξεναγήσεις μου στην πόλη αυτή με τις έντονες γοτθικές ατμόσφαιρες. Και στο νεκροταφείο του Εδιμβούργου, υπάρχουν ακόμη τάφοι κουκουλωμένοι με κάγκελα, για να μην μπορεί κανείς να κλέψει τον νεκρό, ή για…να μην μπορεί να βγει ο νεκρός αν αποφασίσει κάτι τέτοιο…

.

Στις αρχές της άνοιξης του 1816, ο Λόρδος Μπάιρον, που ήταν ιδιαίτερα ασθενικός, προτείνει στον Δόκτορα Πολιντόρι να γίνει ο προσωπικός γιατρός του. Και αφού έχουν αρχίσει να τον πιέζουν ιδιαίτερα οι ενοχλήσεις που δεχόταν από όλη την Καλή Κοινωνία της Αγγλίας, κι αποφασίζει να αυτοεξοριστεί, προτείνει στον Πολιντόρι να γίνει ο συνταξιδιώτης του και να τον ακολουθήσει στον γύρο της Ευρώπης. (Ο Μπάιρον είχε ήδη κάνει ένα γύρο στην Ευρώπη, έχοντας επισκεφτεί και την Ελλάδα).
Έτσι, ξεκινούν με μία τεράστια μαύρη άμαξα, που δεν είχε δει κανείς τέτοια ποτέ πριν, μια άμαξα που κατασκευάστηκε βάσει ειδικής παραγγελίας του Μπάιρον. Ήταν το πρώτο αληθινό πολυτελές τροχόσπιτο στην ιστορία, ένας στενός συρμός από συγκοινωνούντα βαγονέτα που τα τραβούσαν τριάντα άλογα! Ο Μπάιρον στην άμαξά του είχε κρεβατοκάμαρα, καθιστικό, μπάνιο με τρεχούμενο νερό και μπανιέρα, ξενώνα, τραπεζαρία, χώρο για τις πάμπολλες αποσκευές, πλούσια γκαρνταρόμπα, πίνακες, και μια ζηλευτή βιβλιοθήκη.
Με την σουρεαλιστική αυτή μαύρη άμαξα με τους περίτεχνα διακοσμημένους εσωτερικούς χώρους, άρχισε να περιηγείται την Ευρώπη μαζί με τον Πολιντόρι και τις μαιτρέσες του, και τους υπηρέτες του που ακολουθούσαν με άλογα. Ένας ιδιωτικός μικρόκοσμος εν κινήσει…

.

Κατά τα τέλη του Μαΐου, έφτασαν στην Γενεύη της Ελβετίας, και στις αρχές Ιουνίου νοίκιασαν την πολυτελέστατη Villa Diodati, δίπλα στη λίμνη της Γενεύης, ένα πολυτελές απομονωμένο μέρος με μοναδική θέα της λίμνης. Η βίλα έγινε το νέο ορμητήριο του Μπάιρον, κι αφού ήταν ένας πολύ μεγάλος star της εποχής (ανάλογος π.χ. του Elvis ή του David Bowie), εκατοντάδες θαυμαστές και κυρίως θαυμάστριές του, πολιορκούσαν την περιοχή μέρα-νύχτα, παρακολουθούσαν με κιάλια το σπίτι, κατασκήνωναν στην λίμνη και την περιπολούσαν με βάρκες για να αδράξουν την ευκαιρία να δουν από μακριά ή ακόμη και να συναντήσουν τον Μπάιρον, αν σε κάποια στιγμή εμφανιζόταν σε κοινή θέα, πράγμα που μάλλον δεν έγινε.
Στο Λονδίνο, όποτε εμφανιζόταν δημόσια, τα κορίτσια πάθαιναν υστερία και τσίριζαν ή λιποθυμούσαν, (όπως ακριβώς το έκαναν πολύ αργότερα με τους Beatles ή τον Elvis).
Την εποχή εκείνη, στα 1816, ένα αυτόγραφο του Μπάιρον μπορούσε να πουληθεί σε ένα φανατικό θαυμαστή έναντι ενός πολύ μεγάλου χρηματικού ποσού…
Ο Μπάιρον τις νύχτες φωταγωγούσε την βίλα με δεκάδες πολυέλαιους που φαίνονταν από μίλια μακριά, και κυκλοφορούσε στα τριάντα δωμάτια της βίλας φορώντας μια μακριά μαύρη μπέρτα.
Λίγο αργότερα, το κύμα των θαυμαστριών μετατράπηκε σε αληθινή μαζική φρενίτιδα, όταν έμαθαν πως στην βίλα φιλοξενείται ο πολύ καλός φίλος του Μπάιρον, ο νεαρός Ρομαντικός ποιητής Πέρσυ Σέλλεϋ, που ήταν πολύ όμορφος κι επίσης πάρα πολύ διάσημος εκείνη την εποχή.
Πραγματικά, στο νέο ορμητήριο του Μπάιρον και του Πολιντόρι, κατέφτασαν ο Σέλλεϋ μαζί με την επίσημη ερωμένη του, την πανέμορφη Μαίρη Γκόντγουιν (την –μετέπειτα σύζυγό του– Μαίρη  Σέλλεϋ,  που έγραψε το γοτθικό αριστούργημα Φρανκενστάιν), και την ετεροθαλή αδελφή της Μαίρης, την Κλαίρ Κλερμόντ, που ήταν ερωμένη του Μπάιρον και ένας πολύ εξωφρενικός και  παθιασμένος θηλυκός χαρακτήρας.
Η παράξενη αυτή παρέα έκανε πολλά εξίσου παράξενα πράγματα μέσα στην βίλα, και οι φήμες για τις εκκεντρικές ασωτείες και τα μυστήρια που περιτριγύριζαν τον Μπάιρον και τους υπόλοιπους, εξαπλώθηκαν στους κύκλους των Ευγενών και των διανοούμενων όλης της Ευρώπης.
Στο μεταξύ, ο Δρ Πολιντόρι καβγαδίζει συχνά με τον Μπάιρον –ο οποίος έχει αρχίσει να απεχθάνεται και να προσβάλλει συνεχώς τον Πολιντόρι, ίσως όχι άδικα, γιατί ο Πολιντόρι τελικά δεν ήταν καθόλου καλός τύπος. Είναι φανερό ότι ο Πολιντόρι ζήλευε τον Μπάιρον, όχι μόνο γιατί πίσω στην Αγγλία ο Μπάιρον είχε ερωμένη την αδελφή του, αλλά και γιατί εκεί στη βίλα ο Λόρδος είχε την όμορφη Κλαίρ, ο Σέλλεϋ είχε την Μαίρη, κι αυτός ήταν μόνος του, διασκεδάζοντας περιστασιακά με κάποια υπηρέτρια. 
Κατά την διάρκεια μιας μεγάλης νυχτερινής καταιγίδας, ο Σέλλεϋ –που είχε πέσει σε ένα είδος έκστασης, ίσως από το αψέντι– γυμνός σκαρφάλωσε στην σκεπή της βίλας και, ατενίζοντας την εξαιρετική σκοτεινιασμένη θέα και το βομβαρδισμό των κεραυνών, έγραψε την πρώτη στροφή ενός ποιήματος, που λίγο αργότερα ολοκλήρωσε και κυκλοφόρησε με τον τίτλο Hymn to Intellectual Beauty (Ύμνος στη Διανοητική Ομορφιά).
Προσπαθώ να μεταφράσω την πρώτη αυτή στροφή από το ποίημα, που ήταν παράγωγο εκείνης της παράξενης νύχτας του Σέλλεϋ:

.

«Η φρικτή σκιά κάποιας αθώρητης δύναμης

Πλέει αόρατη ανάμεσά μας και θεριεύει

Και σ’ αυτόν τον πολύμορφο κόσμο ταξιδεύει

Με φτερά διστακτικά και με μοναχικό τραγούδι

Όπως εκείνα των μικρών ανέμων του καλοκαιριού

που ύπουλα έρπονται από λουλούδι σε λουλούδι

Σαν φεγγαραχτίδες που λούζουν τα βουνά στην κόψη

Εισβάλλει μ’ ασταθές το βλέμμα

Σε κάθε ανθρώπινη καρδιά και όψη

Με αρμονίες κρυφές του δειλινού που ‘ναι σαν αίμα

Σαν μαύρα σύννεφα κρυμμένα στην αστροφεγγιά

Και την μνήμη στοιχειώνει όπως η μουσική

Αγαπημένη για την αιθέρια χάρη της

Κι ακόμη πιο πολύ για το μυστήριό της…»

.

Στις 15 Ιουνίου, κι αφού ο κακός καιρός τούς είχε αποκλείσει για μέρες μέσα στην βίλα, συζητούσαν για φαντάσματα και τρομακτικές ιστορίες : διάβαζαν μια Γερμανική ανθολογία από Ghost Stories με τον τίτλο Phantasmagoriana, που περιείχε και πολλά διηγήματα του Ε.Τ.Α. Χόφφμαν, είχαν και το –ανέκδοτο ακόμη– βαμπιρικό ποίημα Christabel του Σάμουελ Ταίηλορ Κόλλεριτζ… Τότε, ο Λόρδος Μπάιρον πρότεινε να γράψει ο καθένας τους από μία ιστορία τρόμου και να την διαβάσει στους υπόλοιπους.
Έπειτα από διάφορα παράξενα περιστατικά που έχουν μνημονευτεί επανειλημμένα σε βιβλία και ταινίες, (προτείνω στον αναγνώστη μου να δει την καταπληκτική ταινία του Κεν Ράσελ, Gothic, που εξιστορεί αρκετά πιστά τα όσα συνέβησαν εκείνες τις ημέρες), η παρέα έγραφε πυρετωδώς για πέντε-έξι νύχτες. Το πιο διάσημο αποτέλεσμα αυτού του διανοητικού παιχνιδιού ήταν το Frankenstein, or The Modern Prometheus της Μαίρη Σέλλεϋ, η γνωστή ιστορία για την αναβίωση πτωμάτων και του τέρατος του Φρανκενστάιν, ένα αρχικό σκαρίφημα που λίγο αργότερα η Μαίρη επέκτεινε σε μια μεγάλη νουβέλα, μένοντας έτσι στις μνήμες των ανθρώπων ως η συγγραφέας του μεγαλύτερου αριστουργήματος του Γοτθικού Φανταστικού.
Στον πρόλογό της σ’ αυτό το έργο, στην πρώτη έκδοση του, η Μαίρη Σέλλεϋ γράφει μεταξύ άλλων:
«…Πολλές και μεγάλες ήταν οι συζητήσεις ανάμεσα στον Μπάιρον και στον Σέλλεϋ, που τις παρακολουθούσα χωρίς να μιλώ καθόλου. Σε μια απ’ αυτές, συζητούσαν για το μυστικό της Αρχής της Ζωής, και για το αν θα μπορούσε να γίνει γνωστό. Μιλούσαν για τα πειράματα του Δαρβίνου –όχι για ‘κείνα που έλεγε αυτός ότι έκανε, αλλά για ‘κείνα που είχε μαθευτεί ότι έκανε– ότι κράτησε για αρκετό καιρό ένα νεκρό σκουλήκι κομμένο στα δύο, μέσα σ’ ένα δοκιμαστικό σωλήνα, ώσπου από κάποια άγνωστη δύναμη άρχισε ξαφνικά να κινείται από μόνο του.
»Αυτό δεν σήμαινε πως μπορούσε να δημιουργήσει ζωή, ίσως όμως ένα νεκρό σώμα να μπορεί να ξαναζωντανέψει, έλεγε ο Μπάιρον. Ο Γαλβανισμός και τα πειράματα με αυτόν, είχαν δώσει πολλές ελπίδες για την απάντηση αυτού του ερωτήματος. Ίσως μπορούν να δημιουργηθούν τα μέρη που συνθέτουν έναν οργανισμό, να ενωθούν, και να τους δοθεί μια τεχνητή ζωική θερμότητα και αίμα…»
Ο Πολιντόρι έγραψε ένα μάλλον αδιάφορο κομμάτι, για μια σκελετόμορφη γυναίκα που τιμωρείται σκληρά επειδή κρυφοκοίταξε από μια κλειδαρότρυπα…
Η συμμετοχή του Λόρδου Μπάιρον στο παιχνίδι ήταν ένα αρχικό κομμάτι από μια τελικά ανολοκλήρωτη νουβέλα, που είχε τον τίτλο Vampyre: A Fragment of a Novel, αν και θα μπορούσε να πει κανείς ότι ουσιαστικά ήταν σημειώσεις για τη συγγραφή μιας νουβέλας.
Ήταν η ιστορία δύο φίλων που, σαν τον Μπάιρον και τον Πολιντόρι, έκαναν τον γύρο της Ευρώπης και κάποια στιγμή κατέληγαν στην Ελλάδα, κι έπειτα η διήγηση συνέχιζε με μια περίπτωση Βαμπιρισμού. (Είναι μια πολύ παράξενη ιστορία που θα σας την διηγηθώ παρακάτω…) Ο Μπάιρον αναφέρει στο ημερολόγιό του ότι, κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης της ιστορίας του, ο Πολιντόρι κρατούσε πυρετωδώς σημειώσεις…

.

Μέσα στους επόμενους μήνες, ο Μπάιρον και ο Πολιντόρι συνεχίζουν την περιοδεία τους καταλήγοντας στην Ρώμη, όπου ο Μπάιρον εξερευνεί τον Ιταλικό υπόκοσμο ριψοκινδυνεύοντας πολλές φορές, κι έπειτα πηγαίνουν στην Αθήνα, όπου ο Μπάιρον είχε αρχίσει να ενδιαφέρεται για μια πιθανή γενικευμένη Ελληνική επανάσταση εναντίον των Τούρκων κατακτητών, και είχε αρχίσει να έχει πολλές επαφές με Έλληνες «ανατρεπτικούς» πατριώτες.
Οι Τούρκοι και οι μυστικές υπηρεσίες τους το γνωρίζουν αυτό και τους προκαλούν προβλήματα, κυρίως παρακολουθώντας κάθε κίνησή τους, ενώ σε διάφορες φάσεις κινδυνεύουν να συλληφθούν από τους Τούρκους αλλά και από τους Αρματολούς –που τους περνούσαν για «ξένους πράκτορες»– όμως καταφέρνουν και γλυτώνουν δύο φορές πάντα την τελευταία στιγμή.
Οι συγκρούσεις μεταξύ του Μπάιρον και του αντιπαθούς πλέον Πολιντόρι φτάνουν στο αποκορύφωμά τους, και ο Λόρδος ζητά από τον νεαρό γιατρό να τον απαλλάξει από την παρουσία του. Ο Πολιντόρι τελικά επιστρέφει στην Αγγλία, και ο Μπάιρον ταξιδεύει στην Κεφαλλονιά και στο Ιόνιο, κάνει διπλωματικές επαφές, δημιουργεί φιλίες, φλερτάρει με Ελληνίδες, γράφει ποίηση.
Έπειτα ταξιδεύει σε άλλες χώρες της Ευρώπης συνεχίζοντας τις ρομαντικές περιπέτειές του…

.

Όπως είναι γνωστό, κάποια στιγμή ο Λόρδος Μπάιρον επιστρέφει στην Ελλάδα για να πολεμήσει με αυταπάρνηση μαζί με τους Έλληνες στον απελευθερωτικό αγώνα της μεγάλης επανάστασης, και πηγαίνει στο Μεσολόγγι όπου και αποκλείεται εκεί λόγω της πολιορκίας του Μεσολογγίου.
Εκεί, λίγο πριν την έξοδο του Μεσολογγίου, αφού έχει υποστεί κάποιες επιληπτικές κρίσεις και μια δηλητηρίαση ίσως από μολυσμένο νερό, ο Φιλέλληνας ηρωικός ποιητής πεθαίνει στις 19 Απριλίου 1824 από τρομώδες παραλήρημα και συνεχείς αιμοπτύσεις, θύμα της Malaria.
Η σωρός του επιστρέφει –έπειτα από τόσο καιρό– στην Αγγλία για να ταφεί.

.

Έχω μπροστά μου το τελευταίο γράμμα που έγραψε ο Μπάιρον από την Ελλάδα, το οποίο απευθύνεται στον μεγάλο λογοτέχνη Τόμας Μουρ (ποιητή του θρυλλικού ποιήματος και τραγουδιού: The Minstrel Boy) και καλό του φίλο. Η επιστολή έχει ημερομηνία 4 Μαρτίου 1824, Μεσολόγγι, Δυτική Ελλάδα, και τελειώνει με τα εξής:
«. . .Όταν έφτασε η ευκαιρία να φανώ χρήσιμος, ήρθα εδώ για να αγωνιστώ και να πεθάνω μαζί με τους Έλληνες για την Ελευθερία, και μου έχουν πει ότι η άφιξή μου (μαζί με κάποιες άλλες περιστάσεις που δεν μπορώ να συζητήσω) υπήρξε, έστω και προσωρινά, ένα πλεονέκτημα για τον Απελευθερωτικό Αγώνα.
»Απέδρασα την τελευταία στιγμή από τους βάρβαρους Τούρκους, και επίσης γλύτωσα –κι εγώ δεν ξέρω πώς– από ένα ναυάγιο, για να περάσω και να φτάσω εδώ. Στις 15 ή 16 Φεβρουαρίου έπαθα μία αποπληξία, ή μια επιληπτική κρίση, οι γιατροί δεν έχουν ακόμη αποφασίσει τί από τα δύο… Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι μου έκαναν αφαιμάξεις αιμορραγώντας με σχεδόν μέχρι θανάτου, γιατί τοποθέτησαν τις βδέλλες πολύ κοντά στην κεντρική αρτηρία, κι έτσι το αίμα που άρχισε να τρέχει δεν σταματούσε με τίποτε, ακόμη και με καυστικά, ενώ πολλές από τις βδέλλες δεν ξεκολλούσαν από πάνω μου για πολύ ώρα. Τώρα υποτίθεται ότι καλυτερεύω, αν και πολύ αργά ομολογώ…»

Πίσω στον χρόνο, τον Μάιο του 1819, ο Μπάιρον ανακαλύπτει ότι στο λογοτεχνικό περιοδικό New Monthly Magazine στην Αγγλία, δημοσιεύτηκε μια ιστορία με τον τίτλο The Vampyre, που υποτίθεται ότι την έγραψε αυτός!
Αμέσως γράφει μια επιστολή στην οποία αρνείται την συγγραφή αυτού του έργου και απαιτεί άμεση διάψευση. Τελικά, ο Μπάιρον ανακαλύπτει ότι, ο Πολιντόρι, κατά την επιστροφή του στην Αγγλία, είχε γράψει ένα διήγημα χρησιμοποιώντας εκείνες τις σημειώσεις που είχε κρατήσει κατά την ανάγνωση του σκαριφήματος του Μπάιρον στην Vila Diodati της Γενεύης, το 1816.
Η νουβέλα αυτή του Πολιντόρι, ήταν το πρώτο πεζό λογοτεχνικό έργο –πέρα από τα ποιήματα περί βαμπίρ που είχαν ήδη εμφανιστεί– με πρωταγωνιστή ένα Βαμπίρ.
Ο εκδότης του περιοδικού, είχε πάρει πάνω του την ευθύνη, βασισμένος στην διήγηση του Πολιντόρι για την αρχική προέλευση της ιστορίας από τον Μπάιρον, να το δημοσιεύσει με το όνομα του Λόρδου.
Πριν ο αυτοεξόριστος Μπάιρον προλάβει να αντιδράσει, ο εκδότης το είχε τυπώσει σε μορφή βιβλίου και το είχε κυκλοφορήσει ευρύτατα, ενώ είχε αμέσως μεταφραστεί στα Γαλλικά και στα Γερμανικά.
Ο πρόλογος διηγόταν την ιστορία του λογοτεχνικού παιχνιδιού στην Vila Diodati. Όλα τα αντίγραφα παρουσίαζαν την νουβέλα με συγγραφέα τον Μπάιρον («Επιτέλους, το νέο βιβλίο του Λόρδου Μπάιρον!») και όχι τον Δρ Πολιντόρι.
Το τί ακριβώς έγινε με όλη αυτήν την ιστορία αποτελεί ένα θρυλικό βιβλιογραφικό μυστήριο, το οποίο δεν έχει νόημα να αναλύσω εδώ, γιατί δεν θέλω να κουράσω τον αναγνώστη μου με ένα βομβαρδισμό βιβλιογραφικών αναλύσεων και ντοκουμέντων.
Ας πούμε απλά ότι, ένα έργο (του Πολιντόρι) που προερχόταν έστω από μια ιδέα του Μπάιρον, παραήταν μεγάλος πειρασμός για να του αντισταθούν οι εκδότες, και να μη βάλουν τον Μπάιρον ως συγγραφέα, δεδομένου του εξωφρενικού αναγνωστικού ενθουσιασμού που υπήρχε για οτιδήποτε παρήγαγε η πένα του.
Το αν ο Πολιντόρι συναίνεσε σ’ αυτό, είναι μάλλον αμφίβολο, αφού ήταν πάντοτε επίδοξος συγγραφέας και η πατρότητα του έργου ήταν δική του, και αφού έτσι κι αλλιώς οι σχέσεις του με τον Μπάιρον είχαν ψυχραθεί. Η όλη κατάσταση πρέπει να τον βρήκε το ίδιο απροετοίμαστο όσο τον ίδιο τον Βύρωνα. Ο Γκαίτε χαιρέτησε το Vampyre ως «το νέο αριστούργημα της δαιμόνιας πένας του Μπάιρον», ενώ η έκδοση των Απάντων του Βύρωνα στην Γαλλία περιείχε πλέον και το Vampyre
Τελικά, ο Μπάιρον δημοσίευσε το αυθεντικό αρχικό ημιτελές σκαρίφημα της ιστορίας που είχε γράψει τότε στην Γενεύη, δίνοντάς του τον τίτλο A Fragment of a Story, για να κρατήσει τις αποστάσεις του από την τελειωμένη και παραλλαγμένη ιστορία του Πολιντόρι.

.

Προσωπικά, πιστεύω ότι το Vampyre του Δρ Τζων Γουίλιαμ Πολιντόρι είναι ένα κλασσικό αριστούργημα του Φανταστικού, και είναι μάλλον πολύ καλύτερο από το σκαρίφημα του Λόρδου Μπάιρον, που όμως έτσι κι αλλιώς δεν το είχε γράψει για να δημοσιευτεί… 
Αλλά εδώ, ήρθε η ώρα να διηγηθώ με λίγα λόγια την ιστορία του έργου Vampyre του Πολιντόρι, η οποία είναι πολύ παράξενη και ίσως κρύβει περισσότερες αλήθειες απ’ ό,τι νόμισαν ποτέ οι αναγνώστες του…
Σύμφωνα πάντα με αυτές τις δικές μου μελέτες και ανακαλύψεις, και ως δική μου πρωτότυπη θεωρία, που προκύπτει από αυτές.

.

Ο ήρωας της ιστορίας είναι ο Σερ Όμπρεη, ένας νεαρός Ευγενής από την Σκωτία, που έμεινε ορφανός μαζί με την αδελφή του και μία μεγάλη κληρονομιά. (Σαφώς, λοιπόν, ο ίδιος ο Πολιντόρι). Στους κύκλους των σαλονιών της Καλής Κοινωνίας του Λονδίνου, συναντά ένα μυστηριώδες πρόσωπο που «…κοιτούσε την μάζα γύρω του με βλέμμα υποτιμητικό, όπως του επέβαλλαν η ευφυία και οι ιδιαιτερότητές του, και η άρνηση του να συμμετέχει σε οτιδήποτε είχε να κάνει μ’ αυτόν τον πεζό κόσμο…» Όλοι θαυμάζουν αυτόν τον αινιγματικό καλλιτέχνη Ευγενή που εμφανίστηκε ξαφνικά από το πουθενά, και συγκρούονται για το ποιος θα τον καλέσει πρώτος στο δικό του σπίτι. Ο Όμπρεη γοητεύεται έντονα από αυτόν τον άνθρωπο με το διαπεραστικό βλέμμα και την πρωτόγνωρα μεγάλη μόρφωση, και τελικά μαθαίνει ότι το όνομά του μυστηριώδους τζέντλεμαν είναι Λόρδος Ρούθβεν…

.

Φυσικά, ο «νεαρός Σερ Όμπρεη» είναι ο Πολιντόρι, και ο «Λόρδος Ρούθβεν» είναι ο Λόρδος Μπάιρον. Ο Πολιντόρι διάλεξε να χρησιμοποιήσει το όνομα Λόρδος Ρούθβεν με το οποίο είχε μεταμφιέσει τον Λόρδο Μπάιρον η πρώην αρραβωνιαστικιά του, Λαίδη Lamb, στο πικρόχολο μυθιστόρημα της Glenarvon του 1816, στο οποίο εξιστορούσε την επεισοδιακή σχέση της με τον Μπάιρον, και τις ίντριγκες και τα σκάνδαλα που προέκυψαν…
Έτσι, καταλήγω, ότι ξέρουμε στα σίγουρα ότι ο Δρ Πολιντόρι μιλά για τον Λόρδο Μπάιρον στο Vampyre.

.

Οι δυο άντρες αρχίζουν να γίνονται φίλοι, και τελικά –προς μεγάλη έκπληξη του Όμπρεη– ο Λόρδος Ρούθβεν τού προτείνει να τον ακολουθήσει ως συνταξιδιώτης του σε μια μεγάλη περιοδεία στην Ευρώπη. Κολακευμένος ο Όμπρεη –που τον κάλεσε ο Λόρδος που τόσο υποτιμούσε όλους τους άλλους– δέχεται την πρόσκληση, και οι δύο άντρες ξεκινούν τις περιπλανήσεις τους…
Καθώς ταξιδεύουν από πόλη σε πόλη, ο Όμπρεη παρατηρεί τις παράξενες επαφές που έκανε ο συνταξιδιώτης του με όλων των ειδών τους ανθρώπους του υπόκοσμου, κάνοντας αδικαιολόγητες χρηματικές γενναιοδωρίες στους πιο ανάξιους χαρακτήρες, όπως χαμένους χαρτοπαίκτες, ναρκομανείς, τυχοδιώκτες, μάγους, και άλλους «αμαρτωλούς». Αλλά ο Ρούθβεν πάντα αρνείται να δώσει την παραμικρή βοήθεια ή ελεημοσύνη σε φτωχούς καλούς ανθρώπους και οικογένειες. Επίσης, ο Όμπρεη μετά βλέπει ότι οι γενναιοδωρίες του αυτές λειτουργούν σαν κατάρα, γιατί οι αμφιβόλου ηθικής άνθρωποι που τις λαμβάνουν τελικά καταλήγουν σε μεγάλη καταστροφή και δυστυχία…

Τελικά, οι δύο ταξιδιώτες φτάνουν στην Ρώμη, όπου ο Όμπρεη λαμβάνει γράμματα από τους επιστάτες του στην Αγγλία, που του ζητούν να αφήσει αμέσως το ταξίδι του και να επιστρέψει, γιατί από τη στιγμή που οι δυο τους άφησαν το Λονδίνο, είχαν ξεσπάσει τα πιο τρομερά σκάνδαλα για μοιχείες, βιασμούς και αποπλανήσεις. Ο Όμπρεη δεν δίνει μεγάλη σημασία στις επιστολές αυτές, γιατί είναι απασχολημένος με το να ματαιώσει τα σχέδια του Ρούθβεν για το στήσιμο μιας ίντριγκας που είχε σκοπό να καταστρέψει μια απρόσεκτη και ανεξέλεγκτη νεαρή κοπέλα.
Κι έπειτα, ο Λόρδος Ρούθβεν «οδήγησε τα βήματά τους προς την Ελλάδα και, διασχίζοντας με κινδύνους την χερσόνησο, βρέθηκαν στην Αθήνα…»

.

Εκεί φιλοξενούνται σε ένα αρχοντικό από έναν Έλληνα, ο οποίος έχει μια κόρη, την Ιάνθη (Ianthe), που είναι η πιο τέλεια και όμορφη γυναίκα που είδε ποτέ ο Όμπρεη.
Φυσικά, αυτή ήταν η «Ωραία των Αθηνών»…
Οι δύο συνταξιδιώτες καβγαδίζουν συνεχώς, και ο Όμπρεη νιώθει πως ίσως ο Λόρδος Ρούθβεν δεν είναι πια φίλος του. Στις μοναχικές του μέρες, καθώς ο Όμπρεη σκιτσάρει τα αρχαία ερείπια της Αθήνας, η Ιάνθη τον συντροφεύει και τον διασκεδάζει με διηγήσεις για τις Ελληνικές παραδόσεις και θρύλους:
«…Συχνά τού έλεγε τις ιστορίες των νεκροζώντανων Βαμπίρ, των Βρυκολάκων, που περνούσαν χρόνια ολόκληρα ανάμεσα στους φίλους τους και στους αγαπημένους τους, αναγκασμένοι κάθε χρόνο να τρέφονται με την ζωική δύναμη ενός όμορφου θηλυκού, για να προεκτείνουν την αφύσικη ζωή τους για λίγους μήνες ακόμη, και το αίμα του Όμπρεη πάγωνε ακούγοντας όλες αυτές τις παράδοξες διηγήσεις.
»Ο Όμπρεη προσπαθούσε να περιγελάσει αυτές τις φρικτές φαντασίες, αλλά η Ιάνθη άρχισε να τού παραθέτει τα ονόματα γερόντων, που τελικά ανακάλυψαν ένα βρυκόλακα να ζει ανάμεσά τους, αφότου οι συγγενείς και τα παιδιά τους βρέθηκαν σημαδεμένα με την σφραγίδα της επίθεσης του δαίμονα. Κι όταν έβρισκε τον Όμπρεη αμετάπειστο, η Ιάνθη τον εκλιπαρούσε να την πιστέψει, γιατί ήταν γνωστό ότι εκείνοι που τολμούσαν να αμφισβητήσουν την ύπαρξη των Βρυκολάκων, πάντα τους εμφανιζόταν μια τρομερή απόδειξη, έπειτα από την οποία αναγκάζονταν με θλίψη και φόβο να παραδεχτούν ότι όλα αυτά είναι υπαρκτά.
»Η Ιάνθη του περιέγραψε με όλες τις λεπτομέρειες την παραδοσιακή εμφάνιση και τα ιδιαίτερα  χαρακτηριστικά αυτών των τεράτων, κι ο τρόμος του Όμπρεη μεγάλωσε όταν συνειδητοποίησε ότι άκουγε μια ακριβή περιγραφή του Λόρδου Ρούθβεν!
»Παρ’ όλα αυτά, εκείνος επέμενε να προσπαθεί να την πείσει ότι δεν μπορεί να υπάρχει αλήθεια σε όλα αυτά τα φοβερά πράγματα που πίστευε η πανέμορφη κοπέλα – αν και, την ίδια στιγμή, ο ίδιος αναρωτιόταν για τις τόσες συμπτώσεις που ξεσήκωναν μέσα του μια πίστη για τις υπερφυσικές δυνάμεις του Λόρδου Ρούθβεν…»

.

Τελικά, αρχίζει να γίνεται φανερό ότι ο Όμπρεη είναι σφοδρά ερωτευμένος με την πανέμορφη Ιάνθη, παρ’ όλο που ξέρει ότι δεν είναι καθόλου αξιοπρεπές για έναν Άγγλο Ευγενή να παντρευτεί μια αμόρφωτη Ελληνίδα, αν και, από την άλλη, την βλέπει σαν Νεράιδα.
Αυτή δεν φαίνεται να έχει καταλάβει τον έρωτά του. Έτσι, αυτός αποφασίζει να ασχοληθεί με κάτι άλλο, και να περάσει τον χρόνο του με αρχαιολογικές περιηγήσεις και εξερευνήσεις, μέχρι ο Λόρδος Ρούθβεν να επιστρέψει από τις υποθέσεις που τον κρατούσαν απασχολημένο έξω από την Αθήνα.
Οι περιπλανήσεις του τον οδηγούν όλο και πιο μακριά από την πόλη, ώσπου αποφασίζει να πάει πέρα από ένα σημείο που δεν είχε μέχρι τότε επισκεφτεί. Όταν οι γονείς της Ιάνθης ακούνε το όνομα αυτού του μέρους που θέλει να επισκεφτεί, (δυστυχώς, ο Πολιντόρι δεν αναφέρει το τοπωνύμιο), τον προειδοποιούν ότι αν πάει εκεί πρέπει να γυρίσει πίσω αμέσως μόλις πέσει το σούρουπο, «…διότι αναγκαστικά πρέπει να περάσει μέσα από ένα δάσος, όπου κανένας Έλληνας δεν θα έμενε εκεί αφότου πέσει το σκοτάδι ό,τι κι αν γίνει. Το περιέγραψαν ως το καταφύγιο των Βρυκολάκων για τα νυχτερινά τους όργια, και κανείς δεν μπορεί να φανταστεί το κακό που θα τον έβρισκε αν έβγαινε στον δρόμο τους…»

.

Στο τέλος, ο Όμπρεη αναγκάστηκε να δώσει στην Ιάνθη την υπόσχεσή του ότι θα επέστρεφε από εκεί πριν το σούρουπο. Όμως, αυτός καθυστερεί στην περιήγησή του, εξαιτίας μιας καταιγίδας που τρομοκρατεί το άλογό του και το οποίο αρνείται να προχωρήσει, και η νύχτα τον βρίσκει μέσα στο μοναχικό δάσος με τους κεραυνούς να πέφτουν από πάνω του.
Τότε, ανάμεσα στις βροντές, ακούει από μακριά τα φριχτά ουρλιαχτά μιας γυναίκας σε κίνδυνο, και τ’ ακούει ξανά να συνοδεύονται από τα αλλόκοτα μοχθηρά γέλια ενός άντρα. Τρέχει προς τα εκεί ανάμεσα από τα δέντρα, και ανακαλύπτει μια ερειπωμένη καλύβα κάποιου κυνηγού, μπαίνει μέσα και πέφτει πάνω σε μια σκιερή σιλουέτα μέσα στο σκοτάδι, με την οποία αρχίζει να παλεύει. Όμως, η σκιά τον σηκώνει με υπερφυσική δύναμη στον αέρα και τον πετάει πέρα στο πάτωμα, κι έπειτα πέφτει πάνω του για να τον πνίξει.
Την τελευταία στιγμή, ο αντίπαλός του αντιλαμβάνεται το φως από δεκάδες πυρσούς που πλησίαζαν γρήγορα την καλύβα, αφήνει το θύμα του και τρέχει με αφύσικη ταχύτητα για να εξαφανιστεί στο σκοτάδι. Ήταν μια ομάδα χωρικών, που τελικά μπαίνουν μέσα στην καλύβα με τους πυρσούς και τα όπλα τους, και φωτίζοντας το σκοτάδι ανακαλύπτουν σε κακή κατάσταση τον Όμπρεη και το πτώμα μιας γυναίκας πεταμένο σε μια γωνιά. Είναι το όμορφο πτώμα της Ιάνθης, που απ’ ό,τι φαίνεται είχε ακολουθήσει τον Όμπρεη για να τον πείσει να γυρίσει πίσω πριν το σούρουπο.
Οι χωρικοί κοιτούν τις πληγές της και, ξεχωρίζοντας σημάδια από δόντια που είχαν ανοίξει τις φλέβες της, φωνάζουν: «Βρυκόλακας! Βρυκόλακας!»…

.

…Οι γονείς της Ιάνθης πεθαίνουν τρελλοί από την θλίψη τους, και καθώς ο Όμπρεη αναρρώνει από τα περιστατικά, ο Λόρδος Ρούθβεν επιστρέφει από την επαρχία στην Αθήνα, αρχίζει να περιποιείται τον συνταξιδιώτη του, οι καβγάδες των δύο αντρών έχουν ξεχαστεί, γίνονται πάλι φίλοι, και ο Λόρδος τελικά αποφασίζει πως πρέπει να φύγουν από την Αθήνα.
Ταξιδεύουν μαζί στην άγρια ενδοχώρα της Ελλάδας.
Σε κάποιο βουνό τούς επιτίθονται ντόπιοι ληστές, και τους απαγάγουν για λύτρα ή για να τους εκτελέσουν στο κρησφύγετό τους αφού τους ανακρίνουν. Ο Λόρδος Ρούθβεν παίρνει τον καπετάνιο των Αρματολών σε μια σπηλιά και συζητά μόνος μαζί του. Κανείς δεν άκουσε τί του είπε, (ίσως κάποιο συνθηματικό των επαναστατών), αλλά όταν βγαίνουν ο καπετάνιος λέει στους ανθρώπους του να τους ελευθερώσουν και να τους δοθεί μια συνοδεία για να πάνε με ασφάλεια στον προορισμό τους…
Σε κάποιο άλλο ορεινό σημείο, πέφτουν πάνω σε ένα Τουρκικό απόσπασμα, και μια μάχη επακολουθεί, κατά την διάρκεια της οποίας ο Λόρδος Ρούθβεν δέχεται μια σφαίρα στον ώμο.

.

Καθώς οι ώρες περνούν, η δύναμη του Ρούθβεν εξασθενεί συνεχώς και με παράδοξο τρόπο, και μέσα στις επόμενες δύο μέρες είναι πλέον φανερό ότι ο παράξενος Λόρδος είναι ετοιμοθάνατος.
Πριν πεθάνει, εξαναγκάζει τον Όμπρεη να του ορκιστεί με πολύ βαρείς όρκους ότι δεν θα πει ποτέ σε κανέναν τα πράγματα που γνωρίζει γι’ αυτόν όλον εκείνον τον καιρό που ήταν μαζί, καθώς και για τα ταξίδια τους στην Ελλάδα, και τον βάζει επίσης να ορκιστεί ότι τα νέα για το θάνατό του δεν θα φτάσουν ποτέ στην Αγγλία.
«Ορκίσου! –έκραζε ο ετοιμοθάνατος άντρας– Ορκίσου! Ορκίσου στην ίδια την ψυχή σου, στους χειρότερους φόβους σου για την ζωή σου, ορκίσου ότι για ένα χρόνο και μια μέρα δεν θα μιλήσεις για τον θάνατό μου σε κανένα ζωντανό πλάσμα με κανέναν τρόπο, ό,τι κι αν συμβεί, ή ό,τι κι αν δεις…»
Ο Όμπρεη ορκίζεται, και ο Λόρδος Ρούθβεν πεθαίνει πάνω σ’ έναν παροξυσμό υστερικού γέλιου. Τον θάβουν στην κορυφή ενός συγκεκριμένου λόφου εκεί κοντά, σύμφωνα με τις υποδείξεις του, έτσι ώστε το φεγγάρι να ρίξει τις πρώτες του αχτίδες πάνω στον τάφο του.

.

Ο Όμπρεη εγκαταλείπει την Ελλάδα και επιστρέφει στην πατρίδα περνώντας από τους ίδιους τόπους που είχαν επισκεφτεί μαζί με τον Ρούθβεν, όπου, στον καθένα απ’ αυτούς, ανακαλύπτει ότι τα πρόσωπα με τα οποία είχε συναναστραφεί ο Λόρδος Ρούθβεν έχουν πεθάνει ή καταστραφεί και βρίσκονται σε μεγάλη δυστυχία, το ίδιο και εκείνη η κοπέλα στην Ρώμη που τόσο προσπάθησε να την προστατέψει…
Κάποτε, φτάνει πίσω στο Λονδίνο όπου τον περιμένει η αδελφή του με ανυπομονησία, την οποία είχε εγκαταλείψει για τόσο καιρό ενώ ήταν στην κατάλληλη ηλικία για να την παρουσιάσει στις δεξιώσεις και στα σαλόνια για να βρει γαμπρό.
Σε μια τέτοια δεξίωση, ανάμεσα από τα γέλια και την μουσική, ο Όμπρεη ακούει πάνω από τον ώμο του μια οικεία φωνή να τού λέει: «Θυμήσου τον όρκο σου!»
Γυρίζει και βλέπει έκπληκτος μπροστά του, ολοζώντανο, τον Λόρδο Ρούθβεν!

Τελικά, ανακαλύπτει ότι ο Ρούθβεν βρισκόταν ήδη στο Λονδίνο πριν απ’ αυτόν, φλερτάροντας την αδελφή του! Αυτή έχει ερωτευτεί τον όμορφο και γοητευτικό Λόρδο, ο Όμπρεη είναι δεσμευμένος από τους βαρείς όρκους του και δεν μπορεί να πει τίποτε σε κανέναν, και στο τέλος αρρωσταίνει βαριά από το άγχος του και απομονώνεται στο σπίτι. Ο Όμπρεη σκέφτεται ότι τουλάχιστον θα μπορέσει να τα αποκαλύψει όλα μόλις περάσει ένας χρόνος και μια μέρα…

Η ιστορία καταλήγει στον γρήγορο γάμο του Ρούθβεν και της αδελφής του Όμπρεη, και στην αναχώρηση των νεόνυμφων από το Λονδίνο. Ο Όμπρεη συνεχίζει να πέφτει από αρρώστια σε αρρώστια, ώσπου ο χρόνος και η μία μέρα περνούν, κι εκείνος καλεί τους κηδεμόνες της αδελφής του και τους εξιστορεί τα πάντα που διάβασε μέχρι τώρα ο αναγνώστης, και έπειτα ξεψυχάει.
Εκείνοι τρέχουν να εντοπίσουν και να σώσουν την αδελφή του από τα χέρια του Λόρδου Βαμπίρ, αλλά ανακαλύπτουν ότι ο Ρούθβεν έχει εξαφανιστεί, και η νεαρή γυναίκα είχε χορτάσει την δίψα του Βρυκόλακα με το αίμα της και το είχε πληρώσει με την ζωή της…
Τα ίχνη του σκοτεινού και γοητευτικού Λόρδου Βαμπίρ, χάνονται…

.

Η νουβέλα The Vampyre του Δρ Τζων Πολιντόρι δημιούργησε ανεπανάληπτη και πολύ μεγάλη αίσθηση όταν κυκλοφόρησε το 1819 (πόσο μάλλον που –πριν αποκατασταθεί τελικά η αλήθεια– έφερε την υπογραφή του Λόρδου Βύρωνα), και όπως είπα ήταν το πρώτο πεζογράφημα πάνω στο θέμα του Βαμπίρ.
Στις μελέτες έχω επιβεβαιώσει με μεγάλη σιγουριά: από το Vampyre του Πολιντόρι ξεκίνησαν όλα! Ο Μύθος του Βαμπίρ όπως τον ξέρουμε σήμερα ξεκίνησε απ’ αυτήν την πρώιμη νουβέλα, (και από την Carmilla του Σεριντάν Λε Φανού, αργότερα, το 1872). Και επηρέασε καθοριστικά και πολύπλευρα το κλασσικό Dracula (1897) του Μπραμ Στόκερ (μαζί με ένα άλλο έργο, το  The Land Beyond the Forest, 1888, της Αγγλίδας Emily Gerard, περί Τρανσυλβανίας), που ήταν το τελικό σκεύος που εισήγαγε την φιγούρα του Βάμπιρα στον 20ό αιώνα.

Ο μυστηριώδης ευγενής Λόρδος Ρούθβεν άλλαξε απλώς όνομα και έγινε Κόμης Ντράκουλα, διατηρώντας όλα τα χαρακτηριστικά του, καθώς και πολλά επιμέρους στοιχεία των ιδεών του Δρ Πολιντόρι.

.

Είχε τρομερό ενδιαφέρον για μένα να ανακαλύψω ότι –τουλάχιστον– ουσιαστικά ο λογοτεχνικός χαρακτήρας του Βαμπίρ όπως τον ξέρουμε σήμερα, έχει σαφέστατα βασιστεί πάνω στον Λόρδο Μπάιρον –μια φιγούρα που στην Ελλάδα θεωρείται εθνικός ήρωας, όπως και ο αληθινός πρίγκιπας Ντράκουλα, ο Βλαντ Τέπες, είναι εθνικός ήρωας στην Ρουμανία.
Μάλιστα, υπό το πρίσμα της παράξενης αυτής μελέτης μου, τείνω να πιστέψω ότι ο ίδιος ο Λόρδος Μπάιρον ίσως είχε την ιδεοληψία ότι ήταν στ’ αλήθεια Βαμπίρ, ή έστω πόζαρε σαν τέτοιος, ή έστω κάτι πολύ παράξενο και σκοτεινό συνέβαινε μ’ αυτόν… Και, αν κοιτάξετε προσεκτικά όλα τα στοιχεία που παραθέτω, μέσα απ’ αυτό το πρίσμα, ίσως βρείτε τον εαυτό σας να αρχίσει να πιστεύει το ίδιο, όσο τολμηρή και αν φαίνεται αυτή μου η σκέψη : ότι ο Μπάιρον το έκανε επίτηδες ο ίδιος…

.

Ο Τζων Γουίλιαμ Πολιντόρι αυτοκτόνησε το 1821, κάτω από πολύ παράξενες συνθήκες, δύο χρόνια μετά την έκδοση του Vampyre και δυόμισι χρόνια πριν από το θάνατο του Λόρδου Μπάιρον. Ήταν μόλις 26 χρονών.

.

Έχω καταδείξει, με αμέτρητα στοιχεία, σε άλλες μου ειδικές πρωτότυπες μελέτες, ότι οι θρύλλοι και οι παραδόσεις περί Βρυκολάκων, ξεκίνησαν από την Ελλάδα, όπου και γεννήθηκαν.
Κατά τις πρωτότυπες μελέτες μου του παρελθόντος, τις οποίες έχω καταθέσει εμπεριστατωμένα, οι θρύλλοι και οι παραδόσεις και οι πεποιθήσεις για τους Βρυκόλακες, δεν ξεκίνησαν στην Τρανσυλβανία ή στην Γερμανία και στην Ουγγαρία, όπως πιστεύουν πολλοί, αλλά στα νησιά του Αιγαίου. Και από εκεί, αργότερα, διαδόθηκαν στα Βαλκάνια και στην Ευρώπη.
Ο χαρακτήρας του κλασσικού Βαμπίρ, που στην αρχή ήταν πάντα θηλυκός (π.χ. Christabel, Carmila, κ.ά.), εμφανίστηκε πρώτα στην ρομαντική ποίηση του Φανταστικού (Colleridge κ.ά.), σε ποιήματα, και το The Vampyre του Δρ Πολιντόρι ήταν η πρώτη νουβέλα στο θέμα αυτό. Κι έτσι, ξεκίνησε μια λογοτεχνική (και αργότερα και κινηματογραφική κ.ά.) σκυταλλοδρομία, από το 1819 μέχρι σήμερα. 

.

To 1820, εμφανίστηκε μια νουβέλα στην Γαλλία που ήταν επηρεασμένη από το Vampyre του Polidori : ήταν το Lord Ruthwen ou les Vampires (Ο Λόρδος Ρούθβεν και τα Βαμπίρ) του Cyprien Berard, και, βασικά, ήταν το πρώτο sequel στην ιστορία της Λογοτεχνίας.
Ήταν το «Νο.2» του Vampyre, όμως όχι γραμμένο από τον Πολιντόρι αλλά από κάποιον άλλον, γραμμένο με καθαρά εμπορικά κριτήρια (όπως π.χ. συμβαίνει σήμερα στον κινηματογράφο, ή στις εκδοτικές τριλογίες). Οι Γάλλοι εκδότες είδαν την τεράστια επιτυχία του Vampyre, και αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν τον ίδιο ήρωα σε ένα άλλο έργο με σχετικά παρόμοια πλοκή, για να μοιραστούν την επιτυχία του αυθεντικού, αλλά και να δώσουν μια συνέχεια στο έργο, αφού η μεγάλη ζήτηση υπήρχε…
Την ίδια χρονιά, σχεδόν συνδυασμένα και ίσως για τους ίδιους λόγους, ανέβηκε στο Παρίσι ένα νέο θεατρικό έργο, και τα εισιτήριά του έγιναν ανάρπαστα για πολλούς μήνες. Ήταν το θεατρικό Le Vampire του Charles Nodier, που αποτελούσε θεατρική μεταφορά της παραπάνω Γαλλικής νουβέλας, φυσικά, και όχι θεατρική διασκευή του έργου του Πολιντόρι.
Το όλο μπέρδεμα επεκτάθηκε και στην Γερμανία, όταν το 1829 εμφανίζεται στην όπερα το Der Vampyr του Heinrich Marschner, που ήταν μια όπερα του παραπάνω θεατρικού αλλά χρησιμοποίησε και αρκετά στοιχεία από το αυθεντικό Vampyre.
Το ίδιο έργο, μεταφρασμένο στα Αγγλικά και αρκετά διασκευασμένο, παίζεται στο Λονδίνο με τον τίτλο The Vampire, or The Bride of the Isles, μεταφέροντας την δράση του Λόρδου στα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου…
Αργότερα εμφανίστηκε και ένα άλλο θεατρικό έργο Vampyre, γραμμένο από τον Αλέξανδρο Δουμά, και μετά κι άλλες όπερες.

.

Γενικά, με όλες αυτές τις όπερες και τα θεατρικά, άρχισε να δημιουργείται και ο θρύλλος, ή –αν προτιμάτε– η νεομυθολογία, ότι υπήρχε ένας θίασος από αληθινά Βαμπίρ που ανέβαζε θεατρικά έργα και όπερες!
Ίσως αυτό διαδόθηκε γιατί ο κόσμος δεν μπορούσε να το δεχθεί έτσι απλά ότι κάποιοι ηθοποιοί μπορούν να παίξουν τόσο καλά τα Βαμπίρ στην σκηνή, (με καλά σκηνικά εφέ της εποχής) χωρίς να είναι στ’ αλήθεια Βαμπίρ. Κι επειδή υπήρχε ήδη μια εξάπλωση του Γοτθικού καλλιτεχνικού ρεύματος, το «Θέατρο Σκιών» δεν σήμαινε απλά τον Καραγκιόζη, αλλά ένα θέατρο στο οποίο παίζουν αληθινές Σκιές από τον Κάτω Κόσμο.
Αυτοί και άλλοι αστικοί θρύλλοι, παρείχαν και την βάση για το Φάντασμα της Όπερας λίγο αργότερα, αλλά και μέχρι σήμερα θα τους συναντήσετε σε σχετικά έργα, όπως π.χ. στο Συνέντευξη μ’ Έναν Βρυκόλακα της Ανν Ράις.
Όλα αυτά έδωσαν την γέννηση του θεατρικού «Γκραν Γκινιόλ»…

.

Ανακεφαλαιώνοντας, αν εξαιρέσει κανείς τα ποιήματα περί Βαμπίρ, οι πρώτες μυθιστορίες που επηρέασαν καθοριστικά τα βαμπιρικά πράγματα στο Φανταστικό, ήταν το Vampyre του Πολιντόρι (1819) και μετά ήταν το Varney The Vampire του Ράιμερ ή του Πρεστ (1847) –ίσως το πρώτο σήριαλ σε εφημερίδες της εποχής– και μετά η Carmilla του Σεριντάν Λε Φανού (1872), κ.ά., και τελικά το Dracula του Μπραμ Στόκερ (1897).
Για έναν μελετητή, υποδεικνύεται και από το ίδιο το κλασσικό Dracula του Stoker, τον τελευταίο ίσως μεγάλο κρίκο της αυθεντικής αλυσίδας, ένα έργο που είναι ολοφάνερο ότι είναι ένα κολλάζ από προηγούμενα έργα, ιδέες και γνώσεις. Αναγνωρίζουμε εύκολα τα στοιχεία που πήρε από Ruthven, Varney, Carmilla, καθώς και από τα στοιχεία και τις ατμόσφαιρες των έργων στα οποία πρωταγωνιστούν, επίσης ξέρουμε και για τα ιστορικά στοιχεία που εκμεταλλεύτηκε από την περίπτωση του Drakula Voivoda Βλαντ Τέπες, ίσως και από την Ιστορικά αληθινή βαμπιρική Κόμισσα Μπάθορυ, την Κόμισσα-Βαμπίρ, κι αν προσθέσουμε τις μεγάλες Βαμπιρολογικές μελέτες που μάλλον θα ήταν διαθέσιμες στον Στόκερ, συν τις παραδοσιακές ιδέες του Γοτθικού Φανταστικού (Μέλμοθ, Βάτεκ, Φρανκενστάιν, Οτράντο, Ουντόλφο, Ε.Τ.Α. Χόφφμαν, κλπ), συν το πρωτότυπο The Land Beyond the Forest της Gerard για το φόντο με τα Καρπάθια της Τρανσυλβανίας με τις παράξενες παραδόσεις τους : έχουμε μια πλήρη εικόνα του Dracula του Στόκερ, μάλιστα, θα μπορούσα να καταδείξω ακριβώς τί πήρε ο Στόκερ και από πού και πώς το χρησιμοποίησε.
Το πιο ξεκάθαρο απ’ όλα είναι ότι η εικόνα του Κόμη Βαμπίρ προέρχεται από τον Λόρδο Μπάιρον!…

.

Ο Μπράμ Στόκερ είχε σίγουρα μελετήσει το έργο  Dissertations sur les Apparitions des Anges des Demons et des Espits, et sur les revenants, et Vampires de Hingrie, de Boheme, de Moravie, et de Silesie (1746) του Ντομ Ωγκυστίν Καλμέτ. Αλλά και το λογοτεχνικό Βαμπιρικό έργο, The Mysterious Stranger (1855), και φυσικά όλες τις ιστορικές πληροφορίες για τον Βλαντ Τέπες τον Ανασκολοπιτή, και την αιματοβαμένη Κόμισσα Μπάθορυ.
Αλλά υπάρχει και κάτι ακόμη : Δεν είναι γνωστό σε πολλούς, ότι ο Μπραμ Στόκερ ήταν μέλος μιας αποκρυφιστικής αδελφότητας, και μάλιστα της πιο αξιόλογης και σημαντικής των τελευταίων δύο αιώνων, του μυστικιστικού Ερμητικού Τάγματος της Χρυσής Αυγής (Hermetic Order of the Golden Dawn).
Άλλοι σημαντικοί λογοτέχνες και λόγιοι που ήταν μέλη της Χρυσής Αυγής, ήταν ο  Γουίλιαμ Μπάτλερ Γέητς, ο Άρθουρ Μάχεν, ο Άλτζερνον Μπλάκγουντ, ο Σαξ Ρόμερ, ο Ανρί Μπερκσόν, o Γουίλ Γκράχαμ, η Γεωργία Σάνδη, η Ισαβέλλα Ντάνκαν, ο Σ. Μπρόντυ-Ίννες, ο Άλιστερ Κρόουλυ, κ.ά.. Ο Μπραμ Στόκερ ανήκε στην στοά IsisUrania Temple του Λονδίνου : ήταν ο Fratter Verus ad Finem, 3=8.
Στους κύκλους της Χρυσής Αυγής είχε ακούσει τις πρώτες αποκρυφιστικές συζητήσεις περί Βαμπιρισμού, συζητήσεις στις οποίες χρησιμοποιούνταν πολλές ενδιαφέρουσες πληροφορίες που δεν ήταν διαθέσιμες στο ευρύ κοινό, και είχε πέσει πάνω σε θέματα σχετικά με τις γενεαλογίες διάφορων Ευγενών, καθώς και παράξενα ζητήματα γενετικής που τις αφορούσαν. Γνώσεις που οδηγούσαν σε άλλα παράξενα ζητήματα περί ηγεμόνων και δυναστειών, περί αίματος, περί φαντασμάτων, περί μαγικών συμβολαίων, και άλλα πολλά για τα οποία δύσκολα μπορεί να μάθει και να συζητήσει κανείς…
Επιπλέον εκεί άκουσε τις φήμες περί της «Σκιάς», μιας υποτιθέμενης δύναμης που εισχωρεί στον κόσμο μας «από αλλού» και μπορεί να εισβάλλει σ’ έναν τόπο ή σε ένα ανθρώπινο σώμα (ο Στόκερ έγραψε και μια παράξενη νουβέλα με αυτές του τις γνώσεις, το The ShadowBuilder), αλλά και για την δυνατότητα «κατασκευής» ή γέννησης ειδικών παιδιών με την βοήθεια μαγικών διαδικασιών που σχετίζονται με αυτές τις σκιές (embodied elementals). Επιπλέον, εκεί έμαθε πολλά πράγματα για τα Αιγυπτιακά μυστήρια και για τις δυνατότητες χειρισμού του «Κα», αλλά και για την «Κατάρα του Φαραώ» (και με αυτές του τις γνώσεις έγραψε την Κατάρα της Μούμιας: The Jewel of the Seven Stars). Και, τέλος, στους κύκλους της Χρυσής Αυγής ένιωσε τον τρόμο για τις Βαμπιρικές Μαύρες Τέχνες και για τα πράγματα που μπορεί κάποιος να κάνει με αυτές, και έμαθε πού μπορούσαν να οδηγήσουν όλα αυτά…

.

Έτσι, ο Λόρδος Μπάιρον, κατ’ αρχάς από την Ελλάδα, μετασχηματισμένος σε Κόμη Ντράκουλα, και με την βοήθεια πολύ αργότερα του προσώπου και του στυλ του Ουγγρο-Αμερικανού ηθοποιού Bela Lugosi (βλέπε την ταινία Dracula του Todd Browning, 1931, κ.ά.), ακόμη ταξιδεύει παντού στον νού των ανθρώπων του κόσμου, και έχει γίνει πλέον μία αρχετυπική φιγούρα που την συναντά κανείς στα πιο απίθανα μέρη : Ο μυστηριώδης γοητευτικός ευγενής Λόρδος ή Κόμης Βαμπίρ, που κρύβει ένα μεγάλο σκοτεινό μυστικό : το παράξενο δαιμονικό δώρο μίας βαμπιρικής αθανασίας και αιμοδιψίας, ενός διαχρονικού Ήρωα του Σκότους…

Παντελής Β. Γιαννουλάκης ©

Παραρτήματα

.

1.

ARIEL
Η ΑΙΘΕΡΙΑ ΛΑΙΔΗ CAROLINE LAMB:

Ο Πολύ Παράξενος Έρωτας του Λόρδου Byron

.

Το 1812, o Λόρδος Byron σχετίστηκε με την Λαίδη Caroline Lamb, και αρραβωνιάστηκε μαζί της ανακοινώνοντας την πρόθεσή τους να παντρευτούν. Υπήρξε ένας σφοδρότατος έρωτας μεταξύ τους, και σαφώς ήταν ο μεγαλύτερος έρωτας του Byron. Η Λαίδη, όμως, αργότερα ανακάλυψε ότι την απατούσε συνεχώς, και διέλυσε τον αρραβώνα τους, με αποτέλεσμα να προκληθεί πολύ μεγάλο σκάνδαλο.
Η Λαίδη Lamb έγραψε ένα παράξενο βιβλίο, το Γοτθικό μυθιστόρημα Glenarvon (1816), (από την άλλη, ίσως την πρώτη σκανδαλιστική «σαπουνόπερα» στην λογοτεχνία, γεμάτη με ίντριγκες της Καλής Κοινωνίας της εποχής), με πρωταγωνιστή τον Λόρδο Byron, δίνοντάς του το όνομα Lord Ruthven (Λόρδος Ρούθβεν), χαρακτήρα και όνομα που χρησιμοποίησε ο Dr Polidori στο βιβλίο του The Vampyre, μεταμφιέζοντας επίσης τον Byron…
H Lady Caroline Lamb ήταν μία πάρα πολύ παράξενη γυναίκα, θρυλλική.
Ήταν εξαιρετικά μορφωμένη και έξυπνη, συναρπαστική στις συζητήσεις της, και, κατά γενική ομολογία, «αιθέρια όμορφη», τόσο που είχε αποκτήσει το ψευδώνυμο «The Sprite» (Το Αερικό), και «The Fairy QueenAriel» (Η Βασίλισσα των Ξωτικών, Άριελ).
Από την άλλη, ήταν εξαιρετικά εκκεντρική, με πολλά καπρίτσια, και πολύ αλαζονική, κυκλοθυμική, νευρωτική, με συχνές εκρήξεις νεύρων και οργής, έως και μανιακή.
Αλλά ήταν τόσο όμορφη και γοητευτική, που όλοι συγχωρούσαν τελικά την ανεξέλεγκτη συμπεριφορά της.  
H Λαίδη Caroline Lamb, έβλεπε την ζωή ως ένα δράμα στο οποίο η ίδια ήταν η ηρωίδα, και, όταν η ζωή δεν ταίριαζε με τις ιδέες της, τότε την ανακατασκεύαζε στον νού της, ζώντας έτσι συχνά σε έναν κόσμο εξωπραγματικό.
Όταν χώρισε με τον Λόρδο Byron, τον οποίο θεωρούσε τον άντρα της ζωής της, δημιούργησε μια απίστευτα μεγάλη εμμονή για τον Byron, με ανάμικτα αισθήματα απελπισμένου έρωτα και μεγάλου μίσους. Και ασταμάτητα προσπαθούσε να τον προσεγγίσει ξανά ερωτικά ή να τον εκδικηθεί.

.

Για την σχέση της με τον Byron, ήταν αυτή που έγραψε στο ημερολόγιο της για αυτόν, την θρυλλική ατάκα για τον Byron:
«MadBadand Dangerous to Know»
(«Τρελλός, Κακός, και Επικίνδυνος για να τον Γνωρίζεις»).
Μία ατάκα που έγινε διάσημη από τότε και μέχρι σήμερα.
Μια άλλη πολύ διάσημη ατάκα που ανήκει στον ίδιο τον Λόρδο Byron, κάτι που δεν το γνωρίζουν πολλοί άνθρωποι πλέον ότι είναι δική του, είναι το «Life is Stranger Than Fiction» –Η Ζωή Είναι πιο Παράξενη από τα Μυθιστορήματα…
Η Λαίδη Lamb, επίσης έγραψε για τον Byron: «Αυτό το όμορφο χλωμό πρόσωπο θα είναι το Πεπρωμένο και η Μοίρα μου…»

.

Όταν η Λαίδη Lamb χώρισε με τον Byron, άρχισε να ντύνει όλους τους υπηρέτες της με κάτι παράξενες στολές με πολύ μεγάλα κουμπιά (σαν μεγάλες κονκάρδες), που πάνω τους όλα έγραφαν, στα Γαλλικά: «Ne Crede Byron» (Do Not Believe Byron –Μην Πιστεύετε τον Byron!).
Η ίδια, μια νύχτα έβαλε ένα λευκό φόρεμα στο οποίο ήταν ζωγραφισμένη η προσωπογραφία του Byron, συγκέντρωσε μία μεγάλη στίβα με όλα τα δώρα που τής είχε κάνει ο Byron, και τα έκαψε όλα με μία «μεγάλη μαγική τελετή της φωτιάς και της κάθαρσης», τραγουδώντας μαγικές επωδούς.
Συνάντησε τον Μπάιρον ξανά, υποτίθεται τυχαία, για πρώτη φορά μετά τον χωρισμό τους, σε έναν χορό σε μια αριστοκρατική έπαυλη : Και στάθηκε μπροστά του, έσπασε ένα ποτήρι, και άρχισε να σχίζει τα χέρια της με τα σπασμένα γυαλιά, γεμίζοντας τα πάντα γύρω με αίματα, τσιρίζοντας «Πάρε το αίμα μου να ξεδιψάσεις!!», προκαλώντας πολύ μεγάλο σκάνδαλο.
Δεν θα άφηνε τον Byron ήσυχο ούτε στιγμή!
Του έγραφε κάθε μέρα επιστολές. Πολύ συχνά κατάφερνε να μπαίνει μέσα στα ιδιαίτερα διαμερίσματά του και να του επιτίθεται, μεταμφιεσμένη σε άντρα υπηρέτη! Μια νύχτα έγραψε με κόκκινη μπογιά στην πύλη της κατοικίας του, το σύνθημα «The Devil Lives Here» (O Διάβολος Ζει Εδώ). 

.

Μία πολύ καλή φίλη του Byron, η γηραιά Λαίδη Melbourne, προσπαθούσε να προξενεύσει τον γιό της William στην Λαίδη Caroline Lamb, αλλά εκείνη αντιστεκόταν για πολύ καιρό. Επίσης, κατάφερε να προξενεύσει την ανηψιά της στον ίδιο τον Byron, την Isabella Milbanke, την οποία τελικά ο Byron παντρεύτηκε. H Caroline προέβλεψε ότι ο γάμος τους θα αποτύχει. Όντως, απέτυχε.
Η Caroline επιζητούσε απεγνωσμένα την προσοχή όλων, αλλά ήδη ήταν εξόριστη από την Καλή Κοινωνία.
Συνήθιζε πλέον να καλπάζει γυμνή πάνω στο άλογό της στις εξοχές! Όλοι ήθελαν να την κλείσουν στο ψυχιατρείο. Δοκίμασε να φλερτάρει με μερικούς επίδοξους εραστές, αποτυχημένα λόγω του ξέφρενου χαρακτήρα της, και είχε πάρα πολλούς θαυμαστές. Ανάμεσα τους, ο μεγαλύτερος θαυμαστής της και επίμονο φλερτ της, ήταν ο θρυλλικός Λόρδος Bulwer Lytton (μεγάλος μυστικιστής, συγγραφέας των έργων Οι Τελευταίες Ημέρες της Πομπηίας – Zanoni – The Coming Race [Η Επερχόμενη Φυλή, το θρυλικό βιβλίο για τους Βριλ και την Κούφια Γη], κ.ά., ήταν επίσης επιστήθιος φίλος με τον Τσαρλς Ντίκενς και υπήρξε ο δάσκαλος του μάγου Ελιφάς Λεβί και εισηγητής του Ροδοσταυρισμού στην Αγγλία). Χρειάστηκε να αποκρούσει το φλερτ του Λύττον δεκάδες φορές, με μεγάλη αλαζονία.
Τελικά, η Λαίδη Caroline Lamb υπέκυψε στα προξενειά της γηραιάς Λαίδης πεθεράς του Byron (!), και παντρεύτηκε τον γιό της, William Melbourne, ο οποίος την αγάπησε όσο κανείς άλλος και στάθηκε δίπλα της ανυποχώρητα ως το τέλος, παρά τις συνεχείς αληθινά εξωφρενικές συμπεριφορές της και τους συνεχείς χωρισμούς τους.
Αυτός ο πιστός σύζυγος της, ο William Melbourne, αργότερα έγινε πρωθυπουργός της Αγγλίας, και έχει μείνει πλέον στην Ιστορία διότι το όνομα του δόθηκε στην Μελβούρνη (Melbourne) της Αυστραλίας, (που χαρακτηρίζεται ως μία σχεδόν Ελληνική πόλη, με μεγάλο Ελληνικό πληθυσμό)…  
Όταν ο Λόρδος Byron πέθανε στην Ελλάδα κατά την Ελληνική απελευθερωτική επανάσταση (για τον ιερό σκοπό τής οποίας είχε δώσει και σχεδόν όλη την περιουσία του), η Λαίδη Caroline δεν είχε πληροφορηθεί εγκαίρως για τον θάνατό του. Και έγινε το εξής πολύ παράξενο περιστατικό ή…Συγχρονικότητα :
Η Caroline στο Λονδίνο περπατούσε ανυποψίαστη στον δρόμο, και μπροστά της εμφανίστηκε ξαφνικά η πομπή της κηδείας του Λόρδου Byron!
Μόλις ανακάλυψε ποιανού ήταν αυτή η κηδεία, η Caroline κατέρρευσε στον δρόμο, και έπεσε σε κώμα για αρκετές ημέρες, και όταν συνήλθε ήταν για πολύ καιρό σε κατάσταση πολύ μεγάλου σοκ. Αργότερα, άρχισε να μεθάει συνεχώς με λάβδανο και μπράντυ.
Ο Melbourne, o σύζυγός της, κάποτε κατάφερε να την συνεφέρει και να καλμάρει τις νευρώσεις της με την συνεχή στοργή και την ανυποχώρητη φροντίδα του, και τελικά να την βοηθήσει να γράψει αρκετές νέες νουβέλες (Graham Hamilton – Ada Reis – Penruddock – This Night of Earth).
Αργότερα, άρχισε σταδιακά να χάνει την υγεία της, είχε κουραστεί από την ζωή, αλλά επιτέλους είχε αποκτήσει μία ηρεμία και ζούσε ήσυχα, απομονωμένη μαζί με τον σύζυγό της.
Στα 42 της χρόνια, τον Οκτώβριο του 1827, αρρώστησε βαριά, όταν ο Melbourne έλειπε επειδή είχε διοριστεί ύπατος της Ιρλανδίας, και εκείνη τελικά ζήτησε: «Καλέστε τον William. Είναι το μόνο πρόσωπο που δεν με πρόδωσε ποτέ…»
Εκείνος κατέφτασε αμέσως, αλλά λίγο καιρό μετά, στις 26 Iανουαρίου 1828, η όμορφη και παράξενη Λαίδη Caroline Lamb, ο θυελώδης έρωτας του εξίσου παράξενου Λόρδου Byron, έφυγε από την ζωή.
Αν βρεθείτε στην Αγγλία, μπορείτε να αφήσετε λίγα λουλούδια στον τάφο της, που υπάρχει ακόμη στο κοιμητήριο της αυλής της εκκλησίας St. Etheldreda, του Hatfield, στην περιοχή Welwyn του Hertfordshire, βόρεια του Λονδίνου. 

.

2.

ΕΝΤΟΥΑΡΝΤ ΤΖΩΝ ΤΡΕΛΟΝΥ
Ο «Man In Black» Πράκτορας του Byron,
στο Κορύκειο Άνδρο και στο Βασίλειο της Καρδιάς

.

O συγγραφέας Λόρδος Έντουαρντ Τζων Τρελόνυ (Edward John Trelawny, 1792-1881). Πολύ παράξενη προσωπικότητα, Ρομαντικός, πολύ περιπετειώδης, και επιστήθιος φίλος του Λόρδου Byron και του κοινού τους φίλου, ποιητή Percy Shelley.
Ο Τρελόνυ είχε μια πολύ σκοτεινή –«Gothic»– φήμη, υπήρξε τυχοδιώκτης (εγκατέλειψε το Βασιλικό Ναυτικό και έγινε πειρατής στον Ινδικό Ωκεανό!), έκανε τον γύρο της Ινδίας αναζητώντας μαγικά μυστικά, ταξίδεψε στην Νότιο Αμερική, παντρεύτηκε μια ιθαγενή στην Μαδαγασκάρη (την Ζέλα, που τελικά της επιτέθηκε καρχαρίας καθώς κολυμπούσε και πνίγηκε τραυματισμένη), έζησε στα υπόγεια μιας παλιάς έπαυλης στην Ελβετία και σε ένα έρημο στοιχειωμένο κάστρο στην Σκωτία, και παντρεύτηκε μια ευγενή στην Αγγλία, κάνοντας δύο παιδιά, αλλά χώρισε, και τελικά ξεκίνησε για να κάνει το Grand Tour : την Μεγάλη Περιοδεία, όπως λεγόταν εκείνη την εποχή το ταξίδι των Ρομαντικών αναζητώντας την αρχαία πλευρά της Ιταλίας και της Ελλάδας, της Αιγύπτου, κ.ά.)
Στην Ιταλία, μετά από τα παράξενα περιστατικά μιας μοιραίας νύχτας, γνωρίστηκε με τον Λόρδο Byron και τον Percy Shelley, όπου βρίσκονταν εκεί για τους ίδιους σκοπούς, και αμέσως έγιναν πάρα πολύ φίλοι. Ο Byron τον αποκαλούσε «The Man In Black» (Ο Άνθρωπος με τα Μαύρα), επειδή ήταν σχεδόν πάντα μαυροντυμένος, μυστηριώδης και αινιγματικός…
Ο Τρελόνυ ήρθε στην Ελλάδα ως συνοδός του Byron (από την Ιταλία, έφτασαν μαζί στην Κεφαλονιά με το πλοίο Hercules), και έζησε αρκετό καιρό στην Αθήνα, εξερευνώντας ιδιαίτερους τόπους και κρατώντας σημειώσεις για τα πάντα, και συντηρώντας ένα προσωπικό χαρέμι με Τουρκάλες ντυμένες με πλουμιστά φορέματα σαν παγώνια…
Συμμετείχε μαζί με τον Byron στο ξεκίνημα της Ελληνικής Απελευθερωτικής Επανάστασης, και έγινε επιστήθιος φίλος με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο.
Για τον Τρελόνυ λέγεται ότι δεν τον ενδιέφερε στ’ αλήθεια ο αγώνας για την ελευθερία της Ελλάδας, αλλά έκανε τα πάντα απλά για χάρη της Περιπέτειας. Όμως, διαβεβαιώνω ότι αυτό δεν είναι αληθές, αφού ήταν εξαιρετικά Φιλέλληνας και κινδύνεψε πολλές φορές την ζωή του για τους Έλληνες… Ήταν ένας αληθινός επικός ήρωας.
Ο Τρελόνυ λειτούργησε στην Ελλάδα ως πράκτορας και εκπρόσωπος του Λόρδου Byron, με ταξίδια σε όλη την Ελλάδα, για θέματα του απελευθερωτικού αγώνα. Στο βιβλίο που έχει γράψει για τις αναμνήσεις του από τον Byron και τον Shelley, (Recollections of the Last Days of Shelley and Byron), έχει γράψει για τον Lord Byron:
«Ήμουν πεισμένος ότι ο άνδρας αυτός ήταν αθάνατος, ότι βρισκόταν σε αληθινή επικοινωνία με τους αρχαίους θεούς, αλλά και ο ίδιος υποστήριζε ότι μπορούσε να γίνει αόρατος όποτε το ήθελε…» (!)

.

Ο Τρελόνυ –εμπλεκόμενος πολύ σε μυστικιστικές αναζητήσεις– εξερεύνησε το θρυλικό μαγικό Κορύκειο Άνδρο στον Παρνασσό (πάνω από τους Δελφούς), το αρχαιότατο αυτό σπήλαιο των αρχαίων «Νυμφόληπτων» («νεραϊδοπαρμένων», alien abducteesβλέπε στο έργο μου Είσοδος στην Κούφια Γη, εκδ. Αόρατο Κολλέγιο)  και φημισμένο ως είσοδο για την μυητική Κάθοδο στον Άδη.
Στο άνδρο αυτό ήταν το πρώτο μαντείο των Δελφών και η Πυθία, πριν μετακομίσει αργότερα στον ναό των Δελφών. Ένα σπήλαιο μυστικιστικής φήμης όχι μόνο ως είσοδος για τον παράλληλο κόσμο των Νυμφών –δηλαδή των Ξωτικών– αλλά και ως το μέρος στο οποίο προσάραξε η κιβωτός του Δευκαλίωνα μετά τον Κατακλυσμό και ήταν το πρώτο καταφύγιό του…
Ο Τρελόνυ, πολύ φίλος με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, κατά την διάρκεια της απελευθερωτικής Ελληνικής επανάστασης εγκατέστησε εκεί τον μεγάλο οπλαρχηγό, που χρησιμοποιούσε το Κορύκειο Άνδρο ως κρησφύγετό του, φρούριο και ορμητήριο για τις επαναστατικές επιχειρήσεις του.
Επίσης, ο Τρελόνυ τελικά παντρεύτηκε την αδελφή του Οδυσσέα Ανδρούτσου, την Ταρσίτσα, και ο γάμος τους έγινε με αρχαιοπρεπή μυστικιστική τελετή μέσα στο Κορύκειο Άνδρο, μαζί με τον Ανδρούτσο, και με κουμπάρο τον Λόρδο Byron (και τον Shelley εξ αποστάσεως)….
Ο μεγάλος ποιητής Percy Shelley πνίγηκε στην Ιταλία όταν ναυάγησε το πλοιάριο που είχε, το οποίο έφερε το όνομα Don Juan με το οποίο το είχε βαφτίσει ο Τρελόνυ προς τιμή του Byron.
O Τρελόνυ κανόνισε την τελετουργική πυρά του νεκρού σώματος του Shelley στην Ιταλική ακτή όπου ξεβράστηκε από την θάλασσα, την οποία πυρά παρακολούθησε μαζί με τον Byron. Καθώς καιγόταν το σώμα του Shelley, ξαφνικά ο Τρελόνυ (που υπεραγαπούσε τον Shelley) ρίχτηκε κλαίγοντας μέσα στην τεράστια φωτιά και, παρ’ όλο που κινδύνεψε να καεί και αυτός, κατάφερε να πάρει την καρδιά του Shelley μέσα από τις φλόγες!
Πολλά είναι τα σενάρια για το τι απέγινε τελικά η καρδιά του Shelley που έσωσε ο Τρελόνυ –πάντως ο τάφος με τις στάχτες του στην Ρώμη δίπλα σε μια αρχαία πυραμίδα, φέρει την επιγραφή που έφτιαξε ο Τρελόνυ, «Cord Cordium» Heart of Hearts, Καρδιά των Καρδιών– μαζί με στίχους από το ποίημα Ariel του Σαίξπηρ από το The Tempest.
Κάτι που θεωρώ ότι ίσως να είναι και μια αναφορά στην εκκεντρική ερωμένη του Byron, την Λαίδη Caroline Lamb που είχε το ψευδόνυμο «Ariel, The Fairy Queen», αλλιώς είναι άλλη μια πολύ παράξενη Συγχρονικότητα –αλλά γνωρίζουμε ότι και το πλοιάριο που ναυάγησε ο Shelley, ο ίδιος το είχε ονομάσει Ariel, κάτι που είχε ενοχλήσει τον Byron και ο Τρελόνυ τον έπεισε να το βαφτίσει ο ίδιος τελικά Don Juan
Την πυρά του νεκρού Shelley με την παρουσία του Τρελόνυ, του Byron, του Leigh Hunt, και της Mary Shelley, αποθανάτισε σε έναν συγκινητικό πίνακα ο Fourier.
(Στο Λονδίνο δεν υπάρχει μία οδός με το όνομα του Shelley, αλλά υπάρχει προς τιμήν του μία οδός στην Αθήνα. Το τελευταίο ποίημα του είχε τον τίτλο Hellas).
Επίσης, είναι χαρακτηριστικό ότι η Ελληνίδα ηρωίδα του The Vampyre του Dr. John Polidori η οποία γίνεται θύμα του Λόρδου Ruthven/Byron στην Αθήνα, ονομάζεται Ιάνθη. Ιάνθη ήταν το όνομα της κόρης του Shelley…

.

Όταν πέθανε ο Λόρδος Byron στο Μεσσολόγι, ο Τρελόνυ κανόνισε μαζί με τους Αρματολούς τα πάντα για την κηδεία του στην Ελλάδα, και τελικά φρόντισε για την επιστροφή του νεκρού σώματος του στην Αγγλία, όπου έγινε δεύτερη κηδεία. Επίσης, ήταν ο Τρελόνυ που έγραψε τον επικήδειο του Byron στο Λονδίνο.

.

Στον εμφύλιο σπαραγμό που ακολούθησε την Ελληνική Απελευθερωτική Επανάσταση του 1821, μετά την μεγάλη απελευθέρωση, ο Τρελόνυ στάθηκε πιστός στο πλευρό του φίλου του, Οδυσσέα Ανδρούτσου, όταν αυτός ήρθε σε ρήξη με την νέα προδοτική Ελληνική κυβέρνηση και τον Μαυροκορδάτο
Τελικά ο μεγάλος ήρωας Οδυσσέας Ανδρούτσος συνελήφθη, και αργότερα στραγγαλίστηκε, από τους κυβερνητικούς Έλληνες με διαταγή του Μαυροκορδάτου, και ο Τρελόνυ ανέλαβε τον έλεγχο του στρατού του που είχε απομείνει, και του φρουρίου του στο Κορύκειο Άνδρο.
Εκεί, μέσα στο αρχαίο μυστικό σπήλαιο, ήρθαν και συνάντησαν τον Τρελόνυ κάποιοι ξένοι αξιωματικοί, υποτίθεται για να μπουν στην υπηρεσία του, ενώ ήταν πράκτορες που είχαν ως αποστολή την δολοφονία του –σταλμένοι από τον Μαυροκορδάτο.
Αυτοί, παρέα με τον Τρελόνυ τον οποίο είχαν ξεγελάσει, υποκρινόμενοι τους μεθυσμένους και ενώ τον είχαν μεθύσει, μέσα στο Κορύκειο Άνδρο, άρχισαν να πυροβολούν σε κάποιες σκιές του σπηλαίου για τις οποίες άρχισαν να φωνάζουν ότι ήταν οι σκιές των νεκρών που ανέρχονταν από τον Άδη, παρασύροντας τον Τρελόνυ σε μία παράλογη σκοποβολή… Τελικά, όταν είχε γυρισμένη την πλάτη του, εκείνοι γύρισαν τα όπλα τους εναντίον του και τον πυροβόλησαν. Πιστεύοντας ότι τον είχαν σκοτώσει, διέφυγαν, αλλά μετά συνελήφθησαν από τα παλικάρια του Τρελόνυ και θανατώθηκαν.
Ο Τρελόνυ, παρ’ όλο που είχε τραυματιστεί σχεδόν θανάσιμα, ήταν εύσωμος και με πολύ ρωμαλέα ιδιοσυγκρασία, πάλεψε πολύ καιρό με τον θάνατο και τελικά επέζησε…
Μετά την μεγάλη προδοσία που έγινε στον Ανδρούτσο (όπως και σε σχεδόν όλους της μεγάλους ήρωες της Επανάστασης του 1821) και την στυγνή δολοφονία του από τον Μαυροκορδάτο και τους πράκτορες των ξένων δυνάμεων που τον έλεγχαν, ο Τρελόνυ διέφυγε και αποσύρθηκε με την Ταρσίτσα στην Ζάκυνθο, όπου έζησε αρκετό καιρό.
Αλλά τελικά χώρισαν με την Ταρσίτσα, και, επειδή η Ταρσίτσα τον πρόδωσε, εκείνος –που τής φερόταν με σκληρότητα έτσι κι αλλιώς– την κούρεψε και την έκλεισε σε μοναστήρι, και έφυγε. Αργότερα, μακάβρια, τής έστειλε μέσα σε ένα κασόνι το νεκρό σώμα της μικρής κόρης τους –που στο μεταξύ είχε πεθάνει από αρρώστια στο σπίτι μιας γυναίκας που την φιλοξενούσε. Μιλάμε για ένα μεγάλο δράμα.
Στην Ρώμη, επειδή δεν του άρεσε το γεγονός ότι ο Shelley ήταν θαμμένος μαζί με άλλους τάφους δίπλα του, ο Τρελόνυ αγόρασε μια μικρή έκταση εκεί κοντά, και μετακίνησε τις στάχτες του Shelley σε νέο τάφο, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα.

.

Ο ηρωικός  Έντουαρντ Τζων Τρελόνυ ταξίδεψε στην βόρειο Αμερική, εμπλεκώμενος σε ένα σωρό περιπέτειες, τα χρόνια πέρασαν, και κάποτε επέστρεψε στην Αγγλία, όπου τον υποδέχθηκαν θερμά τα μέλη του London Society και όλοι οι Ρομαντικοί της χώρας, αφού αποτελούσε έναν από τους ήρωές τους, κι επίσης έλαβε τιμητικά τον τίτλο του Λόρδου. Πάντα διηγόταν τις πιο παράξενες ιστορίες από τις περιπέτειές του.
Τελικά, ξαναπαντρεύτηκε και έφτιαξε νέα οικογένεια, μετακόμισε σε μια φάρμα στην εξοχή της Αγγλίας, όπου απομονώθηκε για πολλά χρόνια, συγγράφοντας.
Αργότερα, επιστρέφοντας στο Λονδίνο με μια ερωμένη, έγραψε το περίφημο βιβλίο του για τον Byron και τον Shelley –όπου περιγράφει τον Byron ως έναν πολύ σκοτεινό δαιμονικό ήρωα, αλλά με μεγάλο θαυμασμό.
Έπειτα, ο Τρελόνυ έγινε ασκητής.
Έφυγε από την ζωή το 1881, στην υπέργηρη –για την εποχή– ηλικία των 88 ετών. Είχε ζητήσει το σώμα του να ενταφιαστεί στην Ρώμη, δίπλα ακριβώς από τον τάφο του καρδιακού φίλου του, του ποιητή Shelley, όπως και έγινε, όπου και βρίσκονται μαζί στην αιωνιότητα.
Ήταν ο τελευταίος των Ρομαντικών.

O μεγάλος ποιητής Πέρσυ Σέλλεϋ πνίγηκε όταν βυθίστηκε το πλοιάριο του στην θάλασσα της Ιταλίας. Ο Ιταλικός νόμος απαγόρευε να μεταφερθούν οι σωροί των πνιγμένων πέρα από την ακτή (αποφυγή επιδημιών). Κι έτσι, η σωρός του Σέλλεϋ δόθηκε στην πυρά, στην ακτή. Όπως ακριβώς το αποθανατίζει ο θρυλλικός αυτός πίνακας, παρόντες είναι ο Λόρδος Μπάιρον, ο Τζων Τρελλώνυ, η Μαίρη Σέλλεϋ, και ένας ακόμη φίλος τους. Την ώρα που καιγόταν ο Σέλλεϋ, ο επιστήθιος φίλος του ο Τρελλώνυ, απότομα βούτηξε μέσα στις φλόγες και απέσπασε την καρδιά του Σέλλεϋ. Αργότερα την πρόσφερε στην Μαίρη Σέλλεϋ.

.

3.

«My Dark Lord»

.

Η Claire Clermont, ετεροθαλλής αδελφή της Mary Shelley, εφήμερη ερωμένη του Λόρδου Byron –και παρούσα στην Bίλα Diodati την νύχτα που άρχισε να συγγράφεται το Frankenstein και το Vampyre έγραψε  ένα βιβλίο για τις αναμνήσεις της από τον Byron, My Recollections of Lord Byron, που πεισματικά τής ζήτησε να το συγγράψει ο Τρελόνυ.
Στις σελίδες του περιγράφει έναν «Σκοτεινό Λόρδο» (My Dark Lord), εκκεντρικό γόητα, «σαδιστικό τέρας», «λάτρη του αίματος και του τρόμου», «ερωτευμένο με την φωνή του»… Και διηγείται για το πώς είχε «ράψει την Ελληνίδα ερωμένη του μέσα σε ένα τσουβάλι και την πέταξε στον Βόσπορο»(!), για το πώς έκανε δύο παιδιά με μία γυναίκα στο Νότιγχαμ που αρνήθηκε να την παντρευτεί κι εκείνη αυτοκτόνησε, ότι μπορούσε κατά βούληση να προκαλέσει εφιάλτες στον ύπνο ενός ανθρώπου(!), και επίσης ότι «…είχε ορκιστεί να πραγματοποιεί πάντα την θέλησή του χωρίς να νοιάζεται για οποιοδήποτε εμπόδιο, και φυσικά χωρίς ενοχλήσεις από την συνείδησή του».
Ο Byron απαρνήθηκε την Claire, (κατά την Claire), λέγοντάς της :
«Τώρα μπορείς να φύγεις μακριά, αλλά δεν θα με ξεχάσεις ποτέ –καμμία γυναίκα που με αγάπησε κάποτε δεν με ξέχασε ποτέ : διότι πάντα φροντίζω να την σημαδεύω με τέτοια ατιμία, που δεν μπορεί παρά να με θυμάται συνεχώς για την υπόλοιπη κακόμοιρη ζωή της…»
Η Claire, επίσης δήλωσε ότι ο (Mad, Bad, and Dangerous to Know) Byron είναι εντελώς ταυτόσημος με τον ήρωα Lord Ruthven του βιβλίου Glenarvon της Λαίδης Caroline Lamb, «…στο οποίο ο ποιητής εμφανίζεται ως δαιμονικός εραστής που ντύνεται με μαύρο μανδύα με κουκούλα ως σκοτεινός καλόγερος, συχνάζει σε ερειπωμένα μοναστήρια, και ουρλιάζει σαν λύκος προς το φεγγάρι…»
«Είμαι καταραμένος», λέει, «δίνω μόνο δυστυχία σε όποιον με πλησιάζει! Η αγάπη μου είναι θάνατος…»

.

4.

Αιωνία η Μνήμη του Shelley

.

Ο μεγάλος Φιλέλληνας Ρομαντικός ποιητής Percy Shelley, καρδιακός φίλος του Λόρδου Byron και υποστηρικτής της Ελληνικής Απελευθερωτικής Επανάστασης του 1821.
Το τελευταίο του έργο ήταν το μεγάλο επικό ποίημα Hellas, το οποίο αφιέρωσε στον Μαυροκορδάτο, χωρίς να γνωρίζει ότι ο Μαυροκορδάτος ήθελε να δολοφονήσει τον Λόρδο Byron, αποπειράθηκε με πράκτορες να σκοτώσει τον καλύτερο φίλο του Shelley και πράκτορα του Byron, Τζων Τρελόνυ, που ήταν φίλος και συμπολεμιστής του Οδυσσέα Ανδρούτσου (και παντρεύτηκε την αδελφή του), ενώ ο Μαυροκορδάτος εκτέλεσε τον Ανδρούτσο και κυνήγησε πολλούς από τους μεγάλους ήρωες της Ελληνικής Επανάστασης.
Υπάρχει μάλιστα η θεωρία, την οποία επιβεβαιώνω –την οποία πίστευε και ο Τρελόνυ, ο οποίος είχε βρει και έναν μάρτυρα από τους ενόχους, που τού το ομολόγησε πριν πεθάνει– ότι  κύκλωμα ξένων πρακτόρων, εν γνώσει (ή με εντολή) του προδότη πολιτικού Μαυροκορδάτου, βύθισε με εμβολισμό το πλοιάριο του Shelley στην Ιταλία, και ότι ο πνιγμός του ήταν δολοφονία…
Αιωνία του η Μνήμη.

.

5.

«Να Πάω να Πολεμήσω Μαζί με τους Έλληνες» 

.

Ο μεγάλος λόγιος Αμερικανός συγγραφέας και ποιητής Edgar Allan Poe, ο πατέρας της σύγχρονης λογοτεχνίας του Φανταστικού, του Τρόμου και του Μυστηρίου, στην νεότητά του υπήρξε πολύ μεγάλος θαυμαστής του Λόρδου Byron.
Ο Ε. Α. Poe, που επηρέασε τους πάντες και τα πάντα σε αυτά τα λογοτεχνικά πεδία (υπήρξε ακόμη και ο επινοητής των αστυνομικών ιστοριών), και είναι ο πιο αντιπροσωπευτικός σκοτεινός συγγραφέας των τελευταίων τριών αιώνων με δαιμονική φήμη, είχε ως βασική επιρροή του τον Λόρδο Byron!
Η νεανική εμμονή του με τον Byron δεν είναι ευρύτερα γνωστή, όπως δεν είναι ευρύτερα γνωστό και το εξής:
Ο E. A. Poe ήταν πάρα πολύ ένθερμος Φιλέλληνας, και, θέλοντας να γίνει συμπολεμιστής του Λόρδου Byron στην Ελλάδα κατά την Ελληνική Απελευθερωτική Επανάσταση, και να τον συναντήσει στην Ελλάδα, όπως γράφει ο ίδιος, «…ξεκίνησα ένα παράτολμο ταξίδι, χωρίς ούτε ένα δολάριο στην τσέπη, για μια Δον-Κιχωτική αποστολή να πάω να πολεμήσω μαζί με τους Έλληνες, που τότε έκαναν έναν απελπισμένο αγώνα για την Ελευθερία…»
Αλλά, τελικά –δυστυχώς ή ευτυχώς– δεν κατάφερε να φτάσει πέρα από την Βοστώνη της Μασαχουσέτης…

6.

.


H θρυλλική και αινιγματική Mary Shelley, συγγραφέας του Frankenstein, σύζυγος του ποιητή Percy Shelley και επιστήθια φίλη του Λόρδου Byron.

.

.

7.

.

.

.

Η περιβόητη Βίλα Diodati, που διατηρούσε ο Λόρδος Byron στην λίμνη της Γενεύης, όπου γράφτηκε το πρώτο μυθιστόρημα με Βαμπίρ, το Vampyre, και το γοτθικό έργο Frankenstein.
Μεγάλο μυστήριο υπάρχει για το τι ακριβώς συνέβαινε εκεί, όταν ζούσαν εκεί ο Byron, το ζεύγος Shelley, η Claire Clermont, και ο Doctor John Polidori

.

8.

.

.

O Dr. John Polidori, φίλος και γιατρός του Byron, (Άγγλος από τη μητέρα του, αλλά ο πατέρας του ήταν Ιταλός ελληνικής καταγωγής), συγγραφέας του έργου The Vampyre (1819), του πρώτου μυθιστορήματος για Βρυκόλακες, με πρωταγωνιστή τον Λόρδο Byron.

.

9.

.

.

Ο Lord Byron (Ruthven) στοιχειώνει βαμπιρικά την Ελληνίδα καλλονή Ιάνθη.

.

10.

.

O δημοφιλής «Κόμης Dracula» όπως τον ξέρουμε ως φιγούρα Βαμπίρ ενός κομψού γόητα σκοτεινού ευγενή που υπνωτίζει το (συνήθως θηλυκό) θύμα του και του πίνει το αίμα ερωτικά, που τον ακολουθεί ένας γοτθικός ρομαντισμός και μία λυρική τραγική ποιητική μοίρα, δεν προέρχεται από το Dracula του Bram Stoker (ήρωας που κυρίως βασίζεται στον ηγεμόνα Βλαντ Τέπες τον «παλουκωτή», εθνικό ήρωα της Ρουμανίας εναντίον των Τούρκων –και κάπως αντίστοιχο με τον δικό μας «Βασίλειο τον Βουλγαροκτόνο»), αλλά από τον Λόρδο Byron (εθνικό ήρωα της Ελλάδας εναντίον των Τούρκων) ως ήρωα του έργου The Vampyre και του μυστηρίου που το τριγυρίζει, και συνδυαστικά και από τον θρυλικό ηθοποιό Bela Lugosi που πρώτος ενσάρκωσε τον Κόμη-Βαμπίρ στον κινηματογράφο (Todd Browning, 1931), στο πρότυπο του Vampyre του Dr Polidori, διαδίδοντας έτσι τον παλαιότατο χαρακτήρα αυτόν και το ύφος και την εικόνα που χαρακτήρισε τους βαμπιρικούς ήρωες μέχρι σήμερα…

11.

.

.

Ο Λόρδος Byron στο Μεσολόγγι με τους Έλληνες αγωνιστές.

.

12.

.

.

Η Επιγραφή στον τάφο του Λόρδου Byron.

.

13.

.

Ο συνοδός του Λόρδου Byron, o παράξενος Ρομαντικός Τζων Τρελόνυ, «Ο Φίλος του Shelley», ντυμένος ως Έλληνας Αρματολός ανάμεσα σε κρανία έξω από το Κορύκειο Άνδρο, στο εξώφυλλο βιογραφίας της εποχής.
Και, ο τάφος του Τρελόνυ.

14.

.

.

Ο πρώτος πίνακας που ζωγραφίστηκε αμέσως μετά τον θάνατο του Byron, που απεικονίζει νεκρό τον Λόρδο Byron ως Απόλλωνα στην Ελλάδα.

Από πάνω του υπάρχει η Ελληνική επιγραφή «Ελευθερία», ενώ από το παράθυρο διακρίνεται η Ακρόπολη, και στην βάση της κλίνης οι τίτλοι διάσημων έργων του.

.

15.

.

.

The Vampyre – Lord Byron / Dr John Polidori

16.

.

.

Ο Λόρδος Byron με Ελληνική φορεσιά.

.

17.

.

H πολύ σπάνια φωτογραφία της τελευταίας χρηματικής επιταγής (Νοε. 1823), 4.000 λιρών, που έδωσε ο Λόρδος Byron για την ενίσχυση του επαναστατικού Απελευθερωτικού Αγώνα των Ελλήνων. (Είχαν προηγηθεί περιπου άλλες δέκα τέτοιες γνωστές επιταγές, μεγαλύτερων ποσών. Και άλλα άγνωστα ποσά). Το χρηματικό ποσό είναι τεράστιο για την εποχή (μέσος ετήσιος μισθός στην Αγγλία τότε, 8 λίρες – οι 4.000 λίρες σήμερα ισούνται περίπου με μισό εκατομμύριο λίρες).
Είναι βέβαιο ότι ο Byron έδωσε σχεδόν όλη την μεγάλη προσωπική περιουσία του για την ενίσχυση της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και για την Ελευθερία της Ελλάδας. Και στο τέλος, ο μέγας Ρομαντικός ποιητής έδωσε ακόμη και την ζωή του για την Ελευθερία των Ελλήνων.
Έπαιξε καθοριστικό ρόλο, σε πολλά επίπεδα (και σε πολλά μυστικά και άγνωστα σήμερα επίπεδα), για την Ελευθερία της Ελλάδας.
Η Ελλάδα ήταν, είναι και θα είναι, αιώνια Ευγνωμονούσα τον Byron.
Αιωνία του η Μνήμη

.

Περισσότερες δημοσιεύσεις

Ο Λόρδος Μπάιρον ήταν ο Κόμης Ντράκουλα!

Παντελής Β. Γιαννουλάκης © LORD BYRON VAMPYREΟ Λόρδος Μπάιρον ήταν ο Κόμης Ντράκουλα!Το Αρχέτυπο του Λόρδου Βαμπίρ που Ξεκινά από την ΕλλάδαΚαι η Πολύ Παράξενη Ιστορία του Τί ξέρετε για…

Ο Λόρδος Μπάιρον ήταν ο Κόμης Ντράκουλα!
ΟΙ ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ: Ο Τσαρλς Φορτ για τα Μυστήρια της Ανάφλεξης

ΟΙ ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ:
Ο Τσαρλς Φορτ για τα Μυστήρια της Ανάφλεξης

charles fort on the mysteries of ignition Πρόλογος Παντελή Γιαννουλάκη : ΟΙ ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ: Ο Τσαρλς Φορτ για τα Μυστήρια της Ανάφλεξης Στο νέο μου βιβλίο, PARANORMAL, το οποίο…

PARANORMAL !

Παντελής Γιαννουλάκης Συνέγραψα και συνέθεσα ένα νέο μεγάλο βιβλίο για το Paranormal, (για το οποίο πιστεύω ότι είναι mindblowing, με τα πολλά και παράξενα περιεχόμενά του μπορεί αληθινά να «ανατινάξει»…

PARANORMAL !
Άλλοι κόσμοι πέρα από τους πόλους!

Άλλοι κόσμοι πέρα από τους πόλους!

H αυθεντική θεωρία της Κούφιας Γης, υποστηρίζει –μεταξύ άλλων– ότι στον Βόρειο και στον Νότιο Πόλο υπάρχουν δύο τεράστια ανοίγματα, τρύπες.. Η θρυλική αυτή δημοσίευση εδώ προέρχεται απευθείας μέσα από…

ΑΠΟΔΡΑΣΤΕ!

Δεν αντέχαμε άλλο. Σκέφτηκα να αποδράσουμε όσο πιο μακριά γίνεται από την μικρή, μέτρια, προβλέψιμη κι απογοητευτική ζωή μας. Ξεκινήσαμε. Κλειδώσαμε πίσω μας την πόρτα. Το φως του διαδρόμου ήταν καμένο. Μπήκαμε γρήγορα στον θαλαμίσκο, πατήσαμε το κουμπί για το Ισόγειο, αρχίσαμε την κάθοδο, κατέβηκε μερικούς ορόφους, αλλά τελικά κλειστήκαμε στο ασανσέρ ...

H «ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ» ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗΤΟ ΠΑΠΑΓΑΛΑΚΙ

Θυμήθηκα το Turing Test, που υποστηρίζει (από τον Alan Turing) ότι για να πούμε ότι κάτι είναι αληθινά τεχνητή νοημοσύνη θα πρέπει κατά την επικοινωνία σου με αυτό να μην μπορείς να το ξεχωρίσεις από τον άνθρωπο... ...διαβάστε περισσότερα

ΜΑΤΣΟΥ-ΠΙΤΣΟΥ: Η ΙΕΡΗ ΜΥΣΤΙΚΗ ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΑΝΔΕΩΝ

Ίσως το μεγαλύτερο μυστικό των Ίνκας ήταν η θρυλική «χαμένη πόλη των Άνδεων», που τελικά την ανακάλυψε ο Χίραμ Μπίγκαμ το 1911, γνωστή ως «Μάτσου-Πίτσου». ...διαβάστε περισσότερα