ΟΙ ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ:
Ο Τσαρλς Φορτ για τα Μυστήρια της Ανάφλεξης

7 Φεβρουαρίου, 2024 Off By egnartS
ΟΙ ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ: Ο Τσαρλς Φορτ για τα Μυστήρια της Ανάφλεξης

charles fort on the mysteries of ignition

Πρόλογος Παντελή Γιαννουλάκη :

ΟΙ ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ: Ο Τσαρλς Φορτ για τα Μυστήρια της Ανάφλεξης

Στο νέο μου βιβλίο, PARANORMAL, το οποίο ευελπιστώ ότι είναι το Απόλυτο Βιβλίο για το Παραφυσικό, αφιερώνω ένα από τα τριάντα τρία θεματικά κεφάλαια του στην Αυτόματη Ανθρώπινη Ανάφλεξη. Είναι ένα από τα πιο παράξενα και ανησυχητικά Paranormal φαινόμενα. Και, σ’ εκείνες τις σελίδες, συνέγραψα πολλά για αυτό, όπου και παραπέμπω τον αναγνώστη μου…  
Συνοδευτικά ή συμπληρωματικά με εκείνο το μεγάλο κεφάλαιο στο PARANORMAL, θέλω εδώ να παρουσιάσω ένα καταπληκτικό κείμενο που αφορά αυτά τα…φλεγόμενα μυστήρια, το οποίο δεν περιέχεται στο βιβλίο μου, αλλά προέρχεται από τα θρυλλικά έργα του Charles Fort.

Πρόκειται για δύο-τρία μεγάλα συσχετιζόμενα αποσπάσματα από τα θαυμαστά βιβλία του, τα οποία  συνέθεσα σε ένα εννιαίο κείμενο, το απέδωσα στα Ελληνικά (προσπαθώντας να διατηρήσω το ιδιόμορφο συγγραφικό ύφος του), και το επιμελήθηκα όσο καλύτερα μπόρεσα.
Με τον τόσο ιδιαίτερο τρόπο του, τις πληροφορίες και τις προσεγγίσεις του, στην ουσία διευρύνει και προεκτείνει το μεγάλο αυτό μυστήριο. 

 

Ο άνθρωπος που διέδωσε με το έργο του στον 20ο αιώνα τις πληροφορίες και τους προβληματισμούς για το φαινόμενο της Αυτόματης Ανθρώπινης Ανάφλεξης, (μεταξύ αμέτρητων άλλων μυστηρίων και φαινομένων), ήταν ο εκπληκτικός Charles Fort, ο πατέρας της σύγχρονης Έρευνας του Αγνώστου και του Παράξενου, (προς τιμήν του τα παράξενα φαινόμενα ονομάζονται «Φορτεανά Φαινόμενα», Fortean), ο οποίος επινόησε και τον όρο του συγκεκριμένου φαινομένου: Spontaneous Human Combustion.
Τότε, στις δεκαετίες του 1910-20-30, στα απίστευτα βιβλία του Τσαρλς Φορτ, (στα οποία κατέγραφε ό,τι παράξενο εντόπιζε, το κατηγοριοποιούσε και  κατέθετε τους στοχασμούς και τα συμπεράσματά του), υπάρχουν εκατοντάδες καταγραφές περιστατικών Αυτόματης Ανθρώπινης Ανάφλεξης, καθώς και πολλοί αυθεντικοί στοχασμοί του πάνω στο πολύ παράξενο αυτό φαινόμενο, αλλά και πολλές αναφορές που έχουν να κάνουν με μυστήρια και συμβάντα και πρόσωπα, που σχετίζονται με παράξενες φωτιές, τα οποία δίνουν πολλές προεκτάσεις σε όλα αυτά.

 

Για χάρη των αναγνωστών του βιβλίου μου PARANORMAL: Ιδού, λοιπόν, μία γεύση από το έργο του Τσαρλς Φορτ, ένα…φλεγόμενο κείμενο, που, όπως πάντα, χαρακτηρίζεται από την ιδιόμορφη γραφή του Φορτ, τον κυνισμό του και το παράξενο χιούμορ του, τις απίστευτες ειδήσεις και πληροφορίες που έχει συγκεντρώσει, αλλά και τους παράξενους υπαινιγμούς και συλλογισμούς του, για μυστήρια που σχετίζονται με την Αυτόματη Ανάφλεξη.

Π. Γ.

…Ήταν νύχτα της 21ης Ιανουαρίου 1909. Εκείνο το βράδυ μια γυναίκα από μια μικρή επαρχιακή πόλη, ταλαιπωρούσε έναν υπάλληλο ενός ξενοδοχείου της Νέας Υόρκης. Ίσως να μπορούσα να σας εξηγήσω καλύτερα την ασυνήθιστη συμπεριφορά της, αν σας έλεγα πως η γυναίκα αυτή έφτασε τρομαγμένη από μια μικρή επαρχιακή πόλη σε μια μεγαλούπολη, με το μυαλό της να τρέμει μπροστά στους πιθανούς κινδύνους μιας μεγαλούπολης και με την φαντασία της έρμαιο των εμμονών της.
Η γυναίκα λέγονταν Mary Wells Jennings από το Brewster της Νέας Υόρκης, και η τοποθεσία ήταν το Ελληνικό ξενοδοχείο της 42ης Οδού, (Brooklyn Eagle, 22 Ιανουαρίου 1909). Η κυρία Jennings ζήτησε από τον υπάλληλο της βραδινής βάρδιας να τής αλλάξει δωμάτιο, γιατί όπως είπε φοβόταν πως θα έπαιρνε φωτιά. Ο υπάλληλος τής έδωσε ένα άλλο δωμάτιο. Λίγη ώρα αργότερα, το σκηνικό επαναλήφθηκε: μπορούσε άραγε να τής δώσει κάποιο άλλο δωμάτιο; Άλλαξε λοιπόν  πάλι δωμάτιο. Δεν πέρασε πολύ ώρα και ξαναενόχλησε τον υπάλληλο. Της έδωσε ξανά άλλο δωμάτιο. Η φανταστική φωτιά, δηλαδή, κυνηγούσε την κυρία από δωμάτιο σε δωμάτιο. Λίγες ώρες αργότερα, σ’ ένα άδειο δωμάτιο όπου οι υπεύθυνοι του ξενοδοχείου είχαν αποθηκεύσει κουτιά με μπογιές, ξέσπασε πυρκαγιά.

.

Το βράδυ της 6ης Απριλίου 1919 (Dartford Chronicle, 7 Απριλίου 1919), ο κύριος J. Temple Thurston βρίσκονταν μόνος στο σπίτι του, στο Hawley Manor, κοντά στο Danford. Η γυναίκα του έλειπε στο εξωτερικό. Δεν υπήρχε τίποτε φανερό προς έναν τρίτο, που να δείχνει πως η γυναίκα του έλειπε. Κάτι είχε τύχει και οι υπηρέτες έλειπαν κι αυτοί. Ο Thurston ήταν μόνος.  Στις 2:40΄ τα ξημερώματα της 7ης Απριλίου, η πυροσβεστική κλήθηκε στο Hawley Manor. Έξω από το δωμάτιο του Thurston, το υπόλοιπο σπίτι του είχε γίνει παρανάλωμα του πυρός: αλλά στο δωμάτιο του δεν υπήρχε το παραμικρό ίχνος φωτιάς. Ο Thurston ήταν νεκρός. Το σώμα του ήταν καμμένο αλλά τα ρούχα που φορούσε ήταν άθικτα από την φωτιά!
Από την ιστορία του J. Temple Thurston, επισημαίνω το γεγονός πως ο άνθρωπος αυτός ήταν καμένος, από μια πυρκαγιά που δεν άγγιξε τα ρούχα του. Όταν τον βρήκαν γύρω στις τρεις τα ξημερώματα ήταν ντυμένος καλά. Ο Thurston δεν είχε ξαγρυπνήσει εκείνη την νύχτα πίνοντας, και δεν υπήρχε κανένα στοιχείο που να υπονοεί πως διάβαζε οτιδήποτε.
Κάποιοι θεώρησαν παράξενο το γεγονός πως ο Thurston ήταν ξύπνιος και ντυμένος καλά στις τρεις τα ξημερώματα. Η ετυμηγορία των αρμοδίων ήταν πως ο Thurston είχε πεθάνει από ανακοπή της καρδιάς  λόγω του καπνού που είχε εισπνεύσει. Τα καψίματα στο σώμα του ήταν μεγάλα κοκκινόμαυρα κομμάτια καμένου δέρματος, ενώ οι πατούσες των ποδιών του ήταν ολοκληρωτικά καμένες. Θα έλεγε κανείς πως ο άνθρωπος αυτός στεκόταν πάνω στις πυρωμένες φλόγες μιας φωτιάς που δεν πρόλαβε εντελώς να τον κάψει πιο ψηλά. Παρόλο που το σπίτι είχε καεί, το δωμάτιο του Thurston περιέργως παρέμεινε εντελώς άθικτο από την φωτιά. Δεν υπήρξε απολύτως κανένα στοιχείο που να υπονοεί πως ο Thurston είχε ξυπνήσει στις τρεις τα ξημερώματα, για παράδειγμα, από μια φωτιά σε κάποιο άλλο σημείο του σπιτιού, έκαψε τα πόδια του, γύρισε στο δωμάτιο του όπου και ντύθηκε για να πεθάνει λίγη ώρα αργότερα από καρδιακή προσβολή. Ίσως, μάλιστα, και να είχε πεθάνει πολλές ώρες πριν ξεσπάσει η φωτιά στο σπίτι.

.

Μου φαίνεται πως θα πρέπει να θεωρήσω όλες τις αναφορές μου εδώ, ως απλές «ιστορίες». Υπάρχουν εδώ μεγάλες δόσεις κακής φαντασίας ή οτιδήποτε άλλο εννοούμε με τον όρο «ψέμματα». Οι ιστορίες μας δεν είναι ρεαλιστικές. Και υπάρχει κάτι στην ιστορία του J. Temple Thurston, που, εμένα τουλάχιστον, μου φαίνεται ως προϊόν αναθεωρήσεων… Είναι ακριβώς όπως μια φανταστική σκηνή σε ένα μυθιστόρημα, όπου ο συγγραφέας σκοτώνει τον χαρακτήρα του μέσα στις φλόγες, και μετά ανακαλύπτει κάποιες ανακρίβειες σχετικά με το καμένο σώμα του χαρακτήρα του και το γεγονός πως ξέχασε να μιλήσει για μια φωτιά σε κάποιο σημείο του σπιτιού, κλπ – αλλά,  ακόμα κι έτσι, εδώ τώρα έχουμε να κάνουμε μ’ έναν ερασιτέχνη του είδους, που αδυνατεί να δώσει οποιαδήποτε εξήγηση για την φωτιά…     
Για τους έμπειρους πυροσβέστες, η φωτιά ήταν τόσο ακατανόητη όσο και το καμένο σώμα του Thurston με τα άθικτα ρούχα. Όταν οι πυροσβέστες μπήκαν στο Hawley Manor, βρήκαν την φωτιά να καίει έξω από το δωμάτιο του Thurston. Δεν υπήρχε εκεί κοντά κάποιο τζάκι, και ούτε περνούσαν από το σημείο αυτό τα καλώδια του ηλεκτρικού. Δεν υπήρχαν σημάδια ούτε και υπόνοιες εμπρησμού. Δεν υπήρχαν όμως  ούτε και σημάδια διάρρηξης ή ληστείας στο σπίτι. Στις τσέπες του Thurston βρέθηκαν τα χρήματα και το ρολόι του. Η φωτιά, που κανείς δεν έμαθε ποτέ από πού και πώς ξεκίνησε, φαίνεται πως κατευθυνόταν στο δωμάτιο του Thurston, λες κι ήθελε να κάψει το σώμα και τα ρούχα του. Όταν έφτασαν οι πυροσβέστες, η φωτιά έκαιγε έξω από την πόρτα του δωματίου του…

.

Αν ένας άνθρωπος καιγόταν δίχως να υπήρχαν ίχνη φωτιάς στα ρούχα του, τότε μπορεί εκείνη η γυναίκα από το Whitley Bay που βρήκε την αδερφή της καμένη πάνω σ’ ένα κρεββάτι το οποίο δεν είχε καθόλου ίχνη φωτιάς, να έλεγε πιθανότατα την αλήθεια.
Αν η γυναίκα ομολογούσε πως είχε πει ψέματα, τότε το μυστήριο θα λυνόταν και το ενδιαφέρον του κοινού θα μειωνόταν. Μια ομολογία ενός ανθρώπου κάτω από την πίεση της αστυνομίας ή του ανακριτή, έχει την ίδια αξία με την δήλωση ενός ανθρώπου κάτω από πίεση, πως μια μηλιά παράγει χυμό μήλου. Μια αναλογία όπως αυτή, πάντως, καταρρέει πολύ εύκολα. Δεν έχω ακούσει ποτέ μου για κάποιο μήλο, που αν πιεστεί σωστά, θα βγάλει χυμό μήλου ή σπιτική μπύρα, ανάλογα με τις ανάγκες μας… 

Μια φορά κι έναν καιρό, όταν ακόμη δεν ήμουν ένας υποψιασμένος άνθρωπος, και τα δόγματα των ανθρώπων μπορούσαν εύκολα να διαμορφώνουν την αντίληψή μου, μάζευα, πού και πού, κάποιες ειδήσεις που θεωρούσα ως ανεξήγητα φαινόμενα. Τα πράγματα που κάνω δεν είναι ακραία, όπως νομίζουν οι λιγότερο φίλοι μου, και μπορώ να πω πως αντλώ ευχαρίστηση από αυτά με πολλούς τρόπους : ενεργώ με έναν τρόπο που θα έκανε κάποιον να νομίζει πως προσπαθώ να ανακαλύψω τα πάντα από το καθετί.
Η έρευνα μου για το Ανεξήγητο, μού έγινε μανία. Ανέλαβα την υποχρέωση προς τον εαυτό μου, να μελετήσω εμπεριστατωμένα όλα τα επιστημονικά περιοδικά, τουλάχιστον μέσω των ευρετηρίων που εκδόθηκαν μετά το 1800 στην Γαλλία και στην Αγγλία και στην Αμερική, και μπορούσα να τα προμηθευτώ από τις βιβλιοθήκες της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου. Κι όσο προχωρούσα, με τις μικρές μου υποψίες στην γέννησή τους ακόμα, βρέθηκα μπροστά σε μια νέα θεματολογία του Παράξενου και του Ανεξήγητου…
Εξαιτίας των εκατοντάδων περιπτώσεων που έχω σημειώσει, το ζήτημα «Φωτιές» έχει κεντρίσει πολύ το ενδιαφέρον μου. Διαβάζοντας κανείς τις εκατοντάδες αυτές παράξενες αναφορές, ανακαλύπτει πως πολλές από αυτές είναι πολύ μυστηριώδεις, αλλά η κυρίαρχη ιδέα είναι πως αν έχουμε τις σωστές πληροφορίες τότε το Ανεξήγητο μπορεί να καταταχθεί στο χώρο των ατυχημάτων, των απροσεξιών ή των εμπρησμών. Γενικά. Αν όμως δεν ξεχάσετε το μυστήριο αυτό, ειδικά, τότε, όπως και σε κάθε άλλο πεδίο φαινομένων, θα βρεθείτε μπροστά σε περιπτώσεις που δεν μπορούν να εξηγηθούν…

.

New Zealand Times, 9 Δεκεμβρίου 1886 : ο δωδεκάχρονος Willie Brough, ο οποίος είχε αναστατώσει ολόκληρη την πόλη του Turlock στην Καλιφόρνια με τις φωτιές που άναβε «με το βλέμμα του», αποβλήθηκε από το σχολείο του εξαιτίας του παράξενου αυτού άγριου ταλέντου του.
Οι γονείς του τον έδιωξαν από το σπίτι πιστεύοντας πως είχε καταληφθεί από τον ίδιο τον διάβολο, αλλά τελικά ένας αγρότης τον περιμάζεψε και τον έστειλε ξανά στο σχολείο. «Την πρώτη μέρα, ξέσπασαν πέντε φωτιές στο σχολείο: μια στο κέντρο ενός ταβανιού, μια στο γραφείο ενός δασκάλου, μια στην ντουλάπα και δύο σ’ έναν τοίχο. Οι νέοι κηδεμόνες του τον έδιωξαν το ίδιο βράδυ από το σπίτι…» (New York Herald, 16 Οκτωβρίου 1886).
Το να βάζεις φωτιά στο γραφείο του δασκάλου ή στη ντουλάπα, είναι κατανοητό, και το καταλάβαινα ακόμη καλύτερα όταν ήμουν κι εγώ ένας δωδεκάχρονος πιτσιρικάς, αλλά για τις φωτιές στο κέντρο του ταβανιού και στους τοίχους του σχολείου θα πρέπει να υπάρχει μια εξήγηση. Μου φαίνεται πως κανένας παραμυθάς δεν θα σκεφτόταν κάτι παρόμοιο, κι ούτε θα σκάρωνε μια τόσο απίθανη ιστορία (και με τόσο δύσκολη εκτέλεση) ακόμα κι αν τού περνούσε απ’ το μυαλό.

.

Γνωρίζω κι άλλα περιστατικά, όπου έχουν συμβεί παρόμοια γεγονότα. Το συγκεκριμένο επεισόδιο με τις φωτιές στους τοίχους και το ταβάνι, δεν αποτελεί τυπική παραλλαγή των φανταστικών λογοτεχνικών και των παράξενων ιστοριών, ή έμπνευση από αυτές. Αν οι συγγραφείς που γράφουν τέτοιες  ιστορίες, δεν είχαν ακούσει ποτέ τους την περίπτωση του Willie Brough, θεωρώ απίθανο το γεγονός πως θα μπορούσαν να επινοήσουν οτιδήποτε παρόμοιο. Φαίνεται ότι εκείνο που πιστεύω τελικά, είναι πως -κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις- αν ένα πράγμα δείχνει εξαιρετικά απίθανο, τότε είναι πιθανό…

.

Στις 6 Αυγούστου 1887, σ’ ένα μικρό διώροφο της οδού Victoria, στο Woodstock του New Brunswick, όπου έμεναν ο κύριος Reginald C. Hoyt, η γυναίκα του, τα τέσσερα παιδιά του και οι δυο ανιψιές του, ξέσπασε ξαφνικά μια φωτιά (New York World, 8 Αυγούστου 1887). Οι ένοικοι πρόλαβαν και την έσβησαν. Αλλά, το ίδιο ξαφνικά πάντα, μέσα σε λίγες μόνο ώρες, οι φωτιές που άναψαν ήταν γύρω στις σαράντα! Οι φωτιές δεν επεκτείνονταν γύρω από τις εστίες τους, είτε γιατί σβήστηκαν πολύ γρήγορα, είτε γιατί τις εμπόδισε μια άγνωστη δύναμη.
«…Οι φωτιές αυτές δεν μπορούν να αποδοθούν σε ανθρώπινες ενέργειες, πράγμα που προβληματίζει και τους πιο σκεπτικιστές. Την μία άρχισε ξαφνικά να καίγεται μια κουρτίνα που βρίσκονταν ψηλά, κοντά στο ταβάνι, την άλλη το πάπλωμα ενός κρεβατιού σ’ ένα άλλο δωμάτιο, την άλλη ένα καλάθι με ρούχα που βρισκόταν στην αποθήκη, την άλλη ένα παιδικό φόρεμα που κρεμόταν σ’ έναν γάντζο…»

.

New York Herald, 6 Ιανουαρίου 1895: φωτιές στο διαμέρισμα του Adam Colwell, στην οδό Guernsey, στο Greenpoint του Brooklyn : μέσα σε είκοσι ώρες, αρχίζοντας από το απόγευμα της 5ης Ιανουαρίου που  το σπίτι του Colwell κάηκε, άναψαν πολλές φωτιές ακόμα. Οι αστυνομικοί ερευνούσαν την υπόθεση. Είδαν πολλά έπιπλα να αναποδογυρίζουν από μόνα τους μέσα στις φωτιές, και μαζί με τους πυροσβέστες ανέφεραν πως η πηγή των φωτιών τούς ήταν άγνωστη. Ο αρχηγός της πυροσβεστικής δήλωσε: «Είναι πολύ πιθανό η μικρή Rhoda να άναψε δυο από τις φωτιές, αλλά δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνη για τις υπόλοιπες, γιατί ανακρινόταν στο αστυνομικό τμήμα την ώρα που ξέσπασαν. Δεν θέλω να θεωρηθώ οπαδός του υπερφυσικού, αλλά δεν έχω καμιά εξήγηση να σας δώσω, όσον αφορά τις αιτίες των πυρκαγιών και όλα αυτά τα έπιπλα που αναποδογύριζαν από μόνα τους…»
Σύμφωνα με τον Colwell, το απόγευμα της 4ης Ιανουαρίου, την ώρα που καθόταν με την γυναίκα του και την 16άχρονη θετή κόρη του, την Rhoda, ακούστηκε ένας κρότος. Μια μεγάλη, άδεια σόμπα στο σαλόνι είχε πέσει στο πάτωμα. Αργότερα, τέσσερις πίνακες έπεσαν από τους τοίχους, όταν ο Colwell έλλειπε από το σπίτι. Όταν γύρισε, την ώρα που του διηγούνταν το περιστατικό, μύρισε καπνό. Ένα κρεββάτι είχε ξαφνικά πιάσει φωτιά. Κάλεσε έναν  αστυνομικό, ο οποίος έσβησε την φωτιά, αλλά δεν έφυγε, γιατί είδε ξαφνικά την ταπετσαρία πίσω από τον γιο του Colwell, τον Stuart, να παίρνει ξαφνικά φωτιά.
Τότε ήταν που έφτασε στο σπίτι ο επιθεωρητής Dunn. Άλλη μια φωτιά ξέσπασε ξαφνικά, και μια βαριά λάμπα έπεσε από τον γάντζο απ’ όπου κρεμόταν. Το σπίτι κάηκε τελικά, και στην οικογένεια Colwell, που βρίσκονταν σε άσχημη οικονομική κατάσταση, απέμειναν μόνο τα ρούχα που φορούσαν. Οδηγήθηκαν στον σταθμό της αστυνομίας. Ο αστυνομικός διευθυντής της περιφέρειας Greenpoint, Rhoades, δήλωσε:
«Οι άνθρωποι που συλλάβαμε δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τις παράξενες φωτιές. Όσο περισσότερο εξετάζω το περιστατικό, τόσο πιο μυστηριώδες μου φαίνεται. Η μόνη εξήγηση που έχω να δώσω αυτήν την στιγμή, είναι πως οι φωτιές είχαν υπερφυσικά αίτια. Δεν έχω άλλη εξήγηση! Έστειλα τους άνδρες μου να ερευνήσουν την αιτία από την οποία ξέσπασαν όλες εκείνες οι φωτιές κάτω από την μύτη τους. Και έγιναν μάρτυρες περισσότερων παράξενων φαινομένων..»
Ο επιθεωρητής Dunn, δήλωσε: «Συνέβησαν μπροστά στα μάτια μου τέτοια πράγματα που μέχρι τώρα θεωρούσα αδύνατα…» Η δήλωση αυτή δεν πρέπει να άρεσε στους ανωτέρους του, (βλ. New York Herald, 7 Ιανουαρίου 1895).

.

Θα πάρω μια αναφορά για «μυστηριώδεις φωτιές» από την εφημερίδα St. Louis Globe-Democrat, της 19ης Δεκεμβρίου, 1891. Σύμφωνα με την ιστορία της Globe-Democrat, κάποια πολύ «παράξενα» περιστατικά συνέβησαν στο σπίτι του Robert Dawson, ενός γεωργού από το Thorah, κοντά στο Τορόντο του Καναδά. Στο σπίτι έμεναν ο Dawson με την γυναίκα του και την θετή τους κόρη, μια 14χρονη αγγλίδα, την Jennie Bramwell. Οι υιοθετημένες κόρες και οι υπηρέτριες, τράβηξαν αμέσως την προσοχή μου στις υποθέσεις αυτές.
Το κορίτσι ήταν άρρωστο. Μέσα στην ζάλη και στον πυρετό της, έδειξε για μια στιγμή το ταβάνι και φώναξε: «Κοιτάξτε αυτό!». Το ταβάνι είχε πάρει φωτιά. Ο κύριος και η κυρία Dawson, τρόμαξαν όταν το κορίτσι τους έδειξε κι άλλη μια φωτιά στην πόρτα. Την επόμενη μέρα ξέσπασαν πολλές φωτιές στο σπίτι. Κάθε φορά που έσβηναν την μία φωτιά, άλλη μία ξεσπούσε σε κάποιο άλλο σημείο του σπιτιού. Κάποια στιγμή που η κυρία Dawson και το κορίτσι κοίταζαν έναν τοίχο, η ταπετσαρία του τυλίχτηκε στις φλόγες. Το φόρεμα του κοριτσιού πήρε φωτιά, και η κυρία Dawson έκαψε τα χέρια της στην προσπάθεια της να την σβήσει. Οι φωτιές συνέχισαν να ξεσπούν δίχως λόγο για μια βδομάδα περίπου. Ένα μικρό γατάκι κάηκε…

.

Υπάρχουν όμως και πιο πρόσφατα στοιχεία.
Η εφημερίδα Daily Mail του Λονδίνου, της 13ης Δεκεμβρίου 1921, αναφέρεται στην ιστορία ενός παιδιού στη Βουδαπέστη, που άναβε φωτιές στα έπιπλα απλά και μόνο με την παρουσία του σε κάποιο χώρο.
Το αγόρι ήταν περίπου 13 χρονών. Μετά ακριβώς από την ημέρα που έκλεισε τα δώδεκα χρόνια του, οι φωτιές ξεσπούσαν συχνά, μόνο και μόνο με την παρουσία του. Οι «υποψιασμένοι» γείτονές του, όπως τους αποκαλεί η σχετική αναφορά, είχαν διώξει το αγόρι και τη μητέρα του από το σπίτι τους και δεν ήθελαν πια τις επισκέψεις τους. Λέγεται πως κάθε φορά που το αγόρι κοιμόταν, οι φλόγες χόρευαν ολόγυρά του και έκαιγαν ελαφρά το μαξιλάρι του.

.

Στην εφημερίδα New York Times, της 25ης Αυγούστου 1929, παρουσιάστηκε μια συναρπαστική ιστορία σχετικά με το νησί Antigua, των Δυτικών Ινδιών. Πρόκειται για μια ιστορία που αντιστρέφει τα στοιχεία κάποιων άλλων ιστοριών. Είναι μια αναφορά για ένα κορίτσι που τα ρούχα του καίγονταν ολοσχερώς, αφήνοντας το σώμα του εντελώς ανέγγιχτο από την φωτιά. Το κορίτσι, μια νέγρα που ονομάζονταν Lili White, και ζούσε στο χωριό Liberta, πήρε ξαφνικά φωτιά ενώ περπατούσε στον δρόμο. Όμως, αυτό συνέβαινε και πολλές φορές στο σπίτι της, με αποτέλεσμα να εξαρτάται από τους γείτονες για τον ρουχισμό της. Σύμφωνα με την ιστορία, «όταν κοιμόταν στο κρεββάτι της, τα σεντόνια γύρω της έπαιρναν φωτιά, αφήνοντας το κορμί της τελείως ανέπαφο…»

.

New York Sun, 2 Φεβρουαρίου 1932. «Οι φωτιές που ξεπήδησαν από το πουθενά και έκαψαν κάποια αντικείμενα στο σπίτι του C. H. Williamson, έχουν τρομοκρατήσει την κοινότητα μας και συνεχίζουν απτόητα. Το Σάββατο, κάηκαν οι κουρτίνες από τα παράθυρα του σπιτιού του κυρίου Williamson. Από τότε, η φωτιά επεκτάθηκε σε διάφορα σημεία σε άλλα πέντε δωμάτια. Πέντε κουρτίνες, σεντόνια, τραπεζομάντηλα και πολλά άλλα αντικείμενα, τυλίχτηκαν ξαφνικά στις φλόγες κάτω από την μύτη των ανθρώπων του σπιτιού. Η κόρη του Williamson στεκόταν στην μέση του δωματίου δίχως η φωτιά να πλησιάζει κοντά της. Ξαφνικά το φόρεμά της τυλίχτηκε στις φλόγες. Μετά και από αυτό το περιστατικό, όλα τα αντικείμενα του σπιτιού μεταφέρθηκαν έξω από το σπίτι για να περισωθούν…»

.

Στην εφημερίδα New York Sun, της 1ης Δεκεμβρίου 1882, υπάρχει μια αναφορά σχετικά με τις παραφυσικές δυνάμεις του A. W. Underwood, ενός νέγρου 24 ετών από το Paw-Paw του Μίσιγκαν. Η αναφορά είναι αντίγραφο του άρθρου της Michigan Medical News που έγραψε ο Dr. L. C. Woodman από το Paw-Paw.
Ο Dr. Woodman έγραφε πως ήταν πεπεισμένος πως οι παράξενες δυνάμεις του Underwood ήταν γνήσιες. «Μπορεί να πάρει ένα μαντήλι από οποιονδήποτε, να το ακουμπήσει στο στόμα του, να το τρίψει δυνατά την ώρα που ανασαίνει πάνω του και να του βάλει αμέσως φωτιά. Μπορεί να βάλει φωτιά σε οποιοδήποτε χαρτί με την ανάσα του, κι ακόμα κι όταν βρίσκεται έξω στον δρόμο μπορεί να σκύψει να μαζέψει ξερά φύλλα και να τα κάψει με την αναπνοή του!…»

Στην εφημερίδα New York Sun, της 9ης Ιουλίου 1927, υπάρχει μια αναφορά για την επίσκεψη του Αντιπροέδρου Dawes στο Μέμφις του Τενεσσή. Στην πόλη αυτή, ζούσε ένας μηχανικός αυτοκινήτων που ήταν και μάγος. «Πήρε το μαντήλι του Αντιπροέδρου, το φύσηξε κι εκείνο τυλίχτηκε αμέσως στις φλόγες…»

.

Από την περίπτωση του νέγρου που άναβε τα ξερά φύλλα με την ανάσα του, κατάλαβα τις βασικές αρχές μιας γενικότερης έκφρασης που έχω σκοπό να αναπτύξω στη συνέχεια. Τα φαινόμενα αυτά, μοιάζουν να είναι κατάλοιπα κάποιας δύναμης που ίσως ήταν συνηθισμένη στους πρωτόγονους ανθρώπους. Το να ανάβει κανείς ξερά φύλλα με την ανάσα του, σίγουρα θα ήταν ένα πολύ χρήσιμο θαύμα σε εκείνες τις εποχές.
Μπορώ να φανταστώ τι θα μπορούσε να συμβαίνει. Είναι πολύ πιθανό να μην υπήρξε ποτέ τόσο έντονη η ανθρώπινη αντίληψη για τα πλεονεκτήματα της χρήσης της φωτιάς, τις εποχές εκείνες που οι χρήσεις της φωτιάς δεν αποτελούσαν ακόμη συμβατική γνώση. Αν όμως, φανταστούμε την ύπαρξή μας σαν μια ενότητα –ίσως μία μόνο από τις αμέτρητες συλλογικές υπάρξεις του κόσμου– σαν έναν αναπτυσσόμενο οργανισμό, μπορούμε να φανταστούμε μια δύναμη που μπορεί να γεννάει φωτιές αυτόματα κι απ’ το πουθενά, σε εποχές που κάτι τέτοιο ήταν απαραίτητο για την ανάπτυξη του Ανθρώπου.
Έτσι εμφανίστηκαν οι άνθρωποι που είχαν τέτοιου είδους δυνάμεις. Οι άνθρωποι που θα τους ήταν αδύνατον να αποφύγουν την γνώση της φωτιάς, αφού άθελά τους έβαζαν φωτιά στα αντικείμενα γύρω τους…

.

Οι Πράκτορες της Φωτιάς…

.

Σκέφτομαι τους Πράκτορες αυτούς της Φωτιάς, σαν τα πιο χρήσιμα μέλη μιας κοινότητας αγρίων σε πρωτόγονες εποχές, που στην αρχή  θεωρήθηκαν τέρατα και κυνηγήθηκαν άγρια, αλλά αργότερα αποκαταστάθηκαν λόγω των πλεονεκτημάτων της γνώσης και των θαυμάτων που προσέφεραν.

Κάποια στιγμή, μάλιστα, θα πρέπει να έμαθαν στους ανθρώπους να ανάβουν την φωτιά από μόνοι τους, τρίβοντας το ένα ξύλο πάνω στο άλλο –και να έχασαν έτσι την σπουδαιότητά τους, και να έσβησαν σταδιακά ως ομάδα ανθρώπων– και να διατηρήθηκαν τελικά ως «σπάνια φαινόμενα» από το ίδιο το φυσικό σύστημα, καλού-κακού, αφού κανείς δεν ξέρει αν και πότε θα ξαναγυρίσουμε πίσω στην παλιά άγρια κατάστασή μας, επιστρέφοντας στην παλιά μας άγνοια.

Και, αν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε θα βρεθούμε μπροστά σε μια μεγάλη αναβίωση των Πρακτόρων της Φωτιάς, που θα μας προσφέρουν και πάλι τα θαύματά τους, που θα μας διδάξουν τις γνώσεις τους και πάλι από την αρχή, για να εξαφανισθούν αργότερα, δίνοντας την θέση τους στην ανάπτυξη του πολιτισμού. Ενός πολιτισμού που ίσως καταστραφεί για άλλη μια φορά από τους πολέμους και τις καταχρήσεις, από τους γιατρούς, τους φαρισαίους, τους δικηγόρους, και τους παράνομους που επηρεάζουν δικαστές και φοβισμένους ενόρκους.

.

Αναφέρομαι πολύ σπάνια στην όχι και τόσο προοδευτική επιστήμη της Βιολογίας, και με τον τρόπο που εξηγώ τα αταβιστικά άτομα της κοινωνίας, κάνω κάποιες προτάσεις για κάποια υπολειμματικά όργανα και δομές που υπάρχουν στο ανθρώπινο σώμα –που ίσως τελικά αυτό που μάς μειώνει να πρόκειται για κάποιο είδος ασφαλιστικής δικλείδας και όχι για κάποιο ελάττωμα.

Ακριβώς όπως η ουρά στα ανθρώπινα πλάσματα δεν αποτελεί κάποια τελείως άχρηστη αρχέγονη σωματική μνήμη, αλλά μια παροχή για την περίπτωση που θα χρειαστεί να επιστρέψουμε πίσω σε πολύ άγριες εποχές, όπου θα έχουμε ανάγκες ισορροπίας, αλλά και θα έχουμε ανάγκη από τρόπους να εξισορροπούμε τα συναισθήματά μας. Αρκεί να σκεφτείτε μια ολίσθηση του ανθρώπου προς τα πίσω, για να μπορέσετε να φανταστείτε την εμφάνιση των Λυκανθρώπων στην Νέα Υόρκη, απλώς και μόνο από τον τονισμό ενός ιδιαίτερου χαρακτηριστικού.  

.

Τα περισσότερα από τα στοιχεία μας, υπονοούν την σποραδική εμφάνιση του φαινομένου της Αυτόματης Ανάφλεξης –όπως την ονομάζω– στα ανθρώπινα πλάσματα.
Φαίνεται όμως, πως δεν ήταν μόνο αυτό στην περίπτωση της νέγρας Lily White που άναβε τις φωτιές: έχω την εντύπωση πως οι φωτιές τής επιτίθονταν.
Πολλοί άνδρες και γυναίκες έχουν βρεθεί καμένοι δίχως να υπάρχουν ικανοποιητικές αιτίες για αυτή την κατάσταση…
Υπάρχουν αρχεία σχετικά με καταλήψεις που έκαναν οι καυτές φλόγες σε ανθρώπινα πλάσματα.

 

Annual Register, 1820-13 –η Elizabeth Barnes, ένα 10χρονο κορίτσι, οδηγήθηκε στο δικαστήριο κατηγορούμενο από τον John Wright, ιδιοκτήτη του καταστήματος κουρτινών Mari-le-bon στο Λονδίνο, για τους  κατ’ επανάληψη εμπρησμούς των ρούχων της μητέρας του με αποτέλεσμα πολύ βαριά εγκαύματα από τα οποία κινδύνευε η ζωή της. Το κορίτσι δούλευε σαν υπηρέτρια στο σπίτι των Wright. Στις 5 Ιανουαρίου ξέσπασε μια ανεξήγητη φωτιά. Στις 7 του μήνα, η κυρία Wright και το κορίτσι κάθονταν δίπλα στο τζάκι της κουζίνας. Δεν υπάρχει καμία πληροφορία για τις σχέσεις που είχαν οι δυο τους. Η κυρία Wright είχε σηκωθεί από την καρέκλα και απομακρύνονταν, όταν ξαφνικά τα ρούχα της πήραν φωτιά.
Στις 12 Ιανουαρίου, και ενώ ήταν και πάλι μαζί με το κορίτσι στην κουζίνα, σε μεγάλη απόσταση από το τζάκι, τα ρούχα της ξαναπήραν φωτιά. Την επόμενη μέρα ο κύριος Wright άκουσε κραυγές από την κουζίνα, όπου βρίσκονταν η μητέρα του με το κορίτσι. Έτρεξε στο δωμάτιο και βρήκε την μητέρα του στις φλόγες. Το κορίτσι είχε μόλις βγει από την κουζίνα και αυτή τη φορά ο Wright το κατηγόρησε. Η γνώμη όμως της μητέρας του ήταν πως το κορίτσι δεν είχε καμία σχέση με τις ατυχίες της, οι οποίες θα έπρεπε να προέρχονταν από «κάποια μεταφυσική δύναμη».

.

Κάλεσε τελικά την κόρη της για να την φυλάει. Συνέχιζε να πιστεύει πως το μικρό κορίτσι δεν θα μπορούσε να έχει καμία σχέση με τις φωτιές, και κατέβηκε στην κουζίνα όπου βρισκόταν το κορίτσι. Ξαφνικά, τα ρούχα της ξαναπήραν φωτιά.
«Ήταν τόσο άσχημα καμένη που την οδήγησαν αμέσως στο κρεββάτι και κάλεσαν τους γιατρούς». Όταν κοιμήθηκε, ο γιος της και η κόρη της έφυγαν από το δωμάτιο –αλλά ξαναγύρισαν τρέχοντας στο δωμάτιο όταν άκουσαν τις κραυγές της μητέρας τους, κι εκεί την βρήκαν περικυκλωμένη από τις φλόγες.
Μετά από το επεισόδιο αυτό, έδιωξαν το κορίτσι από το σπίτι. Από την στιγμή που έφυγε, τα φαινόμενα σταμάτησαν αμέσως. Τελικά, αυτό και μόνο έφτανε για να  συλληφθεί. Στην ακρόαση ο ειρηνοδίκης δήλωσε πως δεν είχε καμία αμφιβολία για την ενοχή της, αλλά δεν μπορούσε ακόμη να της απαγγείλει καμία κατηγορία, μέχρι που η κυρία Wright θα ήταν σε θέση να καταθέσει. Δεν κατέθεσε. Φοβήθηκε.  

.

Στο περιοδικό Cosmos, 3-6-242, υπάρχει η αναφορά ενός Φυσικού σχετικά με το φαινόμενο. Πρόκειται για ένα μήνυμα του Dr. Bertholle στην Εταιρία Medico-Chirurgicale : Την 1η Αυγούστου 1869, η αστυνομία του Παρισιού είχε καλέσει τον Dr. Bertholle, για την περίπτωση μιας γυναίκας που είχε βρεθεί καμένη μέχρι θανάτου. Κάτω από το καμένο πτώμα, το πάτωμα ήταν επίσης καμένο, αλλά δεν είχε βρεθεί τίποτα που να υποδήλωνε την πηγή της πυρκαγιάς. Κανένα άλλο αντικείμενο ή σημείο του δωματίου δεν είχε το παραμικρό ίχνος φωτιάς. Το πτώμα όμως της γυναίκας ήταν τόσο καμένο που θα έλεγε κανείς πως είχε βρεθεί στην καρδιά μιας κόλασης φωτιάς. Η αναφορά του Dr. Bertholle, ήταν επιστημονική και λεπτομερής. Τα χέρια της ήταν καρβουνιασμένα, δεν είχε απομείνει τίποτα από τα εσωτερικά όργανα του θώρακα, και τα όργανα της κοιλιάς ήταν αγνώριστα. Κανείς από όσους έμεναν στα διπλανά διαμερίσματα δεν είχε ακούσει την γυναίκα να φωνάζει.
Και, να που βρίσκουμε και πάλι μπροστά μας, ένα καμένο πτώμα μέσα σ’ ένα δωμάτιο ανεπηρέαστο από την φωτιά.

.

Την νύχτα της 23ης Δεκεμβρίου 1916 (New York Herald, 27-28 Δεκεμβρίου 1916), ο Thomas W. Morphey, ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου Lake Denmark που βρίσκεται επτά μίλια από το Ντόβερ, ξύπνησε από ήχους βογκητών. Κατέβηκε τις σκάλες και βρήκε την  οικονόμο του: Η κυρία Lillian Green πέθαινε μέσα στις φλόγες. Στο πάτωμα κάτω από το σώμα της υπήρχε ένα μικρό κάψιμο, και τίποτε άλλο μέσα στο δωμάτιο, εκτός από τα ρούχα της, δεν έδειχνε κάποιο ίχνος από φωτιά. Στο νοσοκομείο η γυναίκα κατάφερε να πει κάποια πράγματα αλλά δεν μπορούσε να εξηγήσει τί τής συνέβη. Τελικά πέθανε χωρίς να δώσει καμμία εξήγηση.

.

Madras Mail, 13 Μαίου 1907, είδηση για μια γυναίκα από το χωριό Manner κοντά στο Dinapore: οι φλόγες έκαψαν το κορμί της αφήνοντας ανέπαφα τα ρούχα της. Δυο αξιωματικοί βρήκαν το πτώμα σ’ ένα δωμάτιο όπου δεν υπήρχαν ίχνη φωτιάς, και το μετέφεραν στο Ειρηνοδικείο ενώ ακόμα σιγόκαιγε μέσα στα άθικτα από την φωτιά ρούχα της.

 

Toronto Globe, 28 Ιανουαρίου 1907: ο Albert Houck βρήκε το πτώμα της γυναίκας του απανθρακωμένο, πάνω σ’ ένα τραπέζι που δεν είχε κανένα ίχνος φωτιάς όπως και το υπόλοιπο σπίτι.
New York Sun, 24 Ιανουαρίου 1930: σύμφωνα με την έκθεση του ιατροδικαστή του Kingston της Νέας Υόρκης για τον φλογερό θάνατο της κυρίας Stanley Lake:
«Αν και το πτώμα ήταν καμένο ολοσχερώς, παραδόξως τα ρούχα της ήταν εντελώς ανέπαφα από την φωτιά…»….

Αιωνία η Μνήμη CHARLES FORT (1874-1932)

ΑΠΟΚΤΗΣΤΕ ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΓΙΑΝΝΟΥΛΑΚΗ
PARANORMAL

Περισσότερες δημοσιεύσεις

Earth’s Magnetic Field Research and Aerospraying

Τα «Μυστικά» Προγράμματα Ερευνών του Μαγνητικού Πεδίου της Γης και οι “Αεροψεκασμοί” (ΟΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ) Παντελής Γιαννουλάκης © Earth's Magnetic Field Research and Aerospraying Αρχής γενομένης από το 1967, επιστήμονες από…

Earth’s Magnetic Field Research and Aerospraying
Ο ΔΡΑΚΟΣ ΤΟΥ ΚΟΜΟΝΤΟ

Ο ΔΡΑΚΟΣ ΤΟΥ ΚΟΜΟΝΤΟ

Η ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΙΝΔΟΝΗΣΙΑΚΟΥ ΔΡΑΚΟΥ Τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, ο δράκος-σαύρα των παραδόσεων και των ιστορικών μαρτυριών των προηγούμενων αιώνων, δεν είχε ξεχαστεί τελείως. Η μορφή…

Ο Λόρδος Μπάιρον ήταν ο Κόμης Ντράκουλα!

Παντελής Β. Γιαννουλάκης © LORD BYRON VAMPYREΟ Λόρδος Μπάιρον ήταν ο Κόμης Ντράκουλα!Το Αρχέτυπο του Λόρδου Βαμπίρ που Ξεκινά από την ΕλλάδαΚαι η Πολύ Παράξενη Ιστορία του Τί ξέρετε για…

Ο Λόρδος Μπάιρον ήταν ο Κόμης Ντράκουλα!
ΟΙ ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ: Ο Τσαρλς Φορτ για τα Μυστήρια της Ανάφλεξης

ΟΙ ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ:
Ο Τσαρλς Φορτ για τα Μυστήρια της Ανάφλεξης

charles fort on the mysteries of ignition Πρόλογος Παντελή Γιαννουλάκη : ΟΙ ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ: Ο Τσαρλς Φορτ για τα Μυστήρια της Ανάφλεξης Στο νέο μου βιβλίο, PARANORMAL, το οποίο…

Η ΝΕΑ ΕΛΠΙΔΑ : Οι Ευχές ενός Συγγραφέα για το 2019

Το σωτήριον έτος 2019 ήρθε σαν ένα νέο –απόμακρο ως τώρα– φως μέσα στο σκοτάδι που άφησαν πίσω τους εδώ οι δυσκολίες των περασμένων ετών. Άλλωστε, ακριβώς αυτές τις μέρες κάθε χρονιάς, από τις 21 Δεκεμβρίου μέχρι τις 6 Ιανουαρίου (όπου είναι και «Τα Φώτα») το Φως υπερνικά το Σκοτάδι, ...

ΑΠΟΔΡΑΣΤΕ!

Δεν αντέχαμε άλλο. Σκέφτηκα να αποδράσουμε όσο πιο μακριά γίνεται από την μικρή, μέτρια, προβλέψιμη κι απογοητευτική ζωή μας. Ξεκινήσαμε. Κλειδώσαμε πίσω μας την πόρτα. Το φως του διαδρόμου ήταν καμένο. Μπήκαμε γρήγορα στον θαλαμίσκο, πατήσαμε το κουμπί για το Ισόγειο, αρχίσαμε την κάθοδο, κατέβηκε μερικούς ορόφους, αλλά τελικά κλειστήκαμε στο ασανσέρ ...

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ (Οδός Μαύρης Πέτρας)

(αποσπάσματα - "Megapolisomancy: Τα Μυστήρια των Πόλεων") "…Είχες το πολύ επτάμισι λεπτά γι’ αυτό το βήμα. Γιατί, αν όπως λες ο δρόμος εμφανίζεται μόνο για δεκαπέντε λεπτά κι έπειτα εξαφανίζεται, όταν θα βρίσκεσαι στην "άλλη πλευρά", θα πρέπει να υπάρχει όντως κάποιο οριακό σημείο από το οποίο χρειάζεσαι επτάμισι λεπτά ...